Ο Ιωάννης Λαδάς υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές και αμφιλεγόμενες φυσιογνωμίες της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα. Γεννημένος το 1920 στο Δυράχιο Αρκαδίας, ακολούθησε στρατιωτική καριέρα αποφοιτώντας από τη Σχολή Ευελπίδων το 1940, στην ίδια τάξη με τους Γεώργιο Παπαδόπουλο και Νικόλαο Μακαρέζο. Η δράση του στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και στη συνέχεια στη Μέση Ανατολή με τον Ιερό Λόχο τού προσέδωσε το προφίλ ενός έμπειρου αξιωματικού, ενώ η συμμετοχή του στις επιχειρήσεις του Εμφυλίου Πολέμου σφυρηλάτησε τις έντονα αντικομμουνιστικές και εθνικιστικές του πεποιθήσεις.
Η συμμετοχή του στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 ήταν καθοριστική, καθώς ως συνταγματάρχης και διοικητής της ΕΣΑ διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατάληψη του Πενταγώνου και στις μαζικές συλλήψεις πολιτών που θεωρούνταν επικίνδυνοι για το νέο καθεστώς. Μέσα στους κόλπους της δικτατορίας, ο Λαδάς ταυτίστηκε με τη σκληρή πτέρυγα των πραξικοπηματιών, φτάνοντας στο σημείο να προτείνει ακόμη και την εκτέλεση του Ανδρέα Παπανδρέου. Η ιδεολογική του κατεύθυνση είχε έντονα φασιστικά χαρακτηριστικά, κάτι που συχνά τον έφερνε σε σύγκρουση με τα πιο "πολιτικά" στελέχη του καθεστώτος που προσπαθούσαν να δώσουν ένα διαφορετικό προσωπείο στη χούντα.
Κατά τη διάρκεια της επταετίας, ο Λαδάς υπηρέτησε σε διάφορες κυβερνητικές θέσεις, όπως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών. Έμεινε στην ιστορία για την προσπάθειά του να επιβάλει έναν αυστηρό "ηθικό κώδικα" στην ελληνική κοινωνία, ξεκινώντας μια εκστρατεία κατά των μακρυμάλληδων και των "τεντιμπόηδων" της εποχής, γεγονός που του χάρισε το προσωνύμιο "Ψαλιδοχέρης". Παράλληλα, το όνομά του ενεπλάκη σε σκάνδαλα ευνοιοκρατίας, όπως η υπόθεση με τα λεγόμενα "θαλασσοδάνεια" και οι διορισμοί συγγενικών του προσώπων σε καίριες δημόσιες θέσεις.
Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974, ο Ιωάννης Λαδάς οδηγήθηκε στη δικαιοσύνη μαζί με τους υπόλοιπους πρωτεργάτες του πραξικοπήματος. Καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για εσχάτη προδοσία και στάση, ενώ υποβιβάστηκε στον βαθμό του απλού στρατιώτη. Παρέμεινε έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού και Κέρκυρας για πολλά χρόνια, μέχρι την αποφυλάκισή του το 1990 για λόγους υγείας. Πέθανε το 2010 σε ηλικία 90 ετών, παραμένοντας μέχρι το τέλος της ζωής του αμετανόητος για τις πράξεις του και αποτελώντας ένα σκοτεινό σύμβολο μιας εποχής που πλήγωσε βαθιά τη δημοκρατία στην Ελλάδα.