Το νησί Ποβέλια, που βρίσκεται στη λιμνοθάλασσα της Βενετίας, θεωρείται ένα από τα πιο στοιχειωμένα και σκοτεινά μέρη στον κόσμο, κουβαλώντας μια ιστορία γεμάτη πόνο, θάνατο και μυστήριο. Η φήμη του ως «καταραμένο νησί» δεν είναι τυχαία, καθώς υπολογίζεται ότι πάνω από 160.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους εκεί κατά τη διάρκεια αιώνων, μετατρέποντας το έδαφός του σε ένα απέραντο νεκροταφείο. Για περισσότερο από μισό αιώνα, το νησί παραμένει ακατοίκητο και η πρόσβαση σε αυτό είναι αυστηρά περιορισμένη, τροφοδοτώντας θρύλους που τρομάζουν ακόμα και τους πιο τολμηρούς.
Η τραγική ιστορία της Ποβέλια ξεκίνησε την εποχή της μαύρης πανώλης, όταν το νησί χρησιμοποιήθηκε ως τόπος καραντίνας για τους νοσούντες. Χιλιάδες άνθρωποι που εμφάνιζαν συμπτώματα της ασθένειας μεταφέρονταν εκεί χωρίς επιστροφή, ενώ πολλοί από αυτούς κάηκαν ζωντανοί σε ομαδικούς τάφους για να περιοριστεί η εξάπλωση της επιδημίας. Λέγεται ότι μέχρι και σήμερα, το χώμα του νησιού αποτελείται σε μεγάλο ποσοστό από ανθρώπινη τέφρα, δίνοντας μια απόκοσμη αίσθηση σε όποιον καταφέρει να πατήσει το πόδι του εκεί.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το σκοτάδι πάνω από το νησί πύκνωσε ακόμη περισσότερο, όταν λειτούργησε εκεί ένα ψυχιατρικό άσυλο. Οι μαρτυρίες της εποχής μιλούν για φρικτά πειράματα που διεξάγονταν στους ασθενείς από έναν σαδιστή διευθυντή, ο οποίος τελικά αυτοκτόνησε πέφτοντας από το καμπαναριό του νησιού, ισχυριζόμενος ότι τον καταδίωκαν τα πνεύματα των θυμάτων του. Μετά το κλείσιμο του ασύλου το 1968, το νησί εγκαταλείφθηκε πλήρως και τα κτίρια αφέθηκαν στη φθορά του χρόνου, δημιουργώντας ένα σκηνικό που θυμίζει ταινία τρόμου.
Παρά τις προσπάθειες της ιταλικής κυβέρνησης να αξιοποιήσει το νησί ή να το πουλήσει σε ιδιώτες, κανένα σχέδιο δεν ευδοκίμησε, με πολλούς να αποδίδουν την αποτυχία στην «κατάρα» που συνοδεύει τον τόπο. Οι ψαράδες της περιοχής αποφεύγουν να ρίχνουν τα δίχτυα τους κοντά στις ακτές της Ποβέλια, φοβούμενοι ότι θα ανασύρουν ανθρώπινα οστά, ενώ οι λιγοστοί ερευνητές παραφυσικών φαινομένων που το επισκέφθηκαν μιλούν για μια αποπνικτική ατμόσφαιρα και ανεξήγητους ήχους που πλανώνται στον αέρα.
Σήμερα, η Ποβέλια παραμένει ένα σιωπηλό μνημείο της ανθρώπινης τραγωδίας, κρυμμένο πίσω από την ομίχλη της Βενετίας. Η ιστορία της αποτελεί μια υπενθύμιση των πιο σκοτεινών πτυχών της ανθρωπότητας και της δύναμης που έχουν οι θρύλοι να κρατούν ζωντανό το παρελθόν. Είναι ένας τόπος όπου η ομορφιά της ιταλικής λιμνοθάλασσας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη φρίκη που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια του εδάφους του.