Ενώ η καθημερινή μας επαφή με τη Νότια Κορέα περιστρέφεται κυρίως γύρω από τα τεχνολογικά προϊόντα και τον σύγχρονο πολιτισμό, τα σχολικά βιβλία Ιστορίας της χώρας αποκαλύπτουν μια βαθιά σύνδεση με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Εξετάζοντας την ύλη του γυμνασίου και του λυκείου, διαπιστώνουμε ότι η Ελλάδα κατέχει μια σημαντική θέση, η οποία αναδεικνύεται ως θεμέλιο του σύγχρονου πολιτισμού, αλλά και ως ενεργός παράγοντας σε κομβικές στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας.
Στο μάθημα Ιστορίας του αντίστοιχου Γυμνασίου, οι μαθητές έρχονται σε επαφή με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Μεσόγειος η μητέρα του πολιτισμού». Οι Έλληνες περιγράφονται ως λαός που εγκαταστάθηκε γρήγορα στο Αιγαίο, όπου ο φυσικός πλούτος και η επικράτηση έναντι των ανταγωνιστών τους έδωσαν τον χρόνο και τα μέσα να διευρύνουν δραματικά τα όρια της ανθρώπινης γνώσης. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ελληνική ναυσιπλοΐα και ναυπηγική τέχνη, οι οποίες θεωρούνται πηγή ισχύος που εξασφάλισαν την ειρήνη, την εξάπλωση και την ανεμπόδιστη μεταφορά πλούτου, στοιχεία που οδήγησαν στη δημιουργία μοναδικών έργων υποδομής και τέχνης. Πέραν των υλικών επιτευγμάτων, εκτενείς αναφορές γίνονται στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Η αθηναϊκή δημοκρατία δεν μεταλαμπάδευσε απλώς μια δίκαιη διακυβέρνηση, αλλά και την ηθική ελευθερία στους επιφανείς Έλληνες να σκέφτονται πέρα από το στενό συμφέρον, με αυτή την κλασική φιλοσοφία να αναγνωρίζεται ως το θεμέλιο του σύγχρονου πολιτισμού.
Προχωρώντας στην ύλη του Λυκείου, οι Περσικοί Πόλεμοι περιγράφονται με έναν λογοτεχνικό τίτλο: «Η σύγκρουση της απληστίας με την αρετή». Το καθεστώς των συνεχόμενων πολέμων μεταξύ των ελληνικών πόλεων είχε ως αποτέλεσμα να αποκτήσουν οι Έλληνες πολύτιμη πολεμική τεχνογνωσία, η οποία τελικά έγινε η ασπίδα του πολιτισμένου κόσμου απέναντι στην επέκταση της περσικής απολυταρχίας. Ακολούθως, η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου παρουσιάζεται στο κεφάλαιο «Παγκοσμιοποίηση ιδεών», όπου τονίζεται ότι τη στρατιωτική επιβολή του Μακεδόνα στρατηλάτη ακολούθησε η διασπορά του ελληνικού πνεύματος στο μεγαλύτερο μέρος του τότε γνωστού κόσμου. Αυτή η διαδικασία περιγράφεται ως η πιο γρήγορη και άμεση συνένωση πολιτισμών που παρατηρήθηκε ποτέ, δημιουργώντας αναμίξεις που κάλυψαν κενά αιώνων. Παρότι η Βυζαντινή εποχή αναφέρεται στο πλαίσιο της επέκτασης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη αναφορά που να αφορά την Ελλάδα.
Στη σύγχρονη ιστορία, η Ελλάδα επανεμφανίζεται προς το τέλος του βιβλίου της Δευτέρας Λυκείου, αναφερόμενη στις χώρες που δημιουργήθηκαν στην έκταση της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Επιπλέον, στα βιβλία της πιο πρόσφατης ιστορίας, η χώρα μας εντάσσεται στο πλαίσιο των χωρών όπου ξέσπασαν εμφύλιοι πόλεμοι μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κείμενο περιγράφει τις έντονες μάχες μεταξύ κομμουνιστικών ομάδων, οι οποίες υποστηρίζονταν από τη Σοβιετική Ένωση και διεκδικούσαν ένα σοσιαλιστικό καθεστώς, και του τακτικού στρατού, με τη σημείωση ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας δεν επιθυμούσε αυτή την εξέλιξη. Τέλος, η συνεισφορά της Ελλάδας στον Πόλεμο της Κορέας μνημονεύεται επιγραμματικά με αναφορές σε σημεία επιχειρήσεων, χάρτες και μνημεία, χωρίς όμως λεπτομερή περιγραφή του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος.