Η ιστορία της Nieves Fernandez αποτελεί μια από τις πιο συγκλονιστικές και λιγότερο γνωστές πτυχές της αντίστασης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στις Φιλιππίνες. Μια απλή δασκάλα στο νησί Leyte, η Fernandez είδε τη ζωή της και την καθημερινότητα των μαθητών της να ανατρέπονται βίαια από την ιαπωνική εισβολή. Η ανησυχία της για την τύχη των μαθητριών της, που κινδύνευαν να απαχθούν και να εξαναγκαστούν σε πορνεία ως «γυναίκες αναψυχής» για τον ιαπωνικό στρατό, καθώς και οι φρικτές μέθοδοι βασανιστηρίων που εφάρμοζαν οι κατακτητές, την ώθησαν να πάρει την απόφαση να πολεμήσει.
Η Nieves Fernandez δεν περιορίστηκε σε παθητική αντίσταση, αλλά οργάνωσε μια δική της αντάρτικη ομάδα, αποτελούμενη από περισσότερους από εκατό άνδρες, κερδίζοντας το προσωνύμιο «Καπετάνισσα». Η μέθοδος δράσης της ήταν αθόρυβη και θανάσιμη. Συχνά κυκλοφορούσε ξυπόλητη στα δάση για να κινείται χωρίς να ακούγεται, φορώντας ένα απλό μαύρο φόρεμα που την έκανε να μοιάζει με την προσωποποίηση του θανάτου. Το κύριο όπλο της ήταν το μαχαίρι bolo, ένα εργαλείο της ζούγκλας που μεταμόρφωσε σε φονικό όπλο. Η τεχνική της περιλάμβανε τον αιφνιδιασμό των Ιαπώνων στρατιωτών από πίσω, με καίρια χτυπήματα κάτω από το αυτί ή στην καρωτίδα, εξασφαλίζοντας έναν γρήγορο θάνατο χωρίς να προλάβει το θύμα να βγάλει κραυγή.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Fernandez πιστώνεται με την εξόντωση περίπου 200 Ιαπώνων στρατιωτών, γεγονός που την κατέστησε έναν από τους πιο επικίνδυνους στόχους για τις δυνάμεις κατοχής. Οι ιαπωνικές αρχές έφτασαν στο σημείο να προσφέρουν μια τεράστια αμοιβή 10.000 πέσος για το κεφάλι της, όμως η ίδια κατάφερε να διαφύγει κάθε απόπειρας σύλληψης, επιβιώνοντας με ελάχιστους τραυματισμούς. Η ομάδα της δεν χρησιμοποιούσε μόνο κλεμμένα όπλα, αλλά κατασκεύαζε και δικά της αυτοσχέδια πυροβόλα και χειροβομβίδες γεμάτες με καρφιά, δείχνοντας απίστευτη εφευρετικότητα στις δύσκολες συνθήκες του πολέμου.
Η Nieves Fernandez δεν ήταν η μόνη γυναίκα ηγέτης της αντίστασης στις Φιλιππίνες, καθώς υπήρξαν και άλλες μορφές όπως η Remedios Gomez-Paraiso, γνωστή ως «Commander Liwayway», η οποία πολεμούσε με κόκκινο κραγιόν και επίσημα φορέματα για να διατηρήσει την ταυτότητά της. Οι ιστορίες αυτών των γυναικών υπενθυμίζουν τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης απέναντι στην καταπίεση. Παρόλο που η Fernandez επέστρεψε στη δασκαλική της ιδιότητα μετά τον πόλεμο και έζησε μια μακρά ζωή, η κληρονομιά της ως της δασκάλας που μετατράπηκε σε αμείλικτη πολεμίστρια παραμένει ένας φόρος τιμής στους καθημερινούς ανθρώπους που θυσίασαν τα πάντα για την ελευθερία.