Η Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του 1960 ήταν μια πόλη που άλλαζε ραγδαία, γεμάτη ανθρώπους που αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη. Ανάμεσά τους και η 21χρονη Αλεξάνδρα Μυλωνάκου, ένα κορίτσι από τη Μάνη που ήρθε στην πρωτεύουσα για να μάθει την τέχνη της μοδίστρας και να προετοιμάσει το μέλλον της. Εγκαταστάθηκε στο Αιγάλεω, στο σπίτι του θείου της, Γεωργίου Μυλωνάκου, ο οποίος θεωρήθηκε ο ιδανικός προστάτης για τη νεαρή κοπέλα. Ωστόσο, πίσω από τους τοίχους εκείνου του σπιτιού, η Αλεξάνδρα βίωσε έναν εφιάλτη, καθώς ο θείος της ανέπτυξε μια νοσηρή εμμονή μαζί της, παρενοχλώντας την συστηματικά.
Η τραγωδία κορυφώθηκε τα μεσάνυχτα της 26ης Μαρτίου 1961. Η Αλεξάνδρα, έχοντας αρνηθεί επανειλημμένα τις ανήθικες προτάσεις του θείου της, κοιμόταν ανυποψίαστη ανάμεσα στον αδελφό της και τις μικρές της ξαδέλφες. Ο Γεώργιος Μυλωνάκος, οπλισμένος με μια κυνηγετική καραμπίνα, εισέβαλε στο δωμάτιο και την πυροβόλησε στο κεφάλι, σκοτώνοντάς την ακαριαία. Το έγκλημα συγκλόνισε τη γειτονιά του Αιγάλεω, αλλά η φρίκη δεν σταμάτησε εκεί. Ο δράστης, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει την πράξη του, ισχυρίστηκε ότι επρόκειτο για έγκλημα τιμής, διαδίδοντας ψεύδη για την ηθική της ανιψιάς του και υποστηρίζοντας ότι η Αλεξάνδρα οδηγούσε μια άτακτη ζωή.
Αυτή η διαστρέβλωση της αλήθειας πήρε μυθικές διαστάσεις μέσα από το τραγούδι "Τα νέα της Αλεξάνδρας", το οποίο κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά και έγινε τεράστια επιτυχία με τη φωνή του Βαγγέλη Περπινιάδη. Οι στίχοι παρουσίαζαν μια γυναίκα που ξεγελούσε τον άνδρα της, ταυτίζοντας στη λαϊκή συνείδηση τη δολοφονημένη κοπέλα με μια άπιστη σύζυγο που "τιμωρήθηκε". Για δεκαετίες, η μνήμη της Αλεξάνδρας κακοποιήθηκε συμβολικά κάθε φορά που το τραγούδι ακουγόταν στις ταβέρνες, με το κοινό να επικροτεί ασυνείδητα την πράξη του δολοφόνου, αγνοώντας ότι η πραγματική Αλεξάνδρα έπεσε θύμα έμφυλης βίας επειδή τόλμησε να πει "όχι".
Χρειάστηκαν 60 ολόκληρα χρόνια για να αποκατασταθεί η αλήθεια. Το 2021, μέσα από το project "Τα Νέα της Αλεξάνδρας Reclaim", η ιστορία ήρθε ξανά στο φως, αποκαλύπτοντας ότι η Αλεξάνδρα Μυλωνάκου ήταν μια γυναίκα που υπερασπίστηκε την αξιοπρέπειά της μέχρι το τέλος. Οι στίχοι του τραγουδιού ξαναγράφτηκαν για να τιμήσουν την πραγματική της θυσία και να αναδείξουν τη συστηματική καταπίεση που κρυβόταν πίσω από το ανδρικό αφήγημα της εποχής. Σήμερα, η φωνή της Αλεξάνδρας ακούγεται επιτέλους καθαρά, υπενθυμίζοντάς μας την ανάγκη να προστατεύουμε την αλήθεια των θυμάτων απέναντι στη λήθη και τη διαστρέβλωση.