Ο Πάμπλο Εμίλιο Εσκομπάρ Γκαβιρία (Pablo Escobar) γεννήθηκε σε μια φτωχογειτονιά του Μεντεγίν το 1949, με μια παιδική υπόσχεση στη μητέρα του: «Όταν μεγαλώσω, θα σου δώσω τα πάντα». Η ανάγκη για χρήματα, που τον οδήγησε ακόμα και στην αποβολή από το σχολείο, τον έστρεψε γρήγορα στην παρανομία.
Από μικροκλοπές (ακόμα και ταφόπλακες!) και λαθραία τσιγάρα, ο νεαρός Πάμπλο είχε μια τεράστια φιλοδοξία: να γίνει ο Πρωθυπουργός της Κολομβίας. Μπορεί να μην τα κατάφερε, αλλά έγινε ο πιο πλούσιος και ισχυρός Κολομβιανός, ελέγχοντας σχεδόν ολόκληρη την κυβέρνηση της χώρας του.
Η αυτοκρατορία του καρτέλ του Μεντεγίν: 80 τόνοι κοκαΐνης/μήνα
Τα μικροεγκλήματα σύντομα αντικαταστάθηκαν από τα ναρκωτικά. Στα μέσα της δεκαετίας του '70, μετά τη δολοφονία του προηγούμενου επικεφαλής, ο Πάμπλο Εσκομπάρ ανέλαβε τα ηνία και δημιούργησε το Καρτέλ του Μεντεγίν.
Μέσα σε δύο δεκαετίες, έχτισε μια αυτοκρατορία που έλεγχε το 80% της κοκαΐνης που διακινούνταν στις ΗΠΑ! Η ποσότητα που διακινούσε η οργάνωσή του έφτανε τους 80 τόνους τον μήνα.
- Δημιουργική μεταφορά: Ήταν απρόβλεπτος. Ξεκίνησε μεταφέροντας μικρές ποσότητες μέσα στις ρόδες αεροπλάνων και έφτασε να γεμίζει ολόκληρα αεροπλάνα ή ακόμα και τηλεκατευθυνόμενα υποβρύχια για να φτάσει την κόκα στις αγορές.
Το χρήμα «μούχλιαζε»: Ο λογιστής του καρτέλ αποκαλύπτει τη φρίκη
Η εισροή κεφαλαίων ήταν αδιανόητη. Ο αδερφός του και επικεφαλής «λογιστής» του καρτέλ, Ρομπέρτο, αποκάλυψε μερικές απίστευτες λεπτομέρειες:
- Μούχλα και ποντίκια: Κάθε χρόνο, το καρτέλ διέγραφε το 10% του συνολικού κέρδους – δισεκατομμύρια δολάρια – επειδή τα χρήματα μούχλιαζαν από την υγρασία ή τα έτρωγαν τα ποντίκια!
- Λάστιχα: Ξόδευαν περισσότερα από $2.500 τον μήνα μόνο σε λαστιχάκια για να δένουν τα χαρτονομίσματα.
Παράλληλα, ο Εσκομπάρ ξέπλενε τα χρήματα δωροδοκώντας τραπεζίτες, δικηγόρους και πολιτικούς, δημιουργώντας ένα δίκτυο διεφθαρμένων συνεργατών.
Το ράντσο, ο βουλευτής και η τακτική «Plata o Plomo»
Ο Εσκομπάρ δεν ήταν μόνο ένας αδίστακτος εγκληματίας, αλλά και ένας αμφιλεγόμενος λαϊκός ήρωας.
Ο Ευεργέτης
- Hacienda Nápoles: Έχτισε ένα ράντσο 20 τ.χλμ., τον προσωπικό του παράδεισο, με γήπεδα γκολφ, αρένες ταυρομαχιών, και ζωολογικό κήπο με 1.900 διαφορετικά είδη ζώων. Μάλιστα, στα σχέδιά του ήταν να χτίσει και αρχαιοελληνικό ναό!
- Πολιτική και φιλανθρωπία: Το 1982 εκλέχθηκε αναπληρωτής βουλευτής στο Κογκρέσο. Οικοδόμησε κατοικίες για άπορους και άστεγους του Μεντεγίν, έφτιαξε σχολεία και νοσοκομεία, κερδίζοντας την λατρεία μεγάλου μέρους του λαού. Κορύφωση ήταν η πρότασή του να αποπληρώσει το χρέος της Κολομβίας ($10 δισ.).
Ο Δικτάτορας
Η τακτική του Εσκομπάρ ήταν γνωστή ως "Plata o Plomo" (Ασήμι ή Μόλυβδος):
- Plata (Ασήμι): Δωροδοκούσε δικαστές, αστυνομικούς και πολιτικά στελέχη.
- Plomo (Μόλυβδος): Όσοι δεν συμμορφώνονταν ή του στέκονταν εμπόδιο (όπως ο υποψήφιος πρόεδρος Λουίς Κάρλος Γκαλάν το 1989) αντιμετωπίζονταν με δολοφονίες.
Η σύγκρουση με την κυβέρνηση μετέτρεψε την Κολομβία σε πεδίο μάχης, με τους άνδρες του Εσκομπάρ να ευθύνονται για τον θάνατο πάνω από 27.100 ατόμων μέχρι το 1992.
Η πολυτελής «φυλακή» και το τέλος
Φοβούμενος την έκδοση στις ΗΠΑ, ο Εσκομπάρ έκλεισε μια εξωφρενική συμφωνία με την κυβέρνηση: πενταετής εγκλεισμός σε φυλακή που έχτισε ο ίδιος.
Η φυλακή, η "La Catedral" (Ο Καθεδρικός Ναός), ήταν στην ουσία ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο με όλες τις ανέσεις και την προσωπική του ασφάλεια, από όπου συνέχιζε να διευθύνει το καρτέλ.
Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να τον μεταφέρει σε κρατικές φυλακές, ο Εσκομπάρ δραπέτευσε τον Ιούλιο του 1992.
Το ανθρωποκυνηγητό που ακολούθησε κράτησε 16 μήνες. Τον καταδίωξαν μαζί Κολομβιανές αστυνομικές δυνάμεις, η ομάδα "Los Pepes" (Αυτοί που κυνηγήθηκαν από τον Πάμπλο Εσκομπάρ) και Αμερικανοί πράκτορες της DEA και της CIA.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1993, μία μέρα μετά τα 44α γενέθλιά του, ο Πάμπλο Εσκομπάρ έπεσε νεκρός από σφαίρες αστυνομικών στην ταράτσα ενός σπιτιού στο Μεντεγίν. Υπάρχει, βέβαια, και η εκδοχή ότι αυτοκτόνησε με σφαίρα στο αυτί, όπως είχε υποσχεθεί στον αδερφό του.
Στην κηδεία του παρευρέθηκαν πάνω από 25.000 κάτοικοι του Μεντεγίν, αποδεικνύοντας τη διαρκή λατρεία προς τον διαβόητο «βαρόνο» που σημάδεψε την ιστορία της Κολομβίας.
Πώς μπορεί ένας εγκληματίας όπως ο Εσκομπάρ να παραμένει λαϊκό είδωλο σε μια πόλη που υπέφερε τόσο από τη δράση του;