Η αρχαία μεταφορά της γλυπτικής, όπως τη χρησιμοποίησε ο Πλωτίνος στις Εννεάδες, παραμένει μια από τις πιο ισχυρές εικόνες για την ανθρώπινη ύπαρξη. Η παρότρυνση είναι σαφής: ο καθένας οφείλει να γίνει ο γλύπτης του δικού του αγάλματος. Η ύπαρξή μας, πριν από κάθε δράση, μοιάζει με έναν όγκο ακατέργαστου μαρμάρου χωρίς συγκεκριμένη ταυτότητα. Μόνο όταν αποφασίσουμε να χρησιμοποιήσουμε τη σμίλη της θέλησης αρχίζουμε να δίνουμε σχήμα στο «είναι» μας. Η ουσία μας δεν είναι κάτι κρυμμένο μέσα στο υλικό που περιμένει να αποκαλυφθεί, αλλά κάτι που δημιουργείται ενεργά κάθε στιγμή, μέρα με τη μέρα, μέσα από τη συνεχή προσπάθεια και τη δουλειά με τον εαυτό μας.
Σε αυτή τη διαδικασία, το ζητούμενο δεν είναι η επίτευξη μιας απρόσιτης τελειότητας ή η δημιουργία ενός αριστουργήματος με την κλασική έννοια. Ο στόχος είναι η συγκρότηση μιας ριζικής υποκειμενικότητας, ενός αυθεντικού «Εγώ» που διαθέτει μοναδική ταυτότητα και αξιόλογο ύφος. Καλούμαστε να διαγράψουμε μια πρωτόγνωρη πορεία, σαν ένας κομήτης που χαράζει το δικό του φωτεινό πέρασμα μέσα στο χάος του σύμπαντος. Αυτό που έχει σημασία είναι η αποκάλυψη μιας προσωπικής ανωτερότητας και μιας ισχυρής ιδιοσυγκρασίας, μακριά από τα πρότυπα του ήρωα ή του αγίου, αλλά κοντά στην αλήθεια του δικού μας χαρακτήρα.
Ωστόσο, η φιλοσοφική παράδοση συχνά εμφανίζει μια παράδοξη σχιζοφρένεια απέναντι στο πρώτο πρόσωπο. Ενώ πολλοί στοχαστές διακηρύσσουν την απέχθειά τους για το «Εγώ», την ίδια στιγμή αναλώνονται σε εκτενείς αυτοβιογραφικές λεπτομέρειες, αναλύοντας την παιδική τους ηλικία ή τις προσωπικές τους κρίσεις. Αυτή η αντίφαση αναδεικνύει την ανάγκη για μια θεωρητική αναθεώρηση. Αντί για έναν ναρκισσιστικό αυτισμό ή, αντίθετα, μια μεταφυσική αυτοτιμωρία, οφείλουμε να βρούμε το σωστό μέτρο του εαυτού. Η γραφή του «Εγώ» πρέπει να είναι λογική και κριτική, αποτελώντας το απαραίτητο σημείο εκκίνησης για κάθε ηθική στάση. Χωρίς μια συγκροτημένη ταυτότητα, καμία ουσιαστική σχέση με τον Άλλον δεν είναι δυνατή.
Η απουσία ενός ηθελημένου και λαξευμένου εαυτού αφήνει τον άνθρωπο έρμαιο των εξωτερικών ντετερμινισμών. Η κληρονομικότητα, το κοινωνικό περιβάλλον, η εκπαίδευση και οι τυχαίες αντιξοότητες πλάθουν μια εύπλαστη ύλη που, χωρίς εσωτερική κατεύθυνση, οδηγείται νομοτελειακά στο χάος. Σήμερα, βλέπουμε τις συνέπειες αυτών των θρυμματισμένων ατομικοτήτων στις ουρές των φαρμακείων για ψυχοτρόπα φάρμακα και στα γραφεία των κάθε λογής σύγχρονων «μάγων» και συμβούλων. Μόνο η δύναμη ενός πρώτου προσώπου, διαμορφωμένου από την προσωπική ενέργεια και τη συνειδητή επιλογή, μπορεί να αντισταθεί στη βαρύτητα του κόσμου και να θεμελιώσει μια αληθινή ηθική ύπαρξη.