Η βικτωριανή εποχή συχνά παρουσιάζεται ως μια περίοδος εκλέπτυνσης, προόδου και οικιακής θαλπωρής, όμως πίσω από τη βιτρίνα της ανερχόμενης μεσαίας τάξης κρυβόταν μια εφιαλτική πραγματικότητα. Τα σπίτια της εποχής, αντί να αποτελούν καταφύγια, ήταν γεμάτα από καθημερινά αντικείμενα που μπορούσαν να ακρωτηριάσουν, να δηλητηριάσουν ή και να σκοτώσουν τους ενοίκους τους. Από την αρχιτεκτονική των σκαλοπατιών μέχρι τις νέες τεχνολογίες φωτισμού, ο κίνδυνος παραμόνευε σε κάθε γωνιά, μετατρέποντας την καθημερινή ζωή σε ένα διαρκές παιχνίδι επιβίωσης.
Μία από τις πιο διαβόητες απειλές ήταν η χρήση του αρσενικού στη διακόσμηση, με το περίφημο πράσινο χρώμα του Σιλ να κυριαρχεί στις ταπετσαρίες των σαλονιών. Παρόλο που το αρσενικό ήταν γνωστό δηλητήριο, οι ενώσεις του θεωρούνταν λανθασμένα ασφαλείς για οικιακή χρήση. Καθώς η ταπετσαρία παλιώνει, απελευθέρωνε μικροσκοπικά σωματίδια ή σπόρια μούχλας εμποτισμένα με αρσενικό, τα οποία οι ένοικοι εισέπνεαν, οδηγώντας σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Η τοξικότητα αυτή δεν περιοριζόταν στους τοίχους, καθώς το ίδιο χρώμα χρησιμοποιούνταν σε παιδικά παιχνίδια, ακόμη και ως χρωστική ουσία σε γλυκά, εκθέτοντας τα πιο ευάλωτα μέλη της οικογένειας σε θανάσιμο κίνδυνο.
Ο εξοπλισμός του σπιτιού με τις νέες τότε ανέσεις, όπως το φωταέριο και αργότερα ο ηλεκτρισμός, πρόσθετε νέα επίπεδα επικινδυνότητας. Οι σόμπες και οι λάμπες αερίου ήταν επιρρεπείς σε εκρήξεις ή διαρροές μονοξειδίου του άνθρακα, που συχνά οδηγούσαν σε ομαδικούς θανάτους οικογενειών κατά τη διάρκεια του ύπνου. Με την έλευση του ηλεκτρισμού, η έλλειψη γνώσης για τη μόνωση και την ασφάλεια των κυκλωμάτων προκαλούσε συχνά πυρκαγιές ή θανατηφόρες ηλεκτροπληξίες. Ακόμη και τα ρούχα της εποχής ήταν επικίνδυνα, με τους σφιχτούς κορσέδες να παραμορφώνουν τα εσωτερικά όργανα των γυναικών και τα ανδρικά καπέλα να περιέχουν υδράργυρο, προκαλώντας σοβαρές νευρολογικές βλάβες στους κατασκευαστές και τους χρήστες τους.
Η παιδική θνησιμότητα ενισχυόταν από αντικείμενα που προορίζονταν για τη φροντίδα των βρεφών, όπως τα περίπλοκα γυάλινα μπιμπερό που ήταν αδύνατον να καθαριστούν σωστά, αποτελώντας εστίες θανατηφόρων βακτηρίων. Επιπλέον, η έλλειψη ψύξης οδήγησε στη χρήση επικίνδυνων χημικών, όπως το βορικό οξύ, για τη συγκάλυψη της μυρωδιάς του αλλοιωμένου γάλακτος, δηλητηριάζοντας άθελά τους χιλιάδες παιδιά. Η βικτωριανή πίστη στην τεχνολογική ανωτερότητα συχνά αποδεικνυόταν μοιραία, καθώς η πρόοδος έτρεχε ταχύτερα από την επιστημονική κατανόηση των κινδύνων, αφήνοντας πίσω της μια κληρονομιά από "όμορφα" αλλά θανάσιμα αντικείμενα.