Η υγιής αυτοεκτίμηση είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο ένα παιδί χτίζει ολόκληρη την προσωπικότητά του και τον τρόπο που αλληλεπιδρά με τον κόσμο. Ως γονείς, έχουμε την εξαιρετική δύναμη να γίνουμε οι αρχιτέκτονες αυτής της εσωτερικής δύναμης, δίνοντας προτεραιότητα στην οικοδόμηση της εμπιστοσύνης του παιδιού στον εαυτό του. Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας δεν είναι απλώς επικοινωνία· οι λέξεις μας γίνονται σταδιακά η εσωτερική τους φωνή, ο τρόπος που θα μιλούν εκείνα στον εαυτό τους όταν βρεθούν αντιμέτωπα με δυσκολίες.
Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για να εμπνεύσετε εμπιστοσύνη είναι να τονίζετε την ικανότητα του παιδιού σας. Φράσεις όπως «Είσαι ικανός» ή «Μπορείς σίγουρα να το κάνεις αυτό» λειτουργούν ως ψήφος εμπιστοσύνης που δίνει στο παιδί την απαραίτητη ώθηση να προσπαθήσει. Αντί να χρησιμοποιείτε εκφράσεις που ενσπείρουν τον φόβο, όπως «πρόσεχε γιατί θα πέσεις», επιλέξτε έναν τόνο που μεταδίδει σιγουριά. Όταν το παιδί αισθάνεται ότι πιστεύετε στις δυνάμεις του, αρχίζει σιγά-σιγά να πιστεύει και το ίδιο.
Είναι επίσης σημαντικό να αναγνωρίζουμε τη γενναιότητα και την προσπάθεια τη στιγμή που συμβαίνουν. Λέγοντας δυνατά «Αυτό ήταν γενναίο» ή «Ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά σε έχω δει να τα καταφέρνεις στο παρελθόν», βοηθάτε το παιδί να αναγνωρίσει τα δικά του θετικά στοιχεία. Η υπενθύμιση προηγούμενων επιτυχιών είναι ένα ισχυρό εργαλείο ενάντια στην παραίτηση. Ταυτόχρονα, η αποδοχή ότι «μπορούμε να κάνουμε δύσκολα πράγματα» δίνει στο παιδί την άδεια να νιώσει την πρόκληση, χωρίς να πτοηθεί από αυτήν, κατανοώντας ότι η σκληρή δουλειά είναι μέρος της εξέλιξης.
Η άνευ όρων αγάπη αποτελεί το δίχτυ ασφαλείας για κάθε πείραμα και κάθε αποτυχία. Φράσεις όπως «Ό,τι κι αν συμβεί, σε αγαπώ» ή η παραδοχή ότι «ακόμα και όταν απογοητευόμαστε, εξακολουθούμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον», δημιουργούν έναν ασφαλή συναισθηματικό χώρο. Το παιδί πρέπει να γνωρίζει ότι είναι «αρκετό» ακριβώς όπως είναι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας. Όταν το παιδί νιώθει αυτή την ασφάλεια, τολμά να δοκιμάσει νέα πράγματα, να βγει από την comfort zone του και να δει τα λάθη όχι ως αποτυχίες, αλλά ως πολύτιμα μαθήματα.
Η συμμετοχή και ο διάλογος ενισχύουν περαιτέρω την αυτοεκτίμηση. Αντί για έναν απλό έπαινο, ρωτήστε «Πώς το έκανες αυτό;» ή πείτε «Μπορείς να μου πεις περισσότερα;». Τέτοιες ερωτήσεις προκαλούν το παιδί να αναλύσει την επιτυχία του, κάνοντάς το να νιώθει υπερηφάνεια καθώς εξηγεί τη διαδικασία. Επίσης, η προσφορά βοήθειας με τη φράση «Ας το κάνουμε μαζί» ή «Πώς μπορώ να βοηθήσω;» δείχνει στο παιδί ότι δεν είναι μόνο του, ενθαρρύνοντάς το να ζητά υποστήριξη όταν τη χρειάζεται πραγματικά, χωρίς να νιώθει αδυναμία.
Τέλος, η καλλιέργεια της περιέργειας και της επιμονής διαμορφώνει έναν ανθεκτικό χαρακτήρα. Μπορείτε να μοιραστείτε δικές σας ιστορίες υπέρβασης εμποδίων ή να χρησιμοποιήσετε θετικές επιβεβαιώσεις, όπως το να ζητήσετε από το παιδί να επαναλάβει «Μπορώ να το κάνω». Διδάξτε τους έννοιες όπως η ανθεκτικότητα και η επιμονή και ενθαρρύνετέ τα να αναρωτιούνται για τις πιθανότητες με το «Αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αν...». Με αυτά τα εφόδια, το παιδί σας δεν θα μάθει απλώς να πετυχαίνει στόχους, αλλά θα μάθει να απολαμβάνει το ταξίδι της ζωής με ψηλά το κεφάλι.