ΤΑΣΕΙΣ

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

ΥΛΙΚΟ

ΒΙΝΤΕΟ

10/6/17

Η ζωή του Ηρακλή, του μεγαλύτερου ήρωα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας που δολοφόνησε την οικογένειά του, έκανε τους 12 περίφημους άθλους και πέθανε άδοξα από τη ζήλια της γυναίκας του



ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ο Ηρακλής είναι ο μεγαλύτερος ήρωας δράσης στην ελληνική μυθολογία. Ο πιο ισχυρός και πιο δημοφιλής ήρωας που έζησε ποτέ. Μισός άνθρωπος, μισός θεός, με υπεράνθρωπες δυνάμεις που προορίζεται να απελευθερώσει τον ελληνικό κόσμο από το κακό. Αλλά αυτή είναι μόνο η αρχή της ιστορίας του. Συγχρόνως όμως είναι και ένας άνδρας που βασανίζεται από μια τρομακτική αμαρτία. Οδηγείται να αναλάβει δώδεκα ακατόρθωτες προκλήσεις, καθώς αναζητάει την εξιλέωση. Για μας είναι ένας μύθος, αλλά για τους αρχαίους Έλληνες ήταν πραγματικότητα. Ένας μύθος βασισμένος σ’ έναν πραγματικό πολεμιστή, γεμάτος κρυμμένους κώδικες για τον πραγματικό κόσμο. Αυτή είναι η αλήθεια πίσω από τον μύθο του Ηρακλή.
Ο Ηρακλής ήταν κάτι το ιδιαίτερο και ταυτόχρονα εξαιρετικά συνηθισμένος. Ήταν ο άνθρωπος του λαού, κάπως σαν τον Babe Ruth της αμερικανικής μυθολογίας. Ήταν γυναικάς, έπινε πολύ και ήταν εξαιρετικός αθλητής. Έμοιαζε λίγο με θεό, αλλά ήταν σίγουρα άνθρωπος.
Σήμερα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι ήρωες έχουν υπεράνθρωπη ισχύ, υπερφυσικές δυνάμεις και ότι μπορούν να πετάνε στον αέρα. Η αντίληψη για τους ήρωες ήταν διαφορετική στον ελληνικό κόσμο. Ήρωας είναι κάποιος που έχει υπεράνθρωπη δύναμη, αλλά και κάποιος που πρέπει να υποφέρει. Και ο Ηρακλής είναι η εικόνα του ήρωα στην ελληνική κοινωνία. Είναι προορισμένος να υποφέρει περισσότερο από κάθε άλλον.
Στο μύθο του, ο Ηρακλής αντιμετωπίζει μια λεγεώνα τρομακτικών εχθρών και υπομένει βάσανα σε μια κλίμακα που κανένας άνθρωπος δεν έχει γνωρίσει.

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Η ιστορία του αρχίζει με τον Δία, τον υπερδραστήριο σεξουαλικά βασιλιά των θεών, που έχει παράνομη σχέση.
Ο Ηρακλής είναι γιος του Δία και μιας θνητής γυναίκας, που ονομάζεται Αλκμήνη. Η κλασική μυθολογία είναι γεμάτη ιστορίες με θεούς που γονιμοποιούν θνητές γυναίκες και γεννούν θεούς ή ημίθεους.
Έτσι η ιδέα των ημίθεων σημαίνει ότι το άτομο αυτό έχει κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα που είναι πολύ θεϊκά, έχει κάποιες θεϊκές δυνάμεις, αλλά συγχρόνως είναι θνητός, μπορεί να πεθάνει. Υποψιάζομαι ότι οι Έλληνες εφεύραν την ιδέα αυτή, επειδή ήθελαν να φτάσουν τους θεούς, όσο το δυνατόν περισσότερο και να δημιουργήσουν εικόνες του εαυτού τους που να είναι όσο πιο κοντά γίνεται στους θεούς.
Ο Ηρακλής θα μεγάλωνε για να γίνει το πρότυπο ήρωα της Ελλάδας. Αλλά έχει έναν ισχυρό εχθρό που θέλει να τον δει να καταστρέφεται: τη σύζυγο του Δία, τη θεά Ήρα. Είναι η βασίλισσα των θεών, έχει μια θαυμάσια ομορφιά, είναι εξαιρετικά ευφυής, είναι δυνατή, αλλά είναι υπερβολικά ζηλιάρα, επειδή ο Δίας τρέχει πάντα πίσω από άλλες γυναίκες.
Ο Δίας έχει αμέτρητα παιδιά με διάφορες θνητές γυναίκες, που η Ήρα τα μισεί όλα. Αποφασίζει όμως ότι ο Ηρακλής πρέπει να πληρώσει το ύστατο τίμημα για τις αμαρτίες που διέπραξε ο Δίας.
Το μίσος της Ήρας για τον Ηρακλή είναι εξαιρετικά παράλογο. Είναι σαν να γνώριζε ότι επρόκειτο να προκαλέσει με κάποιο τρόπο τη θέση της στα ουράνια. Ήξερε ότι υπήρχε κάτι πάνω στον Ηρακλή, που τον έκανε να διαφέρει από τα άλλα παιδιά και ίσως αισθάνθηκε να απειλείται από αυτόν, και κάθε μέρα της ζωής του ο Ηρακλής φαινόταν ότι πλήρωνε αυτήν την έχθρα.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ

Μια νύχτα, ενώ ο Ηρακλής είναι ακόμα μωρό, η Ήρα στέλνει δυο δηλητηριώδη φίδια στο βρεφικό δωμάτιο. Εκείνος πιάνει ένα φίδι σε κάθε χέρι του και τα πνίγει. Ένα μικροσκοπικό βρέφος σφίγγει μέχρι θανάτου αυτά τα δύο γιγάντια ερπετά. Στο σημείο αυτό όλοι γνωρίζουν ότι υπάρχει κάτι το διαφορετικό στον Ηρακλή.
Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Ήρα θα τον μισήσει, επειδή δεν μπορεί να τον σκοτώσει. Μπορεί να καταστρέψει τη ζωή του, αλλά δεν μπορεί να τον σκοτώσει, επειδή το πεπρωμένο του λέει ότι θα γίνει αθάνατος. Ακόμα και ένας θεός πρέπει να υπακούσει στη μοίρα.
Αλλά η Ήρα μόλις άρχισε. Η βεντέτα της εναντίον του Ηρακλή θα καθορίσει την πορεία της ζωής του, από την κούνια μέχρι τον τάφο. Έτσι λέει ο μύθος, αλλά ποια είναι η σύνδεση με την πραγματικότητα;

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ
Τον Φεβρουάριο του 2004, στη Θήβα, οι αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν εκπληκτικά στοιχεία που ρίχνουν νέο φως στην ιστορία της γέννησης του Ηρακλή. Ανακαλύπτουν ένα θαμμένο ναό κάτω από μια συνηθισμένη οικία. Στο κέντρο του υπάρχουν τα απομεινάρια ενός βωμού. Γύρω από τον βωμό υπάρχουν εκατοντάδες πήλινα αγγεία και μικρά αγαλματίδια. Όλα απεικονίζουν μόνο ένα πράγμα, τον Ηρακλή. Μετά την ανακάλυψη, οι ερευνητές συνέδεσαν τα ευρήματα με ένα κείμενο ηλικίας 2.500 ετών, που περιγράφει ένα μυστηριώδες σπίτι του Ηρακλή στη Θήβα, ακριβώς έξω από τις πύλες της αρχαίας πόλης. Η περιγραφή και η τοποθεσία ταιριάζουν τέλεια, αλλά υπάρχουν και περισσότερα. Το αρχαίο κείμενο λέει ότι αυτός ο ναός αναγέρθηκε στο ακριβές σημείο που γεννήθηκε ο Ηρακλής. Θα μπορούσε ο ήρωας να είναι πραγματικός; Το κυνήγι για τις ενδείξεις μάς οδηγεί πίσω στον μύθο.

Ο ΗΜΙΘΕΟΣ
Καθώς η ιστορία συνεχίζεται, ο Ηρακλής ενηλικιώνεται. Ένας ημίθεος, ανάμεσα σε δυο κόσμους, τον ανθρώπινο και τον υπερφυσικό.
Είναι υπερβολικά ισχυρός για να είναι άνθρωπος. Μοιάζει με θεό παγιδευμένο σε ανθρώπινο σώμα. Συχνά κάνει άσχημα πράγματα στους ανθρώπους γύρω του, για παράδειγμα, σκοτώνει ανθρώπους κατά λάθος. Βλάπτει άθελά του περιουσίες. Δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του.
Αυτή η υπεράνθρωπη δύναμη καθιστά αδύνατο για τον Ηρακλή να συνταχθεί στην ελληνική κοινωνία. Δεν είναι σε θέση να συνάψει συναισθηματικούς δεσμούς με κανέναν. Στην πραγματικότητα φαίνεται ότι υπάρχει κάποιου είδους σχιζοφρένεια στον χαρακτήρα του. Ήταν μισός άνθρωπος και μισός θεός και όμως είχε έναν πατέρα που δεν θα τον προστάτευε από τις φοβερές δοκιμασίες που θα του επέβαλε η Ήρα. Έμεινε μόνος, μετέωρος μεταξύ ουρανού και γης, δίχως να μπορεί να πάει πουθενά.


ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ
Απελπισμένος και για να γίνει όμοιος με τους κανονικούς ανθρώπους, ο Ηρακλής παντρεύεται μια όμορφη πριγκίπισσα και αποκτάει δύο γιους. Αλλά η οικογενειακή του ευδαιμονία είναι βραχύβια. Η νέμεσή του, η Ήρα, επιστρέφει σύντομα, αποφασισμένη να σιγουρευτεί ότι εκείνος δε θα γνωρίσει ποτέ την ευτυχία. Αυτή τη φορά τον μεταμορφώνει από οικογενειάρχη σε δολοφόνο, τρελαίνοντάς τον.
Του στέλνει την τρέλα, ενώ αυτός κοιμάται. Και στην τρέλα του, θεωρεί ότι η γυναίκα του και τα παιδιά του είναι εχθροί του. Και μέσα στη νύχτα, ο Ηρακλής διαπράττει μια απερίγραπτη φρίκη.
Όταν ο Ηρακλής ξυπνά από αυτήν την έντονη τρέλα, βρίσκεται βουτηγμένος στο αίμα της οικογένειάς του. Δεν γνωρίζει καν ότι ο ίδιος το έκανε. Αλλά οι λεκέδες αίματος που έχει πάνω του είναι φυσικό σημάδι ενοχής. Και αυτήν την ενοχή πρέπει να την αντέξει. Και από αυτό το φρικτά γεγονός ξετυλίγεται η υπόλοιπη ιστορία του Ηρακλή.


Η ΕΝΟΧΗ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ
Ο δυνατότερος άνδρας στη γη σκότωσε ολόκληρη την οικογένειά του. Όταν η τυφλή του οργή υποχωρεί, αντικαθίσταται με έντονες τύψεις, ένα φρικτό μαρτύριο που θα τον βασανίζει για πάντα. Αυτό οι αρχαίοι Έλληνες το αποκαλούσαν «ενοχή αίματος».
Στην αρχαιότητα κατανοούσαν την «ενοχή αίματος» σαν ένα είδος κατάρας που προσκολλάται πάνω σας από το αίμα του ατόμου, στη δολοφονία του οποίου συμμετείχατε. Από εδώ και πέρα θα προσπαθήσει να ξεφορτωθεί το στίγμα της «ενοχής του αίματος» από αυτήν τη φρικτή πράξη.
Για να εξαγνίσει την ψυχή του ο Ηρακλής θα πρέπει να επιζήσει από την πιο βασανιστική σειρά προκλήσεων που αντιμετώπισε ποτέ άνθρωπος ή οι θεοί. Είναι ένα ταξίδι που θα τον οδηγήσει πέρα από τον ελληνικό κόσμο και θα αφήσει μια σειρά πραγματικών στοιχείων που ρίχνουν νέο φως στην αλήθεια που βρίσκεται πίσω από τον μύθο.
Ο υπέρ-ήρωας της μυθολογίας, ο Ηρακλής, μόλις σκότωσε τη σύζυγο και τα παιδιά του υπό την επιρροή ενός μαγικού ξορκιού, που του έκανε η μητριά του, η Ήρα. Ο πιο δυνατός άνδρας στη γη πρέπει να κάνει επανόρθωση για το έγκλημά του. Αλλά είναι χαμένος κι αποπροσανατολισμένος. Για καθοδήγηση αναζητά την πιο μεγάλη μάντισσα της αρχαίας Ελλάδας.
Το έγκλημα του Ηρακλή είναι τόσο μεγάλο ώστε μόνο ένας, η πιο ισχυρή θρησκευτική εξουσία της εποχής του, θα μπορούσε να τον βοηθήσει να βρει λύση στο πρόβλημά του και αυτή είναι το Μαντείο των Δελφών.

ΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

Το Μαντείο των Δελφών παίζει σημαντικό ρόλο σε πολλούς ελληνικούς μύθους. Αλλά δεν είναι μόνο μια μυθική τοποθεσία. Τα ερείπια του Μαντείου βρίσκονται ακόμα στα βουνά της κεντρικής Ελλάδας. Πριν από 2.500 χρόνια, μια ιέρεια έπεφτε εδώ σε έκσταση, καθώς μυστηριώδεις ατμοί ανέβλυζαν γύρω της. Μιλούσε με γρίφους και υποτίθεται ότι ήταν το κανάλι που μετέφερε τα λόγια των θεών.
Ήταν μια άμεση τηλεφωνική γραμμή προς τον ουρανό για να ζητήσει απάντηση σε οτιδήποτε θέλατε.
Μια νέα ανακάλυψη αποκαλύπτει από προέρχονταν οι δυνάμεις της Πυθίας. Μια πρόσφατη γεωλογική έρευνα έδειξε ότι το Μαντείο των Δελφών βρίσκεται ακριβώς πάνω στη διατομή δύο ρηγμάτων. Αυτό μπορεί να εξηγήσει τους μαγικούς ατμούς που περιέβαλαν την μάντισσα.
Τα νέα στοιχεία υποδεικνύουν ότι οι μετακινήσεις της γης γύρω από αυτά τα ρήγματα θα μπορούσαν να έχουν απελευθερώσει αέριο αιθυλενίου, που θα διέρρεε από αυτές τις ρωγμές του εδάφους. Οι άνθρωποι που εισπνέουν πολύ αιθυλένιο πέφτουν σε μια έκσταση που μοιάζει πολύ με εκείνη της Πυθίας στους Δελφούς. Οπότε βασικά η μάντις των Δελφών ήταν μια τοξικομανής που την εμπιστευόταν ολόκληρη η αρχαία ελληνική κοινωνία.
Στους Δελφούς, η Πυθία λέει στον Ηρακλή ότι μόνο μια φοβερή τιμωρία θα μπορούσε να τον απαλλάξει από το έγκλημά του. Για να λάβει την τιμωρία αυτή, πρέπει να πάει στον ξάδελφό του και αντίπαλό του, βασιλιά Ευρυσθέα. Αλλά πρόκειται για παγίδα. Η Ήρα χρησιμοποιεί την Πυθία και τον βασιλιά Ευρυσθέα για να συντρίψει τον Ηρακλή και θα τον κυνηγήσει όσο μπορεί. Θα είναι η αδιάλλακτη εχθρός του και ο κίνδυνος είναι ότι οι εχθροί, που αυτή θα βάλλει στο δρόμο του, δεν θα έχουν τελειωμό.

ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΑΘΛΟΙ

Ο Ευρυσθένης αναθέτει στον Ηρακλή δώδεκα προκλήσεις, όλες σχεδιασμένες από την Ήρα. Θα μείνουν για πάντα γνωστές σαν «Οι Άθλοι του Ηρακλή». Ο ήρωας έπρεπε να απελευθερώσει τον ελληνικό κόσμο από τα μεγαλύτερα κακά του. Να αντιμετωπίσει τα πιο άγρια θηρία, τις δυνάμεις της φύσης, σατανικούς τυράννους και τέρατα. Κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να επιζήσει, ούτε από μια από αυτές τις προκλήσεις. Αλλά ο Ηρακλής πρέπει να υπερνικήσει δώδεκα.
Οι άθλοι αυτοί έχουν ένα σκοπό. Ο πρωταρχικός τους σκοπός είναι να αφαιρέσουν το μίασμα από τη δολοφονία της οικογένειάς του. Θα πρέπει να εξαγνίσει τον εαυτό του, τα χέρια του και αργότερα την ψυχή του από το σοβαρό έγκλημα που διέπραξε.
Φαίνεται κάπως άδικο σε μας, επειδή για τις πράξεις για τις οποίες τιμωρείται δεν έχει πραγματικά την ευθύνη. Ήταν κάτω από την επιρροή της τρέλας που του έστειλε η μητριά του, η Ήρα. Στη σκέψη των Ελλήνων, όμως, δεν είχε καμιά σημασία αν δεν έφταιγε ο ίδιος. Έπρεπε να εκτελέσει αυτές τις πράξεις για να ξεπλύνει το στίγμα από αυτές τις βίαιες πράξεις που είχε διαπράξει.

ΠΡΩΤΟΣ ΑΘΛΟΣ

Η αναζήτηση της εξιλέωσης αρχίζει με τον πρώτο άθλο: να σκοτώσει ένα άγριο θηρίο που συμβολίζει τα ζωώδη ένστικτα της ανθρωπότητας, το λιοντάρι της Νεμέας.
Το πρόβλημα για τον Ηρακλή είναι ότι, παρόλο που είναι ένας θαυμάσιος τοξότης, το δέρμα του λιονταριού είναι αδιαπέραστο από τα βέλη του. Έτσι μόνο μέσω της ζωώδους δύναμής του θα κατόρθωνε να υπερνικήσει το λιοντάρι. Και όταν τα καταφέρνει, γδέρνει το λιοντάρι και το δέρμα του το χρησιμοποιεί σαν πανοπλία που αρχίζει να τη φοράει. Από τότε, ο Ηρακλής απεικονίζεται πάντα να φοράει το δέρμα του λιονταριού που τον προστατεύει.
Ο βασιλιάς Ευρυσθέας μένει έκπληκτος. Πίστευε ότι ο πρώτος άθλος του Ηρακλή θα ήταν και ο τελευταίος του. Τώρα σχεδιάζει μια σειρά από ακόμα πιο τερατώδεις προκλήσεις, που σίγουρα θα βάλουν τέλος στον ήρωα. Ένα θέμα γίνεται εμφανές στους άθλους από την αρχή: είναι ο άνθρωπος εναντίος της φύσης.
Οι αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν τη φύση σαν ένα τρομερό μέρος. Ήθελαν να ζουν σε αρμονία με αυτήν, αλλά η φύση ήταν μια σκύλα που, αν δεν προσέχατε, θα σας σκότωνε. Αυτή ήταν η άποψή τους. Δεν είχαν κάποια ρομαντική άποψη για τη φύση.
Υπάρχουν μερικοί μεγάλοι ήρωες, με τον Ηρακλή να διακρίνεται ανάμεσα τους, που μπορούν να εξημερώσουν τη φύση, και να την θέσουν υπό έλεγχο. Και αυτό είναι το σημάδι ενός αληθινά μεγάλου ήρωα, να σταματήσει αυτήν τη ασταμάτητη δύναμη.

ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΑΘΛΟΣ

Ο Ηρακλής καλείται τώρα να σκοτώσει ένα άλλο φρικτά τέρας της φύσης, την τρομακτική Λερναία Ύδρα με τα εννέα κεφάλια. Ένα ερπετό που φτύνει δηλητήριο και καταβροχθίζει ανθρώπους με μια μπουκιά. Ο Ηρακλής τραβάει το ξίφος του και επιτίθεται. Κόβει ένα από τα κεφάλια της Ύδρας. Μετά ένα άλλο. Αποκεφαλίζει το τέρας κόβοντας ένα κεφάλι τη φορά. Αλλά μόλις κόβεται ένα κεφάλι, στη θέση του φυτρώνουν δύο επιπλέον.
Αυτό αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη επιθυμία για ευχαρίστηση, την οποία οι Έλληνες θεωρούσαν ότι ήταν αδύνατον να την σκοτώσουν. Όσο περισσότερο της επιτίθεστε, όσο περισσότερα κεφάλια της κόβετε, τόσο περισσότερα κεφάλια πρέπει να αντιμετωπίσετε.
Ο Ηρακλής χρειάζεται μια νέα στρατηγική. Ενάντια σ’ αυτόν τον εχθρό, η επιτυχία του δεν εξαρτάται μόνον από τη μυϊκή του δύναμη. Ο Ηρακλής, καθώς κόβει τα κεφάλια, αρπάζει ένα δαυλό και καυτηριάζει το λαιμό του θηρίου για να μη μπορεί να φυτρώσει ξανά κεφάλι. Με μια τελική επίθεση, ο Ηρακλής κόβει και το τελευταίο κεφάλι από το σώμα. Είναι ένας εκπληκτικός θρίαμβος του ανθρώπου πάνω στο τέρας.

Αφού σκότωσε την Ύδρα, ο Ηρακλής βυθίζει τα βέλη του στο αίμα της και από τότε έχει δηλητηριασμένα βέλη. Η λέξη «τοξικός» σημαίνει δηλητηριώδης και προέρχεται από τη λέξη «τόξο», με το οποίο ρίχνετε τα βέλη. Έτσι «τοξικός» στα ελληνικά σημαίνει ο σχετικός με το τόξο. Είναι μια παράξενη λέξη, επειδή συντηρεί το μύθο του Ηρακλή μέσα στη λέξη.
Δυο άθλοι τέλειωσαν. Σαν ένας εκπαιδευμένος μαχητής, ο Ηρακλής αναπτύσσει τις απαραίτητες ικανότητές του για επιζήσει σ’ έναν εχθρικό κόσμο: τη σωματική δύναμη, τη νοητική δύναμη και την απεριόριστη αντοχή. Στους άθλους αυτούς, ο Ηρακλής υπερνικά το κακό και έρχεται ως εκδικητής και φορέας της δικαιοσύνης.

ΤΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΑΘΛΟΣ

Στους επόμενους δύο άθλους του, ο Ηρακλής νικά ακόμα ένα ζευγάρι από τα πιο τρομερά θηρία της φύσης: Το Χρυσό Ελάφι της θεάς Άρτεμις, ένα ζώο τόσο γρήγορο που μπορούσε να ξεπεράσει σε ταχύτητα ένα βέλος. Και τον ανθρωποφάγο Κάπρο, ένα τέρας που ο Ηρακλής κατόρθωνε να πιάσει ζωντανό.
Ο Ευρυσθέας, που του ανέθεσε τους άθλους αυτούς, δεν περίμενε να ολοκληρωθεί κανένας από αυτούς. Έτσι αρχίζουμε να βλέπουμε τον Ηρακλή σαν το πρότυπο του υπεράνθρωπου. Φαίνεται ασταμάτητος στο σημείο αυτό.

ΠΕΜΠΤΟΣ ΑΘΛΟΣ
Για να σπάσει την ορμή του ήρωα, ο βασιλιάς Ευρυσθένης αλλάζει τακτική. Εισάγει ένα διαφορετικό είδος φυσικού εμποδίου: Ακατέργαστα λήμματα. Για τον πέμπτο του άθλο, ο Ηρακλής πρέπει να αναλάβει μια βρώμικη δουλειά, που συμβολίζει την αποκρουστική πλευρά της ανθρώπινης φύσης. Πρέπει να καθαρίσει ένα ογκώδες συγκρότημα στάβλων που είναι γεμάτοι με κοπριά.
Αυτή η εργασία είναι διαφορετική από τις άλλες, επειδή περιλαμβάνει χειρωνακτική εργασία, με έναν τρόπο που ο Ηρακλής δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν. Στους προηγούμενους άθλους του έπρεπε να σκοτώσει τα θηρία που ερήμωναν την ύπαιθρο και να προστατεύσει τους ανθρώπους ή να προωθήσει τον πολιτισμό. Τώρα, όμως, πρέπει απλά να καθαρίσει από την κοπριά στάβλους που δεν έχουν καθαριστεί, εδώ και πολλά χρόνια. Και έχει μόνο μια μέρα για να ολοκληρώσει το έργο.
Ο Ηρακλής παρατηρεί ότι αυτοί οι αποκρουστικοί στάβλοι βρίσκονται ανάμεσα σε δύο ορμητικούς ποταμούς και του έρχεται μια ιδέα. Χρησιμοποιώντας τη μεγάλη του δύναμη, εκτρέπει τους δύο αυτούς ποταμούς και τους κάνει να πλημμυρίσουν τους στάβλους και να παρασύρουν τη βρωμιά προς τα έξω.

ΜΥΘΟΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;
Ολοκληρώνοντας έναν άθλο τη φορά, ο Ηρακλής ξεπληρώνει το χρέος για τη δολοφονία της οικογένειάς του. Μέχρι τώρα έχει αποδειχθεί μεγαλύτερος από οποιοδήποτε εμπόδιο που η Ήρα και ο βασιλιάς μαριονέτα Ευρυσθέας, έχουν ονειρευτεί. Και με κάθε μάχη απλά γίνεται πιο ισχυρός. Για τους αρχαίους Έλληνες, η επιτυχία ενάντια σε τέτοιες συντριπτικές πιθανότητες, ήταν μια ιστορία που σε ενέπνεε. Αλλά, θα μπορούσε να είναι περισσότερο από μια ιστορία; Ενδιαφέρουσες ιστορικές ανακαλύψεις δείχνουν ότι ο Ηρακλής δεν ήταν ένας μύθος, αλλά ένας πραγματικός ήρωας.
Ο Ηρακλής είναι ο απόλυτος υπέρ-ήρωας της μυθολογίας. Ο συνδυασμός δύναμης και βασανισμού στον ίδιο χαρακτήρα, τον κατέστησε άτομο με το οποίο μπορούσαν να ταυτιστούν οι άνθρωποι του αρχαίου κόσμου. Είδαν στον Ηρακλή έναν ήρωα που λυπόντουσαν και θαύμαζαν. Κάποιον του οποίου η τραγική ιστορία συνδεόταν με τη δική τους πραγματικότητα.
Οι μύθοι απεικονίζουν ιστορικά γεγονότα που αποτελούσαν παρελθόν εδώ και πολύ καιρό. Συνεπώς είναι ένα είδος κώδικα της αρχαίας ιστορίας που περνάει από γενιά σε γενιά. Οι ιστορίες του Ηρακλή δημιουργούνται από ανθρώπους που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς και οι οποίοι συμμερίζονται τις ιστορίες των γνωστών τοπικών τους ηρώων, οι οποίοι έχουν υπερνικήσει μεγάλες δυσκολίες. Και καθώς συμμερίζονται τις ιστορίες αυτές αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι ο δυνατός άνδρας τους μοιάζει με τον δυνατό άνδρα των άλλων. Μετά, όλες οι παραδόσεις υφαίνονται μαζί.
Στην αρχαία Ελλάδα, ο Ηρακλής ήταν το πρότυπο του ιδανικού άνδρα. Αλλά υπήρξε στην πραγματικότητα;
Υπάρχει πιθανότητα ότι πίσω από κάθε έναν από αυτούς τους μεγάλους Έλληνες ήρωες να υπάρχει κάποια ιστορική προσωπικότητα, αλλά η ιστορία έχει εμποδίσει κάθε προσπάθειά μας στο να βρούμε και να εντοπίσουμε τα πραγματικά πρόσωπα.
Μερικές εκδόσεις του μύθου του Ηρακλή λένε ότι η οικογένειά του προήλθε από την ελληνική πόλη Τίρυνθα. Και οι αρχαίες πηγές υποδηλώνουν ότι εκεί ήταν κάποτε το σπίτι κάποιου πραγματικού πολεμιστή που ήταν διάσημος για τη μεγάλη του δύναμη και οι άνθρωποι πίστευαν ότι είχε άμεση επαφή με τους θεούς. Αυτός ο πολεμιστής, του οποίου το όνομα χάνεται στην ιστορία, υπηρέτησε τον βασιλιά ενός ισχυρού βασιλείου που λεγόταν Μυκήνες. Στον μύθο, ο Ηρακλής υπηρετεί τον βασιλιά των Μυκηνών, τον ξάδελφό του Ευρυσθέα, που του αναθέτει τους δώδεκα άθλους. Είναι σύμπτωση ή κάτι περισσότερο;

ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
Άλλες ενδείξεις για τον άνδρα πίσω από τον μύθο μπορείτε να βρείτε σε μια από τις πιο θρυλικές περιοχές της Ελλάδας: την Ολυμπία. Το 776 π.Χ., εδώ έλαβαν χώρα οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες.
Υπήρχαν εκατοντάδες αγώνες σε όλο τον ελληνικό κόσμο, αλλά οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν οι πιο προσεγμένοι κι εκείνοι με το μεγαλύτερο γόητρο. Αν κερδίζατε στους Ολυμπιακούς αγώνες, τότε ανυψωνόσασταν, κατά κάποια έννοια ανάμεσα στους ανθρώπους. Ήταν όσο πιο κοντά μπορούσαν οι θνητοί να φτάσουν τους θεούς.
Υπάρχουν εντυπωσιακές ομοιότητες ανάμεσα στους άθλους του Ηρακλή και τους Ολυμπιακούς αγώνες. Και οι δυο ήταν επιτεύγματα δύναμης και αντοχής, που μόνο οι πιο πειθαρχημένοι αθλητές μπορούσαν να πετύχουν. Αλλά η σύνδεση του Ηρακλή με τους Ολυμπιακούς αγώνες ίσως είναι βαθύτερη.

Ο Ηρακλής, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, ίδρυσε τους Ολυμπιακούς αγώνες μετά από έναν άθλο. Έτσι οι άθλοι συνδέονται άμεσα με την αρχική ίδρυση των αγώνων.
Στα ερείπια του σταδίου της Ολυμπίας βλέπουμε ότι ο στίβος έχει μήκος 600 πόδια. Σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες, είναι 600 πόδια του Ηρακλή. Σύμφωνα με τον μύθο, ο ίδιος ο Ηρακλής βημάτισε πάνω στο στάδιο, το οποίο ήταν 600 μικρά βήματα, που αντιστοιχούν με 192,72 μέτρα. Έτσι οι ιστορικοί έχουν συμπεράνει ότι τα πόδια του Ηρακλή είχαν μήκος 12,6 ίντσες. Δηλαδή φορούσε παπούτσια μέγεθος 46.
Περισσότερα ίχνη του Ηρακλή μπορούμε να δούμε στον κυρίως ναό της Ολυμπίας. Τοιχογραφίες, που σώζονται από τον εξωτερικό τοίχο, απεικονίζουν τους δώδεκα άθλους του.
Τον σέβονταν όλοι οι αθλητές και κάθε ένας σύγκρινε τον εαυτό του με τον Ηρακλή. Ήταν πολύ σημαντικό για τους Έλληνες να μη παραδίδονται ποτέ, οπότε πολλοί αθλητές προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να τα παρατήσουν. Στον μύθο ή ίδια εμμονή στηρίζει τον Ηρακλή.
Το μήνυμα του Ηρακλή είναι ένα: «Συνεχίστε να προσπαθείτε και τελικά θα τα καταφέρετε. Όσο δύσκολες και αν είναι οι συνθήκες, η επιτυχία είναι δυνατή».

ΕΚΤΟΣ ΑΘΛΟΣ

Στον έκτο άθλο του, ο Ηρακλής πρέπει να αντιμετωπίσει ένα κοπάδι άγρια ανθρωποφάγα πουλιά, τις Όρνιθες της Στυμφαλίας, που συμβολίζουν τους απρόσιτους στόχους. Τα διώχνει μακριά με τα δηλητηριώδη βέλη του και φτάνει σ’ ένα κομβικό σημείο, στη μέση ακριβώς των δώδεκα άθλων. Αλλά παραμένουν ακόμα άλλοι έξι άθλοι, και κάθε ένας θα γίνεται όλο και πιο δύσκολος. Η μητριά του, η Ήρα, θα φροντίσει γι’ αυτό.
Καθώς οι άθλοι συνεχίζονται, γίνονται όλο και πιο ακραίοι και τον οδηγούν όλο και πιο μακριά, σε όλο και περισσότερο μυστηριώδη μέρη.
Οι επόμενοι τρεις άθλοι θα φέρουν τον Ηρακλή για πρώτη φορά πέρα από την Ελλάδα και θα τον τοποθετήσουν απέναντι από ισχυρούς ξένους εχθρούς. Τέτοιες ιστορίες απηχούν την εποχή κατά την οποία οι αρχαίοι Έλληνες ανησυχούσαν για την επέκταση της κυριαρχίας τους.
Οι Έλληνες, καθώς αναζητούν γη, αρχίζουν να δημιουργούν αποικίες τόσο μακριά, όσο η Γαλλία, αλλά και όλη τη Μεσόγειο. Συγχρόνως τους έρχονται αναφορές για διάφορα τέρατα ή παράξενα πράγματα.


ΕΒΔΟΜΟΣ ΑΘΛΟΣ
Για τον έβδομο άθλο του ο Ηρακλής ταξιδεύει στο νησί της Κρήτης για να βρει και να πιάσει τον εκλεκτό ταύρο του βασιλιά Μίνωα. Ο ταύρος είναι ένας κώδικας για την κυριαρχία της Κρήτης πάνω στην ηπειρωτική Ελλάδα, την εποχή που ο μύθος δημιουργήθηκε.
Προς το τέλος της εποχής του χαλκού, η Κρήτη ήταν η πιο σημαντική δύναμη σ’ εκείνο το μέρος της Μεσογείου. Τα μέρη που κατά την κλασική περίοδο, όπως η Αθήνα και η Σπάρτη, ήταν πολύ σημαντικά και θα γίνονταν οι μεγαλύτερες δυνάμεις, τότε δεν ήταν ακόμα ιδιαίτερα σπουδαία. Στην πραγματικότητα, έπρεπε να πληρώνουν φόρο υποτελείας στην Κρήτη, επειδή ήταν η μεγαλύτερη δύναμη στην περιοχή.
Στο μύθο ο Ηρακλής είναι έτοιμος να το αλλάξει αυτό. Εντοπίζει τον ταύρο του βασιλιά Μίνωα, παλεύει μαζί του μέχρι να τον υποτάξει, τον παίρνει μαζί του και επιστρέφει στην πατρίδα του. Η Ελλάδα δεν θα είναι πια υποτελής στην Κρήτη. Επτά άθλοι ολοκληρώθηκαν. Με την κατάκτηση του κρητικού ταύρου, ο Ηρακλής έχει κερδίσει τον πόλεμο ενάντια στη φύση. Από εδώ και πέρα θα είναι άνθρωπος εναντίον ανθρώπου.

ΟΓΔΟΟΣ ΑΘΛΟΣ

Στους προηγούμενους άθλους του, ο Ηρακλής εκτελούσε υπηρεσίες που ωφέλησαν την ανθρωπότητα και την απελευθέρωσαν από τα παράσιτα, τα θηρία και διάφορα άλλα. Αλλά στο σημείο αυτό αρχίζουμε να βλέπουμε μια σκοτεινή πλευρά του Ηρακλή. Και ίσως προαναγγέλλει όσα θα ακολουθήσουν.
Στους επόμενους άθλους του, ο Ηρακλής αντιμετωπίζει άτομα που αποτελούν απειλή για την Ελλάδα. Πρώτος στόχος είναι ο Διομήδης, ο τυραννικός βασιλιάς των Βιστόνων. Οι Βίστονες ήταν ένας αρχαίος θρακικός λαός που κατοικούσε στη Βιστονία, κοντά στα Άβδηρα. Ήταν φιλοπόλεμοι και φημίζονταν για την αγριότητά τους. Ο Διομήδης είχε εκπαιδεύσει τα άλογά του στο να τρώνε τη σάρκα των εχθρών του. Ο Ηρακλής κάνει τον Διομήδη να γίνει το επόμενο γεύμα τους. Ο άθλος αυτός είχε ένα ισχυρό μήνυμα για τους αρχαίους Έλληνες, ότι το κακό που δημιουργείς, τελικά θα σε καταστρέψει.
Αυτός είναι ο πρώτος άθλος στον οποίον ο Ηρακλής σκοτώνει κάποιον. Αυτή είναι η κομβική στιγμή. Για πρώτη φορά έχυσε ανθρώπινο αίμα.

ΕΝΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ

Οι σκοτωμοί συνεχίζονται και στον επόμενο άθλο, όπου ο Ηρακλής σκοτώνει τις Αμαζόνες, μια άγρια φυλή γυναικών πολεμιστριών, αφού πρώτα έκλεψε τη ζώνη της βασίλισσάς τους, της Ιππολύτης. Με τον άθλο αυτόν, ο Ηρακλής ολοκλήρωσε εννέα από τους δώδεκα άθλους του. Η ανδρεία, η δύναμη και η αντοχή του τον βοήθησαν να ανταπεξέλθει σε μια σειρά από τους πιο δύσκολους στόχους που ανέλαβε ποτέ κανείς. Αλλά οι τελευταίες μάχες θα αποδειχθούν οι πιο σκληρές. Θα φέρουν τον Ηρακλή πέρα από τα όρια του τότε γνωστού κόσμου, σε μέρη που κανένας Έλληνας δεν είχε πάει ούτε είχε δει ποτέ.
Ο μυθικός ήρωας Ηρακλής έχει επιβιώσει από εννέα τρομακτικούς άθλους, σε μια προσπάθεια να επανορθώσει για το έγκλημα της δολοφονίας της οικογένειάς του. Κάθε άθλος αντιπροσωπεύει μια πιο σκληρή δοκιμασία δύναμης, αντοχής και αποφασιστικότητας. Στους άθλους του υπάρχει ένα είδος δυσκολίας που αυξάνεται σε κλίμακα. Το γεγονός ότι ο Ηρακλής είναι σε θέση να υπερνικήσει όλο και πιο δύσκολους άθλους, δείχνει ότι είναι απίστευτα δυνατός, τόσο όσο κανένας άλλος αρχαίος ήρωας.
Αλλά καθώς συνεχίζονται οι προκλήσεις, γίνεται σαφές ότι όσο μεγάλος κι αν είναι ο σωματικός πόνος, δεν είναι εύκολο να απαλύνει την ψυχική του αγωνία. Ο Ηρακλής είναι φυλακισμένος στην ενοχή του. Όσους άθλους και αν εκτέλεσε, όσο ηρωισμό κι αν επέδειξε, όσο εντυπωσιακές κι αν ήταν οι σωματικές του ικανότητες, μέσα του δεν υπήρχε ειρήνη, δεν υπήρχε ικανοποίηση.
Τρεις ακόμα δοκιμασίες περιμένουν τον Ηρακλή. Θα τον φέρουν μέχρι την άκρη της γης και μέσα στην άβυσσο του θανάτου. Ο Ηρακλής πρέπει συνεχώς να πηγαίνει όλο και πιο μακριά από την Ελλάδα. Όσο βαθύτερα μπαίνετε στο άγνωστο, στην πραγματικότητα βαδίζετε ανάμεσα στα όρια του θνητού και του αθάνατου κόσμου.


ΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ
Στον δέκατο άθλο του, ο Ηρακλής ξεκινάει για να πιάσει τα βόδια του Γηρυόνη, που είναι ένα αιμοδιψές τέρας με τρία ζευγάρια ποδιών, τρία κεφάλια και μια θανατηφόρα καταγωγή. Είναι εγγονός της Μέδουσας, και συνεπώς είναι κι αυτός ένα είδος ημι-τέρατος και δεν πρόκειται να παραδώσει τα βόδια χωρίς μάχη.
Αλλά η καταστροφή του Γηρυόνη είναι μόνο ο μισός άθλος. Ο άλλος μισός είναι το να φτάσει μέχρι εκεί. Για να φτάσει στον Γηρυόνη, ο Ηρακλής πρέπει να περιπλανηθεί πέρα από τη Μεσόγειο, στον Ατλαντικό ωκεανό. Αλλά ένα ογκώδες εμπόδιο στέκεται στο δρόμο του. Είναι μια σειρά από βουνά που ενώνουν την Ευρώπη με την Αφρική σε μια ήπειρο και χωρίζουν τη θάλασσα από τον ωκεανό. Ο Ηρακλής αποφασίζει να μη πάει γύρω από το βουνό, αλλά να περάσει μέσα από αυτό. Χωρίζει το βουνό στα δύο με ένα χτύπημα του ξίφους του. Αυτό το τμήμα του μύθου δημιουργήθηκε για να εξηγήσει πώς ενώθηκαν η Μεσόγειος με τον Ατλαντικό. Οι απότομοι βράχοι σε κάθε πλευρά θα συνδέονται για πάντα με τον Ηρακλή.
Τα στενά του Γιβραλτάρ ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες σαν «οι Στήλες του Ηρακλή». Κανένας δεν μπορούσε να πάει πιο πέρα, κανένας δεν ήξερε τι υπήρχε πιο πέρα. Για τους ανθρώπους του αρχαίου κόσμου οι Στήλες δεν ήταν μόνο μια πύλη προς το ανεξερεύνητο ωκεανό, αλλά και μια πύλη ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον μύθο.
Όταν ένας Έλληνας μίλαγε για ένα κόσμο πέρα από της Στήλες ήταν σαν εσείς κι εγώ να μιλάμε για έναν κόσμο πέρα από το ουράνιο τόξο, και το γεγονός ότι ο Ηρακλής πήγε εκεί και επέστρεψε, αύξανε ακόμα περισσότερο τη φήμη του.
Όλοι οι αρχαίοι ναυτικοί που ταξίδευαν για τον Ατλαντικό, έπρεπε να πλεύσουν ανάμεσα από τις «Ηράκλειες Στήλες». Μια πρόσφατη ανακάλυψη δείχνει ότι ήταν πολλοί εκείνοι που έριχναν άγκυρα εκεί, για να υποβάλλουν τα σέβη τους στον ήρωα. Σε μια σπηλιά στο βράχο του Γιβραλτάρ, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν εκατοντάδες χειροποίητα αντικείμενα που θεωρούν ότι συνδέονται με τον Ηρακλή.
Έτσι πήραν δείγματα και τα έστειλαν για χρονολόγηση με τη μέθοδο του άνθρακα 14 και όλα ταίριαζαν απόλυτα μεταξύ τους, καλύπτοντας μια περίοδο περίπου 400 ετών, από το 800 μέχρι το 400 π.Χ. Αυτά τα αντικείμενα τοποθετήθηκαν με ιδιαίτερο τρόπο, για έναν συγκεκριμένο λόγο και οι ειδικοί είναι αρκετά βέβαιοι ότι εκεί υπήρχε ένας μεγάλος ναός.
Οι ειδικοί θεωρούν ότι οι Έλληνες ναυτικοί έρχονταν στο ναό για να προσευχηθούν για τη ζωή τους, καθώς ετοιμάζονταν να ακολουθήσουν τον Ηρακλή στο άγνωστο. Δεν γνώριζαν τι υπήρχε, ούτε αν υπήρχε κάτι πέρα από τις Στήλες.
Στον μύθο, ο Ηρακλής αντιμετωπίζει την ίδια αβεβαιότητα, καθώς διασχίζει αυτό το κατώφλι προς το άγνωστο. Πέρα από τις Στήλες περιμένουν ο τρικέφαλος Γηρυόνης και τα βόδια του. Το τέρας βγαίνει πολεμώντας, κατρακυλώντας τεράστιους βράχους από το βουνό πάνω στον Ηρακλή. Αλλά ο Ηρακλής έχει ένα μυστικό όπλο: τα βέλη που είχε βυθίσει στο δηλητηριασμένο αίμα της Λερναίας Ύδρας. Στοχεύει και ρίχνει. Ο Γηρυόνης πέφτει νεκρός και ο Ηρακλής παίρνει τα βόδια του. Δέκα άθλοι ολοκληρώθηκαν.

ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ

Στη συνέχεια, ο Ηρακλής πρέπει να πάει στην άκρη του κόσμου για να κλέψει χρυσά μήλα από έναν κήπο που φρουρείται από έναν δράκο με εκατό κεφάλια. Τα μήλα, όμως, που ψάχνει ανήκουν στον εχθρό του, τη θεά Ήρα. Όχι μόνο τα μήλα αυτά ανήκουν στην Ήρα, αλλά είναι σύμβολα του ιερού της γάμου με τον Δία. Τα μήλα και ο γάμος συχνά συνδυάζονται στην ελληνική μυθολογία.
Ο Ηρακλής περιπλανιέται για χρόνια αναζητώντας τα μήλα της Ήρας, χωρίς τύχη. Τελικά φτάνει στην άκρη του κόσμου και συναντά έναν θεό που κουβαλάει ένα βαρύ φορτίο, τον Άτλαντα.
Ο Άτλαντας ήταν ένας από τους Τιτάνες και η δουλειά του είναι να κουβαλάει στους ώμους του το βάρος του κόσμου. Κυριολεκτικά κουβαλάει τον κόσμο στους ώμους του.
Η σύγχρονη φράση «κουβαλάει τον κόσμο στους ώμους του», προέρχεται από τον μύθο του Άτλαντα. Ο Ηρακλής είναι κουρασμένος και χαμένος. Αλλά ο Άτλαντας ξέρει που είναι τα χρυσά μήλα. Έτσι ο Ηρακλής προσφέρεται εθελοντικά να κρατήσει τον κόσμο, όσο εκείνος θα πήγαινε να φέρει τα μήλα. Ο Άτλαντας τελικά επιστρέφει με τα μήλα, αλλά υπάρχει μια παγίδα. Λέει στον Ηρακλή ότι δεν θέλει να πάρει πίσω τη γη και τον ουρανό.
Ο Άτλαντας λέει: «Ευχαριστώ πολύ, προσπαθούσα να το ξεφορτωθώ εδώ και πολύ καιρό» και ετοιμάζεται να φύγει. Ο Ηρακλής του λέει: «Ξέρεις, έχεις δίκιο. Λυπάμαι πραγματικά. Μπορείς όμως να τον πάρεις ξανά μόνο για λίγο; Θέλω να τυλίξω τους ώμους μου με το δέρμα του λιονταριού». Ο Άτλαντας παίρνει ξανά τον κόσμο στους ώμους του και ο Ηρακλής φεύγει με τα μήλα.
Ο Ηρακλής έχει εκδικηθεί την Ήρα με το να κλέψει τα πολύτιμα μήλα της. Τώρα μένει μόνο ένας άθλος για να κερδίσει την ελευθερία του, και αυτός θα τον στείλει σ’ ένα μέρος από όπου κανένας θνητός δεν έχει επιστρέψει ζωντανός, τη χώρα των νεκρών, τον Άδη.
Ο Ηρακλής έχει αντιμετωπίσει έντεκα από τις πιο σκληρές δοκιμασίες που πέρασε ποτέ ο άνθρωπος ή οι θεοί. Πάλεψε με άγρια θηρία, κακούς βασιλιάδες, φοβερά τέρατα κι έφτασε σ’ ένα άγνωστο κόσμο, σε μια ανηλεή εξιλέωσης για τη δολοφονία της οικογένειάς του.
Ο Ηρακλής περνά τη ζωή του μέσα στο μόχθο, σε μια προσπάθεια να ξεφορτωθεί την ενοχή, που νιώθει ότι δεν την αξίζει πραγματικά. Πάντα υποφέροντας, πάντα υπομένοντας.


ΔΩΔΕΚΑΤΟΣ ΑΘΛΟΣ
Τώρα, μια τελευταία δοκιμασία μένει. Για τον δωδέκατο και τελευταίο άθλο του, ο Ηρακλής πρέπει να βρει το δρόμο για τον μυστηριώδη κάτω κόσμο των νεκρών, τον Άδη. Εκεί πρέπει να συλλάβει τον Κέρβερο, τον τρικέφαλο σκύλο που φυλάει τις πύλες του Άδη.
Ο τελευταίος άθλος του Ηρακλή είναι κατά πολύ ο πιο εξοργιστικός. Κανένας άνθρωπος δεν είχε κάνει ποτέ κάτι τέτοιο πριν. Οι ήρωες συνήθως δεν μπορούσαν να κατέβουν στον κάτω κόσμο.
Ο Άδης, ο άρχοντας του θανάτου, είναι ο φύλακας όλων των ανθρώπινων ψυχών και ο Κέρβερος είναι το όργανό του. Ο σκύλος δεν είναι εκεί για να εμποδίσει εσάς τους ζωντανούς από το να μπείτε μέσα, επειδή αν είστε τόσο τρελός για να κάνετε κάτι τέτοιο, αυτό είναι δικό σας πρόβλημα. Είναι εκεί για να κρατήσει τους νεκρούς από το να βγουν έξω. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που έχει κάποιος στους περισσότερους αρχαίους πολιτισμούς είναι ο φόβος ότι αν κάποιος πεθάνει, ίσως δεν συνειδητοποιήσει ότι είναι νεκρός και ξαναγυρίσει πίσω σε σας.
Ο Ηρακλής προσπαθεί να πλησιάσει τον Άδη με διπλωματικό τρόπο. Ζητά άδεια να πάρει το σκύλο - φύλακα στη γη. Ο Άδης συμφωνεί μ’ έναν όρο: Ο Ηρακλής πρέπει να υπερνικήσει το θηρίο με τη δύναμή και μόνο. Αυτή είναι η τελική στιγμή της αλήθειας. Ο Ηρακλής παλεύει με τον σκύλο μέχρι που τον ρίχνει κάτω στο έδαφος και τον κάνει να υποταχθεί.
Το γεγονός ότι κατάφερε να φέρει τον Κέρβερο από τον άλλον κόσμο, είναι ένα εκπληκτικό γεγονός. Επειδή αυτό δείχνει ότι ένας Έλληνας ήρωας θα μπορούσε να μπει μέσα και σπάσει τον κύκλο της ζωής και του θανάτου.
Επιτέλους, ο Ηρακλής ολοκλήρωσε την τιμωρία του. Κατάκτησε κάθε εμπόδιο που μπήκε στην πορεία του και υπέμεινε κάθε σωματικό και διανοητικό βασανισμό, πέρα από κάθε μέτρο. Είχε πλέον κάθε δικαίωμα να ηρεμήσει.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ
Ελεύθερος πια ο Ηρακλής παντρεύτηκε τη Δηιάνειρα, κόρη του βασιλιά της Αιτωλίας, του Οινέα. Μια µέρα πήγαν να περάσουν τον Εύηνο ποταµό. Εκεί συνάντησαν τον Κένταυρο Νέσσο. Ο Νέσσος πήρε στη ράχη του τη ∆ηιάνειρα, για να την περάσει απέναντι. Θέλησε όµως να την πάρει δική του κι άρχισε να τρέχει. Τότε ο Ηρακλής τον χτύπησε µε ένα από τα δηλητηριασµένα βέλη του. Πριν ξεψυχήσει ο Νέσσος είπε στη Δηιάνειρα: «Μάζεψε λίγο από το αίµα µου. Αν αλείψεις µ’ αυτό το χιτώνα του Ηρακλή, θα σε αγαπάει για πάντα».
Έτσι, κάποτε που ο Ηρακλής ζήτησε ένα καθαρό χιτώνα από τη Δηιάνειρα, για να τον φορέσει και να κάνει θυσία στο ∆ία, εκείνη άλειψε ένα χιτώνα µε το δηλητήριο του Νέσσου και του τον έδωσε. Ο Ηρακλής τον φόρεσε κι ο χιτώνας κόλλησε πάνω του. Αµέσως άρχισε να νιώθει αβάσταχτους πόνους. Κατάλαβε τότε ότι έφτασε το τέλος του. Ανέβηκε στο βουνό Οίτη, έφτιαξε ένα σωρό από ξύλα, ξάπλωσε πάνω του και ζήτησε ν’ ανάψουν τη φωτιά. Κανείς δε δέχτηκε να το κάνει αυτό. Μόνο ο Φιλοκτήτης, που περνούσε από κει, δέχτηκε ν’ ανάψει τη φωτιά κι ο Ηρακλής, για να τον ευχαριστήσει, του χάρισε τα δηλητηριασµένα βέλη του. Ξαφνικά άρχισε ν’ αστράφτει και να βροντά. Ένα σύννεφο κατέβηκε, πήρε τον Ηρακλή και τον ανέβασε στον Όλυµπο. Εκεί συµφιλιώθηκε µε την Ήρα κι έζησε για πάντα µε τους θεούς του Ολύµπου. 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αυτός είναι ο μύθος του Ηρακλή. Μια διαχρονική ιστορία δύναμης, βασάνων και εξιλέωσης.
Είναι το είδος της ιστορίας που οι άνθρωποι θέλουν να ακούνε, επειδή όλοι έχουν περάσει προβλήματα, κόπους και βάσανα στη ζωή τους. Ο καθένας αντιμετώπισε μνημειώδεις δυσκολίες, που δεν πίστευαν ότι θα κατάφερναν να τις ξεπεράσουν. Και θέλουν να ακούνε μια ιστορία για κάποιον που πέρασε παρόμοιες καταστάσεις, αλλά κατάφερε να αντεπεξέλθει και να τα καταφέρει μέχρι το τέλος.
Το γεγονός ότι ο Ηρακλής κατάφερε τελικά να πετύχει, μας δείχνει ότι πάντα υπάρχει η δυνατότητα της επιτυχίας, ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη μας φαίνεται η ζωή μας.


Περισσότερα θέματα για την αρχαία Ελλάδα εδώ.

Δημοσίευση σχολίου

ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΑΡΧΕΙΟ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

TRANSLATE THIS SITE

 
Copyright © 2017 ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Powered byBlogger