Η κατασκευή των πυραμίδων της Γκίζας παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ανθρωπότητας, παρά τις χιλιάδες έρευνες και προσομοιώσεις που έχουν πραγματοποιηθεί ανά τους αιώνες. Συχνά αναρωτιόμαστε πώς οι αρχαίοι Αιγύπτιοι κατάφεραν να μετακινήσουν και να τοποθετήσουν εκατομμύρια ογκολίθους με τέτοια ακρίβεια, χωρίς τη χρήση σύγχρονης τεχνολογίας, πυξίδων ή λέιζερ. Μια νέα, ανατρεπτική θεωρία έρχεται να αλλάξει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε αυτά τα μνημεία, προτείνοντας ότι οι πυραμίδες δεν «χτίστηκαν» με την παραδοσιακή έννοια, αλλά «ξεχτίστηκαν» ή σμιλεύτηκαν μέσα από μια διαδικασία σταδιακής ανακύκλωσης και επανάχρησης υλικών.
Οι παραδοσιακές θεωρίες επικεντρώνονται κυρίως στη χρήση εξωτερικών ή εσωτερικών ραμπών. Η εξωτερική ράμπα θα έπρεπε να έχει μήκος περίπου δύο χιλιομέτρων για να διατηρήσει μια διαχειρίσιμη κλίση, κάτι που θα απαιτούσε περισσότερο χρόνο και υλικά από την ίδια την πυραμίδα, ενώ δεν υπάρχει καμία αρχαιολογική ένδειξη για την ύπαρξη τέτοιου όγκου μπαζών. Από την άλλη, η θεωρία της εσωτερικής ράμπας, αν και κομψή, δεν επιβεβαιώθηκε πλήρως από τις πρόσφατες τομογραφίες μιονίων, οι οποίες έδειξαν κενά και voids αλλά όχι μια συνεχή σπειροειδή διαδρομή κάτω από την επιφάνεια των λίθων.
Η θεωρία του ερευνητή Huni Choy προτείνει μια διαφορετική προσέγγιση: οι Αιγύπτιοι μπορεί να ξεκίνησαν με μια τεράστια, τραπεζοειδή μάζα από τοπικό ασβεστόλιθο, η οποία περιλάμβανε ενσωματωμένες ράμπες και σταθερές πλατφόρμες εργασίας. Αυτό το «ενδιάμεσο» σχήμα παρείχε στους εργάτες την απαραίτητη ορατότητα και χώρο για να διασφαλίσουν την απόλυτη ακρίβεια των γωνιών και των ακμών, ειδικά στο δυσκολότερο κομμάτι, την κορυφή. Μόλις το εσωτερικό σώμα της πυραμίδας ολοκληρωνόταν, η πλεονάζουσα μάζα «κανιβαλιζόταν», δηλαδή οι πέτρες αφαιρούνταν και επαναχρησιμοποιούνταν για την επόμενη πυραμίδα ή τα γύρω κτίρια.
Αυτή η προσέγγιση εξηγεί γιατί δεν βρίσκουμε τα ίχνη των ραμπών: οι ίδιες οι ράμπες ήταν μέρος της κατασκευαστικής μάζας που ανακυκλώθηκε. Οι Αιγύπτιοι ήταν εξαιρετικοί στην ανακύκλωση υλικών, από παλιά πλοία μέχρι παλαιότερες πυραμίδες που χρησιμοποιήθηκαν ως «λατομεία» για νέα κτίρια. Ίσως η απουσία αποδεικτικών στοιχείων να μην είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα σχεδιασμού, ώστε η ιερή μορφή της πυραμίδας να μην προδίδει την ανθρώπινη προσπάθεια πίσω από τη δημιουργία της. Η έλλειψη οριστικών απαντήσεων ίσως είναι τελικά αυτό που κρατά το δέος μας για τις πυραμίδες ζωντανό, μετατρέποντάς τες σε ένα αιώνιο σύμβολο της ανθρώπινης ιδιοφυΐας.