Η ιστορία του Carl Tanzler, ενός Γερμανοαμερικανού τεχνολόγου ακτινολογίας, ο οποίος αυτοαποκαλούνταν «Count Carl von Cosel», αποτελεί ένα από τα πιο ανατριχιαστικά περιστατικά διεστραμμένου πάθους στην ιστορία του εγκλήματος. Στο Key West της Φλόριντα, το 1933, ο Tanzler έφτασε στο αποκορύφωμα της εμμονής του για τη Maria Elena Milagros de Hoyos, μια νεαρή ασθενή με φυματίωση, την οποία θεωρούσε τον «προορισμένο» του έρωτα, ισχυριζόμενος ότι του το είχαν αποκαλύψει οράματα. Παρά τον θάνατο της Ελένα λόγω της ανίατης ασθένειάς της, η εμμονή του Tanzler όχι μόνο δεν έσβησε, αλλά τον οδήγησε σε μια παράφρονη πράξη.
Σχεδόν δύο χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Carl Tanzler γλίστρισε μέσα στο μαυσωλείο της Ελένα, το οποίο μάλιστα είχε πληρώσει ο ίδιος, και υπό το σκοτάδι της νύχτας έκλεψε το πτώμα της, μεταφέροντάς το στο σπίτι του με ένα παιδικό καροτσάκι. Εκεί, ο μηχανικός του πόνου άρχισε να μεταμορφώνει τη σορό σε κάτι φρικιαστικά οικείο και να τη διατηρεί, ώστε να μπορεί να ζει μαζί της. Χρησιμοποίησε σύρμα πιάνου και κρεμάστρες για να ενισχύσει τον σκελετό, ενώ αντικατέστησε την αποσυντιθέμενη σάρκα με μετάξι βουτηγμένο σε κερί και γύψο. Της τοποθέτησε γυάλινα μάτια, φόρεσε μια περούκα φτιαγμένη από τα ίδια της τα μαλλιά, και πότιζε το σώμα με άρωμα για να καλυφθεί η δυσοσμία, δημιουργώντας μια μακάβρια κούκλα σε φυσικό μέγεθος. Δίπλα σε αυτό το πτώμα, ο Carl Tanzler κοιμόταν κάθε βράδυ για επτά ολόκληρα χρόνια.
Οι γείτονες είχαν αρχίσει να ψιθυρίζουν για την παράξενη συμπεριφορά του, καθώς τον έβλεπαν να χορεύει με κάτι που έμοιαζε με μια τεράστια κούκλα πίσω από το παράθυρό του. Οι φήμες δυνάμωσαν μέχρι που η αδερφή της Ελένα, η Φλωρίτα, τον αντιμετώπισε, αποκαλύπτοντας σοκαρισμένη την αλήθεια: χόρευε και κοιμόταν με το πτώμα της αδερφής της. Οι αρχές ειδοποιήθηκαν και ο Tanzler συνελήφθη, κρίθηκε ικανός να δικαστεί για σύληψη τάφου και προσβολή νεκρού. Ωστόσο, σε μια διεστραμμένη ανατροπή της τύχης, οι κατηγορίες κατέπεσαν λόγω παραγραφής.
Ακόμη πιο σοκαριστική ήταν η αντίδραση της κοινής γνώμης. Το σώμα της Ελένα εκτέθηκε σε γραφείο κηδειών και χιλιάδες άνθρωποι έσπευσαν να το δουν. Αντί για εξοργισμό, πολλοί εξέφρασαν συμπάθεια προς τον Tanzler, βλέποντάς τον ως έναν εκκεντρικό ρομαντικό, έναν αντιήρωα που αγωνίστηκε ενάντια στον θάνατο για τον έρωτά του. Αυτή η ανατριχιαστική ιστορία υπογραμμίζει όχι μόνο τη διεστραμμένη φύση της εμμονής του Carl Tanzler, αλλά και την παράδοξη ανθρώπινη ικανότητα να συμπονούνται οι πιο ακραίες εκφράσεις του πάθους.