Κάθε φορά που ένας φοιτητής Πληροφορικής, οπουδήποτε στον πλανήτη, μαθαίνει για τα όρια του τι μπορεί να υπολογίσει μια μηχανή, είναι σχεδόν βέβαιο ότι διδάσκεται τη δουλειά ενός Έλληνα. Το πιθανότερο, όμως, είναι να μην γνωρίζει καν το όνομά του: Μιχάλης Γιαννακάκης.
Γεννημένος στην Αθήνα, απόφοιτος του Πολυτεχνείου, είναι ο άνθρωπος που δεν έγινε ποτέ πρωτοσέλιδο, αλλά κατάφερε να γράψει το όνομά του στον πυρήνα της επιστήμης των υπολογιστών. Είναι ο αθόρυβος γίγαντας που διαμόρφωσε τον τρόπο που κατανοούμε την πολυπλοκότητα, τις βάσεις δεδομένων και τους αλγόριθμους.
Από το Πολυτεχνείο στα Bell Labs: Η γέννηση ενός θρύλου
Στα τέλη της δεκαετίας του '70, μετά το μεταπτυχιακό του στο Princeton, ο Μιχάλης Γιαννακάκης βρέθηκε στα θρυλικά Bell Labs. Δεν πήγε εκεί για να φτιάχνει τηλέφωνα. Πήγε για να λύσει τα πιο θεμελιώδη προβλήματα της εποχής του.
Σε συνεργασία με έναν άλλο κολοσσό της Πληροφορικής, τον Χρήστο Παπαδημητρίου, έκανε μια τομή που άλλαξε την επιστήμη για πάντα. Εισήγαγε τις κλάσεις πολυπλοκότητας Max-NP και Max-SNP.
Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Ο Γιαννακάκης και ο Παπαδημητρίου χαρτογράφησαν τα σύνορα του εφικτού. Όρισαν ποια προβλήματα οι υπολογιστές μας δεν θα μπορέσουν ποτέ να λύσουν τέλεια, όσο ισχυροί κι αν γίνουν, και μας έδωσαν τα μαθηματικά εργαλεία για να βρούμε την «καλύτερη δυνατή» λύση.
Οι αριθμοί που ζαλίζουν: Η κληρονομιά του "αθόρυβου" γίγαντα
Η επιρροή του δεν είναι αφηρημένη. Μετριέται σε αριθμούς που προκαλούν δέος στον ακαδημαϊκό κόσμο:
Το "Νόμπελ" της Πληροφορικής: Το 2005, του απονεμήθηκε το Βραβείο Donald E. Knuth, η ύψιστη τιμή στον τομέα της θεωρητικής πληροφορικής.
35.000+ Επιστημονικές Αναφορές: Η δουλειά του αποτελεί θεμέλιο λίθο για χιλιάδες άλλους ερευνητές παγκοσμίως.
H-index 93: Ένας δείκτης που μετρά την παραγωγικότητα και την απήχηση ενός επιστήμονα. Για να καταλάβουμε το μέγεθος, ένας h-index άνω του 60 θεωρείται εξαιρετικός.
Ο Κορυφαίος: Είναι ο Έλληνας επιστήμονας της πληροφορικής με τη μεγαλύτερη διεθνή αναγνώριση και επιρροή.
Ο άνθρωπος πίσω από τα θεωρήματα
Παρά την τεράστια επιτυχία του, ο Μιχάλης Γιαννακάκης παραμένει ο ορισμός της скромности. Δεν θα τον βρείτε σε τηλεοπτικά πάνελ, δεν θα διαβάσετε πολιτικές του δηλώσεις. Συνεχίζει απλώς να κάνει αυτό που έκανε πάντα: να παράγει σπουδαία επιστήμη και να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης, σε μια έδρα που φέρει το όνομα του Percy Hudson.
Οι φοιτητές του γνωρίζουν ότι απέναντί τους έχουν έναν ζωντανό θρύλο, έναν άνθρωπο που διαμόρφωσε το αντικείμενο που σπουδάζουν. Στην Ελλάδα, όμως, παραμένει σχεδόν άγνωστος στο ευρύ κοινό.
Ίσως αυτή να είναι και η ουσία της ιστορίας του. Ο Μιχάλης Γιαννακάκης δεν χρειάστηκε ποτέ τα φώτα της δημοσιότητας. Γιατί το δικό του φως, το φως της καθαρής διάνοιας, είναι ενσωματωμένο στην ίδια τη λογική των μηχανών που ορίζουν τον αιώνα μας. Και αυτό, δεν σβήνει ποτέ.