Κατά τον 19ο αιώνα, το τοπίο της Αθήνας ήταν ριζικά διαφορετικό, με τον ποταμό Ιλισό να διασχίζει τις παρυφές του Αρδηττού και το σημερινό Παγκράτι. Στην κοίτη του ποταμού σχηματίζονταν μικρές, κατάφυτες νησίδες, οι οποίες φιλοξενούσαν αναρίθμητα βατράχια. Από την εποχή του Βασιλιά Γεωργίου Α’, οι περιοχές αυτές έμειναν στην ιστορία με το όνομα «Βατραχονήσια», μια ονομασία που περιέγραφε γλαφυρά το υγρό και καταπράσινο περιβάλλον των αθηναϊκών ποταμών.
Η πιο φημισμένη από αυτές τις νησίδες ήταν το Βατραχονήσι, μια λωρίδα γης που εκτεινόταν από το Παναθηναϊκό Στάδιο μέχρι το Ζάππειο. Εκεί, ο ποταμός χωριζόταν στα δύο, δημιουργώντας ένα φυσικό απομονωμένο τμήμα γης. Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η περιοχή παρέμενε αναξιοποίητη οικιστικά, όμως γύρω στο 1895 άρχισαν να εγκαθίστανται εκεί λαϊκές τάξεις. Οι κάτοικοι ήταν κυρίως κηπουροί του τότε Βασιλικού Κήπου και φύλακες του Ζαππείου, οι οποίοι ζούσαν σε απλά πήλινα σπίτια, με μοναδική πρόσβαση στο κέντρο της πόλης μια πέτρινη γέφυρα, δωρεά του ευεργέτη Ευάγγελου Ζάππα.
Παρά τη λαϊκή της σύνθεση, η γειτονιά βρισκόταν στην «καρδιά» των εξελίξεων, δίπλα στα ανάκτορα και το Στάδιο. Στην περιοχή άνθισαν καφενεία και εστιατόρια, με πιο χαρακτηριστικό το «Καφέ Τσουράπι». Το όνομά του προήλθε από τη σύζυγο του ιδιοκτήτη, η οποία καθόταν έξω από το μαγαζί πλέκοντας μια κάλτσα (τσουράπι), ενώ στην πραγματικότητα φύλαγε τσίλιες για τους αντιμοναρχικούς θαμώνες. Από αυτό το ιστορικό καφενείο λέγεται πως προέκυψε και η γνωστή λαϊκή έκφραση «τσουράπω», αποτυπώνοντας τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της τότε συνοικίας.
Η ζωή στο Βατραχονήσι, ωστόσο, δεν ήταν πάντα ειδυλλιακή, καθώς η πολιτεία έδειχνε προκλητική αδιαφορία για την ασφάλεια των κατοίκων. Οι συχνές υπερχειλίσεις του Ιλισού προκαλούσαν καταστροφικές πλημμύρες, με πιο αιματηρή εκείνη του 1896, η οποία κόστισε τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους. Η μοίρα της περιοχής άλλαξε οριστικά το 1939, όταν ξεκίνησαν τα έργα κάλυψης του ποταμού. Αν και η φύση έχασε την εξωτική ομορφιά της, η ολοκλήρωση των έργων τη δεκαετία του '60 και η κατασκευή της Λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου ένωσαν το Βατραχονήσι πολεοδομικά με το Παγκράτι.
Σήμερα, το παλιό Βατραχονήσι αντιστοιχεί στην αρχοντική περιοχή του Μετς και την Πλατεία Προσκόπων. Η μετεξέλιξη της συνοικίας ξεκίνησε όταν τα παλιά καφενεία έδωσαν τη θέση τους στα κοσμικά «καφέ-σαντάν», προσελκύοντας την ανώτερη κοινωνική τάξη. Το τελικό όνομα «Μετς» δόθηκε από την ομώνυμη μπυραρία που ίδρυσε ο Κάρολος Φιξ το 1883 στην πλαγιά του Αρδηττού, η οποία πήρε το όνομά της από τη γαλλική πόλη Μετς. Έτσι, μια γειτονιά που ξεκίνησε από τις όχθες ενός ποταμού γεμάτου βατράχια, μεταμορφώθηκε σε μία από τις πιο αριστοκρατικές και ιστορικές γωνιές της Αθήνας.