Γεννήθηκε με σπάνια γενετικά σύνδρομα που την κάλυπταν με τρίχες και της έδιναν χαρακτηριστικά πιθήκου. Ο κόσμος την ονόμασε «θηρίο» και «γυναίκα-αρκούδα». Η ιστορία της Τζούλια Παστράνα (Julia Pastrana) είναι μια σκληρή υπενθύμιση του τρόπου που η κοινωνία αντιμετωπίζει το διαφορετικό, αλλά και της δύναμης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Από τα βουνά του Μεξικού μέχρι τα πανηγύρια της Ευρώπης, η ζωή της ήταν ένα μακάβριο θέαμα. Όμως η ίδια, μια ταλαντούχα και ευγενική γυναίκα, αρνήθηκε να είναι απλά ένα έκθεμα.
Από την ταπεινότητα στη δόξα του τσίρκου
Η Τζούλια γεννήθηκε το 1834 στα βουνά της Σιέρα Μάντρε του Μεξικού, πάσχοντας από υπερτρίχωση και υπερπλασία ούλων. Η ασυνήθιστη εμφάνισή της την έκανε τοπικό θρύλο. Ωστόσο, η ευφυΐα της ήταν λαμπρή: έμαθε πολλές γλώσσες, τραγουδούσε και χόρευε με χάρη.
Η ζωή της άλλαξε δραματικά όταν πουλήθηκε και άρχισε να εμφανίζεται σε τσίρκο. Η ίδια όμως δεν ήταν απλά ένα «φρικιό» για θέαμα. Τραγουδούσε ισπανικά τραγούδια, συνομιλούσε με το κοινό και κέρδιζε τον σεβασμό όσων την γνώριζαν. Παρά τους ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς των «επιστημόνων» της εποχής που την παρουσίαζαν ως υβρίδιο ανθρώπου-πιθήκου, η Τζούλια κέρδιζε τις εντυπώσεις με το ταλέντο και την ευγένειά της.
Τραγικός θάνατος και μεταθανάτια εκμετάλλευση
Το 1860, στη Μόσχα, η Τζούλια γέννησε ένα αγοράκι με τα ίδια σύνδρομα, το οποίο έζησε μόνο 35 ώρες. Η ίδια πέθανε λίγες μέρες αργότερα από επιλόχειο λοίμωξη.
Ο σύζυγός της, Θεόδωρος Λεντ, δεν την πένθησε. Αντίθετα, πούλησε τις σορούς τους σε έναν Ρώσο επιστήμονα για ταρίχευση, τις αγόρασε πίσω και άρχισε να τις εκθέτει σε όλη την Ευρώπη. Για πάνω από 150 χρόνια, η ταριχευμένη σορός της Τζούλια Παστράνα και του μωρού της ταξίδεψαν από μουσεία σε πανηγύρια, αποτελώντας ένα μακάβριο θέαμα για το οποίο ο Λεντ κέρδισε μια περιουσία.
Δικαίωση και επιστροφή στην πατρίδα
Η διαπόμπευση της Τζούλιας τελείωσε χάρη στην καλλιτέχνιδα Laura Anderson Barbata, η οποία το 2003 ξεκίνησε μια εκστρατεία για τον επαναπατρισμό της. Μετά από χρόνια προσπαθειών, η σορός της Τζούλιας Παστράνα επέστρεψε στο Μεξικό το 2013 και θάφτηκε με καθολική τελετή. Το μνήμα της σφραγίστηκε με τσιμέντο για να την προστατεύσει από οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια εκμετάλλευσης.
Η Τζούλια Παστράνα αποτελεί πλέον σύμβολο αντοχής και αξιοπρέπειας. Η ιστορία της μας θυμίζει ότι η πραγματική αξία ενός ανθρώπου δεν κρίνεται από την εμφάνισή του, αλλά από την ψυχή του.
Πώς μπορεί μια κοινωνία να βλέπει το διαφορετικό ως έκθεμα;