Η σχολική χρονιά ξεκίνησε και, παρά τις χιλιάδες προσλήψεις, η εικόνα παραμένει τραγική: τα σχολεία έχουν σοβαρά κενά προσωπικού, ειδικά στα κρίσιμα προγράμματα. Η εκπαιδευτική διαδικασία κινδυνεύει και οι αριθμοί είναι αμείλικτοι.
Γιατί, παρά τις δύο φάσεις προσλήψεων, 15.351 θέσεις παραμένουν ανοιχτές, αφήνοντας χιλιάδες μαθητές ακάλυπτους; Η απάντηση κρύβεται σε δεκαετίες υποχρηματοδότησης και κακού σχεδιασμού.
Το σοκ των αριθμών: Πώς προέκυψαν τα 50.000 κενά
Το Υπουργείο Παιδείας ξεκίνησε τη χρονιά με μια ανάγκη που άγγιζε τις 50.000 κενές θέσεις – ένας αριθμός που προκαλεί σοκ και θέτει σοβαρά ερωτήματα για τον προγραμματισμό.
Αν και οι δύο πρώτες φάσεις προσλήψεων αναπληρωτών (Α’ και Β’ φάση) κάλυψαν συνολικά περίπου 36.000 θέσεις, η ανακούφιση ήταν προσωρινή. Η πραγματική ανάγκη υπερβαίνει κατά πολύ τις προσλήψεις.
Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Πάνος Ντούλας, παρότι το Υπουργείο είχε προαναγγείλει 37.000 συνολικές προσλήψεις, απομένουν άλλες 15.000 για να λειτουργήσουν τα σχολεία χωρίς συμπτύξεις τμημάτων και επιβάρυνση της διδασκαλίας.
Τα «μαύρα σημεία»: Ολοήμερα και παράλληλες στηρίξεις
Η έλλειψη είναι πιο δραματική στις πιο ευάλωτες δομές και προγράμματα:
- Ολοήμερα προγράμματα: Πολλά τμήματα λειτουργούν με ελλείψεις, υπονομεύοντας τον θεσμό του Ολοήμερου Σχολείου.
- Παράλληλες στηρίξεις: Η ανάγκη για εκπαιδευτικούς που υποστηρίζουν μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες είναι επιτακτική και παραμένει σε μεγάλο βαθμό ακάλυπτη.
Η κατάσταση αυτή, σε συνδυασμό με τη δημογραφική κρίση, δημιουργεί τεράστιο άγχος σε διευθυντές, εκπαιδευτικούς και γονείς. Οι εκπαιδευτικοί πρώτης γραμμής καταγγέλλουν ότι οι προσπάθειες για «μαγικές» λύσεις και επικοινωνιακούς χειρισμούς (ακόμη και εναντίον εγκύων συναδέλφων) δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την ουσιαστική κάλυψη των κενών.
Το κλειδί είναι η χρηματοδότηση
Το βασικό πρόβλημα είναι διπλό: λάθος υπολογισμοί ή εσκεμμένη πολιτική επιλογή που δεν εξασφάλισε την απαραίτητη χρηματοδότηση.
Οι 15.000 επιπλέον προσλήψεις που απαιτούνται για την ομαλή λειτουργία των σχολείων προϋποθέτουν επιπλέον χρήματα. Χωρίς αυτή την οικονομική προτεραιοποίηση της δημόσιας εκπαίδευσης, η ποιότητα της διδασκαλίας κινδυνεύει, και τα σχολεία θα συνεχίσουν να λειτουργούν με ημίμετρα.
Είναι σαφές ότι απαιτούνται άμεσες, ουσιαστικές και χρηματοδοτημένες λύσεις για να μην υποστεί περαιτέρω πλήγμα η εκπαίδευση, με συνέπειες που αφορούν το μέλλον όλης της κοινωνίας.