ΤΑΣΕΙΣ

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

ΥΛΙΚΟ

ΒΙΝΤΕΟ

29/3/22

Ξενοφώντος Ελληνικά «Βιβλίο 2. Κεφάλαιο 3. §50-56» - Μετάφραση - Ερμηνευτικά σχόλια - Απαντήσεις στις ασκήσεις του σχολικού βιβλίου - Συντακτική ανάλυση










Ξενοφώντος Ελληνικά «Βιβλίο 2. Κεφάλαιο 3. §50-56»


[50] ς δ’ επν τατα παύσατο, κα  βουλ δήλη γένετο εμενς πιθορυβήσασα, γνος  Κριτίας τι ε πιτρέψοι τ βουλ διαψηφίζεσθαι περ ατοναφεύξοιτο, κα τοτο ο βιωτν γησάμενος, προσελθν κα διαλεχθείς τι τος τριάκοντα ξλθε, κα πιστναι κέλευσε τος τ γχειρίδια χοντας φανερς τ βουλ π τος δρυφάκτοις.

Μετάφραση: Μόλις τελείωσε με αυτά τα λόγια την ομιλία του (ο Θηραμένης), η Βουλή τον επιδοκίμασε φανερά, κι ο Κριτίας επειδή αντιλήφθηκε ότι αν επιτρέψει στη Βουλή να αποφασίσει γι’ αυτόν με ψηφοφορία, ο Θηραμένης θα γλιτώσει, και καθώς αυτό το θεωρούσε ανυπόφορο, αφού πλησίασε τους Τριάκοντα και μίλησε μαζί τους, βγήκε και διέταξε αυτούς που είχαν τα εγχειρίδια να σταθούν φανερά μπροστά στη Βουλή κοντά στο κιγκλίδωμα.  

[51] Πάλιν δ εσελθν επεν· «γώ,  βουλή, νομίζω προστάτου ργον εναι οου δες ν ρν τος φίλους ξαπατωμένους μ πιτρέπ. Κα γ ον τοτο ποιήσω. Κα γρ οδε ο φεστηκότες ο φασιν μν πιτρέψειν, ε νήσομεν νδρα τν φανερς τν λιγαρχίαν λυμαινόμενον. στι δ ν τος καινος νόμοις τν μν ν τος τρισχιλίοις ντων μηδένα ποθνσκειν νευ τς μετέρας ψήφου,τν δ’ ξω το καταλόγου κυρίους εναι τος τριάκοντα θανατον. γ ον, φη, Θηραμένην τουτον ξαλείφω κ το καταλόγου, συνδοκον πασιν μν. Κα τοτον, φη, μες θανατομεν».

Μετάφραση: Έπειτα μπήκε ξανά μέσα κι είπε: «Εγώ, κύριοι βουλευτές, νομίζω ότι καθήκον κάθε άξιου ηγέτη είναι, αν δει ότι οι φίλοι του εξαπατώνται, να μην το επιτρέψει. Κι εγώ, λοιπόν, αυτό θα κάνω. Και μάλιστα, αφού αυτοί εδώ που στέκονται στο κιγκλίδωμα λένε ότι δεν θα μας το επιτρέψουν, αν αφήσουμε ελεύθερο έναν άνδρα που φανερά καταστρέφει την ολιγαρχία. Αναγράφεται στους νέους νόμους ότι κανένας από τους Τρεις Χιλιάδες δεν μπορεί να θανατωθεί χωρίς τη δική σας ψήφο, αλλά για όσους δεν περιλαμβάνονται σ’ αυτόν τον κατάλογο οι Τριάκοντα έχουν το δικαίωμα να θανατώνουν όποιον θέλουν. Εγώ λοιπόν, είπε, διαγράφω τον Θηραμένη αυτόν εδώ από τον κατάλογο, με τη συγκατάθεση όλων μας. Κι αυτόν, πρόσθεσε, εμείς τον καταδικάζουμε σε θάνατο.

[52] κούσας τατα  Θηραμένης νεπήδησεν π τν στίαν κα επεν· «γ δ’, φη,  νδρες, κετεύω τ πάντων ννομώτατα, μ π Κριτί εναι ξαλείφειν μήτε μ μήτε μν ν ν βούληται, λλ’ νπερ νόμον οτοι γραψαν περ τν ν τ καταλόγ, κατ τοτον κα μν κα μο τν κρίσιν εναι.

Μετάφραση: Μόλις άκουσε αυτά ο Θηραμένης πήδηξε πάνω στο βωμό της Εστίας και είπε: «Εγώ, άνδρες, ικετεύω σε ό,τι πιο δίκαιο υπάρχει να μην έχει ο Κριτίας το δικαίωμα να διαγράφει ούτε εμένα ούτε όποιον άλλον από εσάς θελήσει, αλλά σύμφωνα με τον νόμο, τον οποίο αυτοί νομοθέτησαν για όσους περιλαμβάνονται στον κατάλογο, σύμφωνα με αυτόν να δικαζόμαστε κι εσείς κι εγώ.

[53] Κα τοτο μέν, φη, μ τος θεος οκ γνοτι οδέν μοι ρκέσει δε  βωμός, λλ βούλομαι κα τοτο πιδεξαι, τι οτοι ο μόνον εσ περ νθρώπους δικώτατοι, λλ κα περ θεος σεβέστατοι. μν μέντοι, φη,  νδρες καλο κγαθοί, θαυμάζω, ε μ βοηθήσετε μν ατος, κα τατα γιγνώσκοντες τι οδν τ μν νομα εεξαλειπτότερον  τ μν κάστου».

Μετάφραση: Και βέβαια, είπε, μα τους θεούς, το γνωρίζω ότι σε τίποτα δεν θα με βοηθήσει αυτός ο βωμός, αλλά θέλω να αποδείξω και το εξής, ότι αυτοί είναι όχι μόνο πολύ άδικοι απέναντι στους ανθρώπους, αλλά και πολύ ασεβείς απέναντι στους θεούς. Απορώ όμως, είπε, άνδρες καλοί και αγαθοί, με εσάς, αν δεν βοηθήσετε τον ίδιο σας τον εαυτό, ενώ γνωρίζετε καλά ότι το δικό μου όνομα δεν διαγράφεται πιο εύκολα απ’ ό,τι το όνομα καθενός από εσάς.  

[54] κ δ τούτου κέλευσε μν  τν τριάκοντα κρυξ τος νδεκα π τν Θηραμένην· κενοι δ εσελθόντες σν τος πηρέταις, γουμένου ατν Σατύρου το θρασυτάτου τε κα ναιδεστάτου, επε μν  Κριτίας· «Παραδίδομεν μν, φη, Θηραμένην τουτον κατακεκριμένον κατ τν νόμον.

Μετάφραση: Μετά από αυτό διέταξε ο κήρυκας των Τριάκοντα τους Έντεκα να συλλάβουν τον Θηραμένη όταν εκείνοι μπήκαν με τους βοηθούς τους, έχοντας επικεφαλής τον θρασύτατο και αναιδέστατο Σάτυρο, είπε ο Κριτίας: «Σας παραδίδουμε αυτόν εδώ τον Θηραμένη καταδικασμένο σύμφωνα με τον νόμο».

[55] μες δ λαβόντες κα παγαγόντες ο νδεκα ο δε τ κ τούτων πράττετε».
ς δ τατα επεν, ελκε μν π το βωμο  Σάτυρος, ελκον δ ο πηρέται.  δ Θηραμένης σπερ εκς κα θεος πεκαλετο κα νθρώπους καθορν τ γιγνόμενα.  δ βουλ συχίαν εχεν, ρσα κα τος π τος δρυφάκτοις μοίους Σατύρ κα τ μπροσθεν το βουλευτηρίου πλρες τν φρουρν, κα οκ γνοοντες τι γχειρίδια χοντες παρσαν.

Μετάφραση: Εσείς οι Έντεκα συλλάβετε και οδηγήστε αυτόν εκεί που πρέπει κι εκτελέστε τα όσα αναλογούν. Μόλις είπε αυτά, τον τραβούσε από τον βωμό ο Σάτυρος, τον τραβούσαν κι οι βοηθοί. Ο Θηραμένης, όπως ήταν φυσικό, επικαλούνταν θεούς και ανθρώπους να δουν τα όσα γίνονταν. Οι βουλευτές, ωστόσο, δεν κινήθηκαν, βλέποντας και αυτούς που στέκονταν στα κιγκλιδώματα, που ήταν ίδιοι με τον Σάτυρο, και τον χώρο μπροστά από το βουλευτήριο γεμάτος φρουρούς, και γνωρίζοντας καλά ότι ήταν εκεί έχοντας εγχειρίδια.

[56] Ο δ’ πήγαγον τν νδρα δι τς γορς μάλα μεγάλ τ φων δηλοντα οα πασχε. Λέγεται δ’ ν ῥῆμα κα τοτο ατος επεν  Σάτυρος τι ομώξοιτο, ε μ σιωπήσειεν, πήρετο· «ν δ σιωπ, οκ ρ’, φη, ομώξομαι;» κα πεί γε ποθνσκειν ναγκαζόμενος τ κώνειον πιε, τ λειπόμενον φασαν ποκοτταβίσαντα επεν ατόν· «Κριτί τοτ’ στω τ καλ». Κα τοτο μν οκ γνοτι τατα ποφθέγματα οκ ξιόλογα, κενο δ κρίνω το νδρς γαστόν, τ το θανάτου παρεστηκότος μήτε τ φρόνιμον μήτε τ παιγνιδες πολιπεν κ τς ψυχς.

Μετάφραση: Αυτοί έσυραν τον άνδρα μέσα από την αγορά, ενώ αυτός φώναζε με δυνατή φωνή για όσα πάθαινε. Λέγεται, μάλιστα, ένας λόγος κι αυτός δικός του. Όταν του είπε ο Σάτυρος ότι θα θρηνήσει, αν δεν σωπάσει, απάντησε: «κι αν δεν σωπάσω, άραγε, δεν θα θρηνήσω;». Κι όταν εξαναγκαζόταν να πεθάνει πίνοντας το κώνειο, λένε ότι αφού έριξε μακριά το υγρό που είχε μείνει στο ποτήρι του, παίζοντας τον κότταβο, είπε: «Στην υγεία του όμορφου Κριτία». Και δεν αγνοώ, βέβαια, ότι αυτά δεν είναι αξιόλογα αποφθέγματα, θεωρώ εντούτοις αξιοθαύμαστο το εξής χαρακτηριστικό του ανδρός, ότι και τη στιγμή που ο θάνατος ήταν δίπλα του δεν έχασε ούτε την αυτοκυριαρχία του ούτε το χιούμορ του.

Ερμηνευτικά σχόλια

§50-56
Η περιγραφή της παρωδίας της δίκης του Θηραμένη είναι πολύ χαρακτηριστική για την κρίση που περνούσε ο Ελληνικός κόσμος στο τέλος του 5ου αι. π.Χ. Η κρίση δεν ήταν μόνο πολιτική: εδώ φαίνεται ολοκάθαρα πώς αμφισβητούνται και πόσο ωμά παραβιάζονται η αντίληψη που είχαν οι Έλληνες για το Νόμο καθώς και η αντίληψη για την ευσέβεια.

§50 κα πιστναι... π τος δρυφάκτοις
Δεν έφτανε η φανερή ψηφοφορία που είχαν επιβάλει οι Τριάκοντα στους βουλευτές/δικαστές· για να επηρεάσει την ελεύθερη βούλησή τους, ο Κριτίας χρησιμοποιεί ωμή τρομοκρατία με τους νεαρούς μαχαιροφόρους που μπήκαν μέσα στο Βουλευτήριο, στάθηκαν στο κιγκλίδωμα και κρατούσαν τα εγχειρίδια έτσι, ώστε να τα βλέπουν οι βουλευτές («φανερς... τ βουλ»).

§51 προστάτου ργον εναι... μ πιτρέπ
Ο Κριτίας υποστηρίζει αδιάντροπα ότι οι δικαστές έχουν παρασυρθεί από την απολογία του Θηραμένη («ξαπατωμένους») και ότι ο ίδιος, ως ηγέτης, δεν μπορεί να επιτρέψει κάτι τέτοιο. Άλλωστε και «οδε ο φεστηκότες», οι νεαροί με τα εγχειρίδια, λένε ότι δε θα επιτρέψουν να παρασυρθούν ούτε οι δικαστές ούτε και ο Κριτίας (μν).

στι δ ν τος καινος νόμοις... γ ον...
Οι τύραννοι δεν τηρούν ούτε τους νόμους που ψήφισαν οι ίδιοι. Καταλύεται κάθε έννοια νομιμότητας και ο νόμος γίνεται παιχνίδι ή «εγχειρίδιον» στα χέρια του ισχυρού της στιγμής. Τους απλούς πολίτες μπορούσε να τους θανατώσει οποιοσδήποτε από τους Τριάκοντα και τα όργανά τους με την κατηγορία ότι είναι επικίνδυνοι για το καθεστώς. Ο «κατάλογος» είχε περιλάβει τρεις χιλιάδες ονόματα πολιτών μόνο, των οπαδών των ολιγαρχικών. Αν κάποιος από τους «εντός του καταλόγου» είχε κατηγορηθεί, δίκαια ή άδικα, για ανατρεπτικές ενέργειες, για να καταδικαστεί σε θάνατο έπρεπε να το αποφασίσουν οι πεντακόσιοι βουλευτές. Για τους «εκτός καταλόγου» αποφάσιζαν μόνο οι Τριάκοντα.
Η J. de Romilly γράφει για τη σχέση των αρχαίων Ελλήνων με τον νόμο: «Οι Έλληνες, εραστές πάντοτε της ανεξαρτησίας, διακήρυσσαν συνεχώς με υπερηφάνεια την υπακοή τους στους νόμους. Είναι γεγονός ότι δεν αναζητούσαν με κανένα τρόπο να καθορίσουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες σε σχέση με την πόλη στην οποία ανήκαν και με την οποία είχαν ταυτισθεί. Το μόνο που ζητούσαν ήταν να διοικείται η πόλη αυτή από έναν δικό της κανόνα και όχι έναν άνθρωπο. Έτσι ο νόμος υπήρξε το στήριγμα και η εγγύηση όλης της πολιτικής τους ζωής. Και τον χρησιμοποιούσαν ως μέσον για να αντιτάσσονται τόσο στην αναρχία της πρωτόγονης ζωής όσο και στην υποταγή των λαών που, σαν τους Πέρσες, υπόκεινταν στην αυθαιρεσία ενός ηγεμόνα». (Ο Νόμος στην ελληνική σκέψη, σελ. 15).

§52 ...  Θηραμένης νεπήδησεν π τν στίαν... κετεύω...
Είναι πασίγνωστος και από την ιστορία και από τη λογοτεχνία (κυρίως από την τραγωδία) ο σεβασμός για τους «ικέτες», που έχουν καταφύγει σε κάποιο βωμό ή ιερό. Η παραβίαση του ασύλου θεωρείται μεγάλη ασέβεια που μολύνει ολόκληρη την κοινότητα. Η τήρηση των θεσμών της ευσέβειας «αποτελούσε σε κάθε περίπτωση πολιτικό καθήκον». Οι σχέσεις της θρησκευτικής και της πολιτικής ζωής φαίνονται αν ρίξει κανείς μια ματιά στην Αγορά των Αθηνών τα δημόσια κτήρια της αθηναϊκής δημοκρατίας είναι διάσπαρτα στο χώρο της αγοράς, ανάμεσα στα ιερά και στους βωμούς των θεών (Βλ. σχέδιο).

§53 μν μέντοι θαυμάζω, ε μ βοηθήσετε μν ατος
Ο Θηραμένης προειδοποιεί τους Βουλευτές ότι αν μείνουν απαθείς σε τόσο ωμή καταπάτηση και του νόμου και του ασύλου, σίγουρα κάποιοι απ' αυτούς θα έχουν την ίδια τύχη μ' αυτόν. Εύκολα θα μπορούσε να εξαλειφθεί το όνομα οποιουδήποτε από τον κατάλογο των «τρισχιλίων» και να θανατωθεί με εντολή των τριάκοντα, χωρίς την πολυτέλεια έστω και της «στημένης» δίκης. Γι' αυτό ο Θηραμένης «απορεί που δεν βοηθάνε (οι δικαστές) τον ίδιο τον εαυτό τους».

ο νδεκα
Αξιωματούχοι, ένας από κάθε φυλή μαζί με τον γραμματέα, προϊστάμενοι του «δεσμωτηρίου», αρμόδιοι για τις θανατικές εκτελέσεις

§55 ελκε π το βωμο  Σάτυρος...
Ο Θηραμένης είχε πιαστεί από τον βωμό και ο Σάτυρος και οι υπηρέτες των τριάκοντα τον έσερναν, τον τράβαγαν για να τον απομακρύνουν.

§56 ... τι ομώξοιτο, ε μ σιωπήσειεν
Επειδή φώναζε ο Θηραμένης, καταγγέλοντας την παρανομία και την ασέβεια των διωκτών του, μέσα στην αγορά, ο Σάτυρος τον απείλησε ότι θα τον χτυπήσει («αν δεν σωπάσεις, θα κλάψεις»), ενώ τον έσερνε για εκτέλεση. Η απάντηση του Θηραμένη στον Σάτυρο και η τελευταία του φράση «Κριτί τ καλ» δείχνουν το «παιγνιώδες» του χαρακτήρα του. Ο «παιγνιώδης» χαρακτήρας των Αθηναίων, το χιούμορ, το έξυπνο ευφυολόγημα, σφράγισαν πολλά από τα δημιουργήματα του πολιτισμού τους και πιο πολύ το θέατρο: στο σατυρικό δράμα παρουσιαζόταν η φαιδρή όψη του μύθου των τραγωδιών που είχαν προηγηθεί στην παράσταση· στην κωμωδία του 5ου αι. π.Χ. κυριαρχούσε η ειρωνεία, ο σαρκασμός, η κριτική για τα πάντα, για πρόσωπα και γεγονότα της πολιτικής και της πνευματικής ζωής. Το «παιγνιώδες» πνεύμα είναι χαρακτηριστικό και στους πλατωνικούς διάλογους.

§56 τ κώνειον
Παχύρρευστη ουσία με χαρακτηριστικκή δυσάρεστη οσμή από τα φύλλα και τους βλαστούς του φυτού κώνειον. Η αλκαλοειδής ουσία κωνεΐνη έχει έντονη τοξικότητα και απορροφάται γρήγορα από τους βλεννογόνους· επιφέρει παράλυση των κέντρων του προμήκους μυελού και των κέντρων κίνησης και προκαλεί σχετικά ανώδυνο θάνατο από ασφυξία.

 κότταβος
Ήταν νεανικό παιχνίδι στα συμπόσια· οι παίχτες σημάδευαν απο μακριά μια λεκάνη και πετούσαν μέσα το κρασί που είχε απομείνει στο ποτήρι τους, προσπαθώντας να μη χυθούν σταγόνες έξω από τη λεκάνη και προφέροντας το όνομα αγαπημένου προσώπου. Αν δεν έπεφταν έξω από τη λεκάνη σταγόνες, ήταν καλό σημάδι για τις ερωτικές σχέσεις του παίχτη με το πρόσωπο, του οποίου το όνομα είχε αναφέρει.
Το χιούμορ του Θηραμένη αποκτά την πραγματική του διάσταση αν συσχετισθεί με το γεγονός ότι ο Κριτίας είχε συνθέσει στίχους για τον Κότταβο. Με τα σημερινά δεδομένα η φράση του Θηραμένη και η τελευταία κίνησή του προτού πεθάνει, έχει το νόημα: «και στα δικά σου» (για τον Κριτία).

Ερωτήσεις - Ασκήσεις

1Ποια ήταν η αρχική αντίδραση της Βουλής σε όσα είπε ο ΘηραμένηςΠοια αλλαγή στάσης παρατηρείτε;
αμετά την παρέμβαση του Κριτία,
βμετά τα τελευταία λόγια του Θηραμένη;

Μόλις ο Θηραμένης ολοκλήρωσε την απολογία του έγινε εμφανές πως είχε κατορθώσει να πείσει τους Βουλευτές για την αθωότητά του και να τους επηρεάσει συναισθηματικά. Έδειχναν, άλλωστε, με τις επιδοκιμασίες τους πως ήταν πρόθυμοι να τον απαλλάξουν από τις κατηγορίες. Η μετριοπάθεια του Θηραμένη, όπως κι η εύλογη αντίδρασή του απέναντι στις ακρότητες των Τριάκοντα, είχαν σημαντική απήχηση στα μέλη της Βουλής, γεγονός που προκάλεσε την άμεση και ωμή παρέμβαση του Κριτία.
α) Η επιλογή του Κριτία να παρατάξει τους οπλισμένους με μαχαίρια άνδρες μπροστά στα κιγκλιδώματα που χώριζαν τις θέσεις των βουλευτών από τον χώρο του ακροατηρίου, υπήρξε καθοριστική για τη δραστική αλλαγή στη στάση της Βουλής. Έτσι, η αυταρχική και παράνομη απόφασή του να διαγράψει τον Θηραμένη από τον κατάλογο των Τριών Χιλιάδων και να τον καταδικάσει σε θάνατο, έγινε δεκτή με προφανή αδράνεια από τη μεριά των Βουλευτών. Η τακτική της τρομοκρατίας απέδωσε τα αναμενόμενα, εφόσον εκείνοι είχαν αντιληφθεί πως αν αντιδρούσαν θα είχαν την ίδια τύχη με τον Θηραμένη.
β) Έτσι, ακόμη κι όταν ο Θηραμένης τους επισήμανε πως όφειλαν να προστατεύσουν τον εαυτό τους απέναντι στην ακραία αυταρχικότητα του Κριτία και να μην του επιτρέψουν το δικαίωμα στην ασυδοσία, εκείνοι γνώριζαν πως ήταν πια αργά για οποιαδήποτε αντίδραση. Οι ένοπλοι άνδρες του Κριτία και το σαφές μήνυμά του πως δεν είχαν κανένα περιθώριο ν’ αμφισβητήσουν την εξουσία του, ήταν αρκετά για να τους προκαλέσουν τρόμο. Ήξεραν, άλλωστε, πως οι οπλισμένοι άνδρες του Κριτία είχαν τον ίδιο φανατισμό και την ίδια σκληρότητα με τον αδιάντροπο Σάτυρο, ο οποίος με απόλυτη ασέβεια τραβούσε τον Θηραμένη από τον βωμό, όπου είχε προσπέσει ικέτης.

2Γιατί η σύλληψη του Θηραμένη μέσα στο δικαστήριο ήταν και ανόσια, και άδικη;

Το ανόσιο της σύλληψης του Θηραμένη μέσα στο δικαστήριο έγκειται στο γεγονός ότι εκείνος είχε καταφύγει ικέτης στον βωμό της Εστίας. Η παραβίαση του ιερού αυτού ασύλου αποτελούσε μεγάλη ασέβεια που μόλυνε ολόκληρη την κοινότητα. Ενώ, η τήρηση των θεσμών της ευσέβειας «αποτελούσε σε κάθε περίπτωση πολιτικό καθήκον».
Το άδικο της σύλληψης του Θηραμένη προκύπτει από τις ποικίλες παρεμβάσεις του Κριτία προκειμένου να εξαναγκάσει τους Βουλευτές να τον καταδικάσουν. Κατ’ αρχάς, όπως επισημαίνεται στα ερμηνευτικά σχόλια του βιβλίου, οι Τριάκοντα είχαν επιβάλει φανερή ψηφοφορία στους βουλευτές, για να επηρεάσουν την ελεύθερη βούλησή τους. Ακολούθως, ο Κριτίας με διάθεση εμφανούς αυταρχισμού παρατάσσει ένοπλους άνδρες στο κιγκλίδωμα του Βουλευτηρίου, ώστε να γίνει αντιληπτό από τους Βουλευτές πως δεν πρόκειται να τους επιτρέψει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της δικής του κυριαρχίας. Τρομοκρατεί τους Βουλευτές και προχωρά, μάλιστα, σε μια εντελώς αυθαίρετη ενέργεια, όταν ανακοινώνει τη διαγραφή του Θηραμένη από τον κατάλογο των Τριών Χιλιάδων, παραβιάζοντας έναν νόμο που είχαν ψηφίσει οι ίδιοι οι Τριάκοντα. Κατ’ αυτό τον τρόπο η σύλληψη του Θηραμένη γίνεται όχι σύμφωνα με κάποια σύννομη απόφαση της Βουλής, αλλά λόγω της προειλημμένης απόφασης του Κριτία, ο οποίος δεν διστάζει να αψηφήσει κάθε αίσθηση δικαίου προκειμένου να επιβάλει τη θέλησή του.  

3Να γραφεί η §50 με τις εξής αλλαγές:
 Θηραμένης = ο φεύγοντες (= οι κατηγορούμενοι), Κριτίας = ο διώκοντες (= οι κατήγοροι),  Βουλή = ο βουλευταί.

ς δ’ επν τατα παύσατο, κα  βουλ δήλη γένετο εμενς πιθορυβήσασα, γνος  Κριτίας τι ε πιτρέψοι τ βουλ διαψηφίζεσθαι περ ατοναφεύξοιτο, κα τοτο ο βιωτν γησάμενος, προσελθν κα διαλεχθείς τι τος τριάκοντα ξλθε, κα πιστναι κέλευσε τος τ γχειρίδια χοντας φανερς τ βουλ π τος δρυφάκτοις.


ς δ’ επόντες τατα παύσαντο (εννοείται «ο φεύγοντες»), κα ο βουλευταί δήλη γένοντο εμενς πιθορυβήσαντεςγνόντες ο διώκοντες τι ε πιτρέψοιεν τος βουλευτας διαψηφίζεσθαι περ ατνναφεύξοιντο, κα τοτο ο βιωτν γησάμενοιπροσελθόντες κα διαλεχθέντες τι τος τριάκοντα ξλθον, κα πιστναι κέλευσαν τος τ γχειρίδια χοντας φανερς τος βουλευτας  π τος δρυφάκτοις.

4Με ποιες απλές ή σύνθετες λέξεις των §50-51 έχουν ετυμολογική συγγένεια οι παρακάτω λέξεις της ΝΕ: αλοιφή, άνεση, απάτη, απολυμαίνω, επιστάτης, επιτροπή, λόγος, λύματα, φυγή, ψήφος.

αλοιφή= ξαλείφω
άνεση= νήσομεν (νεσις = χαλάρωση, ανακούφιση < νίημι = απελευθερώνω)
απάτη= ξαπατωμένους
απολυμαίνω= λυμαινόμενον
επιστάτης= πιστναι / φεστηκότες
επιτροπή= πιτρέψοι / πιτρέψειν
λόγος= διαλεχθείς
λύματα= λυμαινόμενον
φυγή= ναφεύξοιτο
ψήφος= διαψηφίζεσθαι

5Πώς χαρακτηρίζετε τον Κριτία από τις πράξεις του και τα λόγια του;

Ο Κριτίας είναι ένας ακραία αυταρχικός πολιτικός, χωρίς κανένα ίχνος ανθρωπιάς, εφόσον δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο μέσο προκειμένου να πετύχει τη θανάτωση του Θηραμένη. Λειτουργεί με ψυχρό υπολογισμό, εφόσον, αν κι έχει παραπέμψει την υπόθεση του Θηραμένη στη Βουλή, γνωρίζει πως είναι πιθανή η αθώωσή του, γι’ αυτό και φροντίζει να έχει στη διάθεσή του ένοπλους άνδρες για να εκφοβίσει τους βουλευτές και να επιβάλει τη θέλησή του. Ξέρει πως η κατηγορία κατά του Θηραμένη είναι επί της ουσίας ανυπόστατη, αφού ο μόνος λόγος για τον οποίο δικάζεται είναι γιατί τόλμησε να αντιταχθεί στις βίαιες διαθέσεις του. Θεωρεί, επομένως, αναγκαίο το να ακολουθήσει τακτική τρομοκράτησης για να πετύχει αυτό που θέλει.
Με προφανή υποκρισία δηλώνει στους βουλευτές πως ως σωστός ηγέτης οφείλει να τους προφυλάξει από το ενδεχόμενο να εξαπατηθούν κι αφού τους υπενθυμίζει πως οι ένοπλοι άνδρες που παρίστανται στο χώρο του ακροατηρίου δεν θα δεχτούν την αθώωση του Θηραμένη, προχωρά σε μια ξεκάθαρη αδικία, δηλωτική τόσο του αυταρχισμού του, όσο και του μίσους που τρέφει για τον Θηραμένη, διαγράφοντάς τον από τον κατάλογο των Τριών Χιλιάδων, έστω κι αν αυτό αντιβαίνει τους νόμους που είχαν θεσπίσει οι ίδιοι οι Τριάκοντα. Αποδεικνύει, έτσι, πως αδιαφορεί πλήρως για οποιαδήποτε έννοια δικαίου, είτε ανθρώπινου, είτε θεϊκού, αφού όχι μόνο καταδικάζει παράνομα τον Θηραμένη σε θάνατο, αλλά δεν σέβεται μήτε καν το γεγονός πως εκείνος έχει προσπέσει ικέτης στον βωμό.
Με παραπλανητική διάθεση τονίζει πως η απόφαση για τη διαγραφή του Θηραμένη γίνεται με την συγκατάθεση όλων των Τριάκοντα, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί δική του πρωτοβουλία. Επιχειρεί, κατ’ αυτό τον τρόπο, να δεσμεύσει και τους άλλους Τυράννους στο να αποδεχτούν και να στηρίξουν τη δική του θέληση. Πρόκειται, άρα, για έναν εξαιρετικά εγωκεντρικό και αδίστακτο άνθρωπο, ο οποίος είναι αποφασισμένος να κάνει οτιδήποτε θέλει εκείνος, αδιαφορώντας πλήρως για τις απόψεις των άλλων.

6Οι λόγοι του Θηραμένη (§52) να γραφούν με τις εξής αλλαγέςγώ = μες, Κριτίας = τριάκοντα.

«γ δ’, φη,  νδρες, κετεύω τ πάντων ννομώτατα, μ π Κριτί εναι ξαλείφειν μήτε μ μήτε μν ν ν βούληται, λλ’ νπερ νόμον οτοι γραψαν περ τν ν τ καταλόγ, κατ τοτον κα μν κα μο τν κρίσιν εναι.»

«μες δ’, φη,  νδρες, κετεύομεν τ πάντων ννομώτατα, μ π τος τριάκοντα εναι ξαλείφειν μήτε μς μήτε μν ν ν βούλωνταιλλ’ νπερ νόμον οτοι γραψαν περ τν ν τ καταλόγ, κατ τοτον κα μν κα μν τν κρίσιν εναι.»

7Με ποια επιχειρήματα προσπαθεί ο Θηραμένης να υπερασπιστεί τον εαυτό τουΠοιο ήταν το τελευταίο όπλο της «υπερασπιστικής γραμμής» του Θηραμένη;

Ο Θηραμένης στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί τον εαυτό του ζητά από τους βουλευτές να γίνει σεβαστός ο νόμος κι ως εκ τούτου να μην επιτρέπεται στον Κριτία να διαγράφει από τον κατάλογο των Τριών Χιλιάδων, όποιον επιθυμεί. Ως πρώτο επιχείρημα, επομένως, ο Θηραμένης αξιοποιεί το αίτημα να κριθεί σύμφωνα με τον νόμο που ψήφισαν οι Τριάκοντα, κι όχι με βάση τις αυθαίρετες επιθυμίες του Κριτία. Ακολούθως, ο Θηραμένης, έχοντας επίγνωση πως το γεγονός της ικεσίας στον βωμό της Βουλής δεν θα σταθεί εμπόδιο στα δολοφονικά σχέδια του Κριτία, επισημαίνει πως οι Βουλευτές οφείλουν να διαπιστώσουν και να αντιληφθούν ότι οι Τριάκοντα όχι μόνο δεν σέβονται τους συνανθρώπους του, αλλά πολύ περισσότερο δεν σέβονται μήτε τους ίδιους τους θεούς. Υπ’ αυτή την έννοια η επιλογή του να προσπέσει ικέτης στον βωμό επιτρέπει να διαφανεί ο δεσποτισμός κι η ασέβεια των Τριάκοντα.
Στη συνέχεια ο Θηραμένης χρησιμοποιεί το ισχυρότερο επιχείρημά του επισημαίνοντας στους Βουλευτές πως αν δεν βοηθήσουν εκείνον, επί της ουσίας δεν βοηθούν τον ίδιο τους τον εαυτό, εφόσον επιτρέπουν στον Κριτία να συμπεριφέρεται με πλήρη ασυδοσία. Τους τονίζει, μάλιστα, πως το δικό του όνομα δεν είναι πιο εύκολο να διαγραφεί από τον κατάλογο απ’ ό,τι το όνομα οποιουδήποτε άλλου. Αν, επομένως, επιτρέψουν τώρα στον Κριτία να διαγράψει το όνομα του Θηραμένη είναι σαν να του δίνουν το ελεύθερο να διαγράφει στη συνέχεια όποιο άλλο όνομα επιθυμεί.
Όταν, τέλος, ο Θηραμένης αντιλήφθηκε πως κανείς από τη Βουλή δεν αντιδρούσε, άρχισε, καθώς τον τραβούσαν μέσα από την Αγορά, να φωνάζει δυνατά αυτό που του συνέβαινε, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή των πολιτών. Η έντονη αυτή μπορεί να θεωρηθεί το τελευταίο όπλο στην υπερασπιστική του γραμμή, αφού αυτό αποτέλεσε την ύστατη προσπάθειά του να ζητήσει βοήθεια και να αποφύγει τη θανάτωσή του.  

8Οι λέξεις της στήλης Α (§ 50-51) να συνδεθούν με τις στήλες Β και Γ:

Α                                             Β                                 Γ
οι λέξεις/φράσεις             είναι                          συμπληρώνουν/προσδιορίζουν
δήλη                                       υποκείμενο                πιστναι
διαψηφίζεσθαι                      υποκείμενο               μν
βιωτν                                    κατηγορούμενο        ποθνήσκειν
τος χοντας                          κατηγορούμενο        πιτρέψοι
ξαπατωμένους                    αντικείμενο               τοτο
μηδένα                                   κατηγ. μετοχή           βουλ
θανατον                               κατηγ. προσδιορ.     τος φίλους
πασιν                                    υποκείμενο                στι

Απάντηση:
Το δήλη είναι κατηγορούμενο στη λέξη βουλή.
Το διαψηφίζεσθαι είναι αντικείμενο στο ρήμα πιτρέψοι.
Το βιωτόν είναι κατηγορούμενο στη λέξη τοτο.
Η μετοχή τος χοντας είναι υποκείμενο στο πιστναι.
Η μετοχή ξαπατωμένους είναι κατηγορηματική στο τος φίλους.
Η λέξη μηδένα είναι υποκείμενο στο ποθνήσκειν.
Το θανατούν είναι υποκείμενο στο στι.*
Το πασιν είναι κατηγορηματικός προσδιορισμός στο μν.   

[Αν και αυτή είναι η επιλογή που απομένει, στην πραγματικότητα το απαρέμφατο αυτό είναι του σκοπού ή της αναφοράς και συνδέεται με την απαρεμφατική περίφραση «κυρίους εναι»]

9Υπογραμμίστε τη σωστή απάντησηη μετοχή γουμένου (§54) είναι:
κατηγορηματική
τροπική
αιτιολογική
εναντιωματική

10Οι μετοχές της στήλης Α (§ 52-53) να συνδεθούν με τις δευτερεύουσες προτάσεις της στήλης Β στις οποίες αντιστοιχούν:

Α                                                                     Β
α) κούσας                                                  α) πειδν κούσ
ε κουσε
ε κα κουσε
πε κουσε
β) γιγνώσκοντες                                        β) πε γιγνώσκετε
ε κα γιγνώσκετε
άν γιγνώσκητε
να γιγνώσκητε

Η μετοχή κούσας είναι χρονική και δηλώνει το προτερόχρονο, γι’ αυτό αναλύεται σε χρονική πρόταση που εισάγεται με τον σύνδεσμο πεί.

11Το τμήμα « δ Θηραμένης... παρσαν» (§55) να γραφεί με τις εξής αλλαγές: Θηραμένης = ο φεύγοντες,  βουλή = ο βουλευταί.

 δ Θηραμένης σπερ εκς κα θεος πεκαλετο κα νθρώπους καθορν τ γιγνόμενα.  δ βουλ συχίαν εχεν, ρσα κα τος π τος δρυφάκτοις μοίους Σατύρ κα τ μπροσθεν το βουλευτηρίου πλρες τν φρουρν, κα οκ γνοοντες τι γχειρίδια χοντες παρσαν.

ο δ φεύγοντες σπερ εκς κα θεος πεκαλοντο κα νθρώπους καθορν τ γιγνόμενα. Ο δ βουλευταί συχίαν εχονρντες κα τος π τος δρυφάκτοις μοίους Σατύρ κα τ μπροσθεν το βουλευτηρίου πλρες τν φρουρν, κα οκ γνοοντες τι γχειρίδια χοντες παρσαν.

12Οι προτάσεις της στήλης Α (§55) να συνδεθούν με τον κατάλληλο χαρακτηρισμό της στήλης Β.

Α                                                                     Β
ς τατα επεν                                              πλάγια ερωτηματική
σπερ εκός                                                   χρονική
τι γχειρίδια χοντες παρσαν                 υποθετική
οα πασχε                                                     χρονική
ε μ σιωπήσειεν                                           αναφορική
πε .. τ κώνειον πιε                                  ειδική

Απάντηση:
ς τατα επεν = χρονική
σπερ εκός = αναφορική (παραβολική)
τι γχειρίδια χοντες παρσαν = ειδική
οα πασχε = πλάγια ερωτηματική
ε μ σιωπήσειεν= υποθετική
πε... τ κώνειον πιε= χρονική

13Από την αφήγηση των γεγονότων φαίνεται ότι ο Ξενοφών βλέπει με συμπάθεια τον ΘηραμένηΠοια στοιχεία το δηλώνουν αυτό;

Η μέριμνα που δείχνει ο ιστορικός να παρουσιάσει τον άδικο και ανόσιο χαρακτήρα της καταδίκης του Θηραμένη, προβάλλοντας ξεκάθαρα τις αυθαιρεσίας του Κριτία, υποδηλώνουν πως τον συγκινεί η περίπτωση του Θηραμένη. Τα σημεία, βέβαια, στα οποία η συμπάθεια του ιστορικού γίνεται περισσότερο εμφανής, είναι όταν εκείνος παρεμβαίνει για να επαινέσει την αυτοκυριαρχία και το χιούμορ του. Έτσι, ο Ξενοφώντας παραθέτει αφενός το ευφυολόγημα του Θηραμένη, με το οποίο αντιστρέφει τα λόγια του Σάτυρου και τον αποστομώνει, καθώς και την τελευταία σαρκαστική του ευχή για τον ωραίο Κριτία, που δείχνει τη χιουμοριστική και παιγνιώδη του διάθεση. Ο Ξενοφώντας θα μπορούσε να έχει παραλείψει τις αναφορές αυτές, έχει, ωστόσο, εντυπωσιαστεί από την ετοιμότητα του πνεύματος που δείχνει ο Θηραμένης ακόμη και την τελευταία στιγμή πριν από το θάνατό του κι επιλέγει να τον τιμήσει αναφερόμενος στην ψυχραιμία και στο χιούμορ του.  

14Η καταδίκη του Θηραμένη ήταν προσχεδιασμένηΠοια σημεία του κειμένου αποκαλύπτουν τη σκευωρία;

Αν η δίκη του Θηραμένη ήταν δίκαιη κι η απόφαση για την καταδίκη ή την αθώωσή του βασιζόταν πράγματι στους βουλευτές, ο Κριτίας δεν θα είχε φέρει μαζί του τους ένοπλους νεαρούς. Η επιλογή, ωστόσο, του Κριτία να έχει εκ των προτέρων καλέσει μια ομάδα ένοπλων ανδρών υποδηλώνει πως είχε ήδη ο ίδιος αποφασίσει την καταδίκη του Θηραμένη. Έτσι, μόλις διαπίστωσε πως η αρχική αντίδραση των βουλευτών ήταν ευνοϊκή για τον Θηραμένη φρόντισε να τοποθετήσει τους ένοπλους άντρες στο κατάλληλο σημείο, ώστε οι βουλευτές να αντιληφθούν και να αποδεχτούν πως δεν υπήρχε περίπτωση να αποδεχτεί ο Κριτίας οποιαδήποτε αντίδραση στα σχέδιά του. Όταν, επομένως, ο Κριτίας ανακοίνωσε στους βουλευτές την αυθαίρετη καταδίκη του Θηραμένη, εκείνοι κατάλαβαν πως δεν είχαν τη δυνατότητα να αντιταχθούν, εφόσον κινδύνευε πια κι η δική τους ζωή.

15προσελθών κα διαλεχθείς τι τος τριάκοντα ξλθε...: Τι, κατά τη γνώµη σας, συζήτησε ο Κριτίας µε τους άλλους της οµάδας των ΤριάκονταΝα τεκµηριώσετε την άποψή σας µε βάση το κείµενο.
 
Οι θετικές επιδοκιμασίες των βουλευτών, μόλις ο Θηραμένης ολοκλήρωσε την απολογία του, αποτέλεσαν για τον Κριτία σαφή ένδειξη πως ο αντίπαλός του επρόκειτο να γλιτώσει την καταδίκη, αν η απόφαση αφηνόταν στα μέλη της Βουλής. Το γεγονός, άλλωστε, ότι ο Κριτίας είχε φροντίσει να υπάρχουν οπλισμένοι νεαροί στον χώρο του Βουλευτηρίου, φανερώνει πως ήταν προετοιμασμένος για το ενδεχόμενο αυτό. Έτσι, η συνομιλία του με τα άλλα μέλη της ομάδας των Τριάκοντα αφορούσε προφανώς την ανάγκη να αποτραπεί η διαδικασία της ψηφοφορίας και να καταστεί σαφές σε όλους πως δεν επρόκειτο να γίνει αποδεκτή μια απαλλακτική απόφαση για τον Θηραμένη. Το περιεχόμενο της συζήτησης, πάντως, αποκαλύπτεται πολύ σύντομα από τις ανακοινώσεις του Κριτία, ο οποίος σπεύδει να δηλώσει πως η καταδίκη του Θηραμένη σε θάνατο γίνεται (συνδοκον πασιν μν) με τη σύμφωνη γνώμη όλων των Τριάκοντα.
 
16ο δ’ πήγαγον τόν νδρα δι τς γορς µάλα µεγάλ τ φων δηλοντα οα πασχεΠοια συναισθήµατα νοµίζετε ότι προκαλούσε στους παρευρισκοµένους η εικόνα αυτή;
 
Οι πολίτες, όπως και τα μέλη της βουλής, που έβλεπαν τη βίαιη αυτή μεταφορά του Θηραμένη και άκουγαν τις έντονες διαμαρτυρίες του για την άδικη και ανόσια καταδίκη του, θα αισθάνονταν σίγουρα φόβο απέναντι στην έκταση που λάμβανε η αυταρχικότητα και η ασυδοσία του καθεστώτος. Η επίγνωση πως ένας από τους Τριάκοντα και, μάλιστα, ο πιο μετριοπαθής από αυτούς, καταδικάστηκε σε θάνατο με τόση ευκολία, θα προκαλούσε τρόμο στους πολίτες, εφόσον θα συνειδητοποιούσαν πως βρίσκονταν στο έλεος αδίστακτων ανθρώπων και πως θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε να τους στερήσει τη ζωή με την απλή πρόφαση πως ήταν αντίθετοι με το καθεστώς. Η εικόνα, άλλωστε, ενός από τους Τριάκοντα να αντιμετωπίζεται με τόση αγριότητα αποτελούσε την πλέον ξεκάθαρη προειδοποίηση πως κανείς δεν ήταν πια ασφαλής, εφόσον ο Κριτίας και οι συνεργάτες του είχαν ξεπεράσει κάθε όριο κι είχαν αρχίσει να σκοτώνουν ακόμη και μέλη της δικής τους παράταξης.

Θέματα για συζήτηση

1Να παρατηρήσετε το σχέδιο της Αγοράς των ΑθηνώνΠοια εντύπωση δημιουργείται για τις σχέσεις θρησκευτικής και πολιτικής ζωήςΥπάρχουν παρόμοιες σχέσεις στην σύγχρονη εποχή;


Οι σχέσεις της θρησκευτικής και της πολιτικής ζωής γίνονται άμεσα αντιληπτές αν παρατηρήσει κανείς την Αγορά των Αθηνών. Τα δημόσια κτήρια της αθηναϊκής δημοκρατίας είναι διάσπαρτα στο χώρο της αγοράς, ανάμεσα στα ιερά και στους βωμούς των θεών. Στοιχείο που υποδηλώνει πως για τους Αθηναίους της εποχής εκείνης η πολιτική και η θρησκευτική ζωή είναι αλληλένδετες. Η ευσέβεια απέναντι στους θεούς είναι όχι μόνο θρησκευτικό ζήτημα, αλλά και πολιτικό καθήκον. Ένας πολίτης δεν μπορεί να θεωρείται σωστός και ηθικός ούτε αν παραβιάζει τους νόμους της πόλης ούτε αν δεν δείχνει τον οφειλόμενο σεβασμό στους θεούς. Η τοπική εγγύτητα, επομένως, ανάμεσα στους ναούς του Ηφαίστου και του Απόλλωνα με το βουλευτήριο δεν είναι τυχαία ή δίχως νόημα, είναι δηλωτική της εγγύτητας που είχαν στη σκέψη των αρχαίων Ελλήνων η πολιτική με τη θρησκεία.
Στη σύγχρονη εποχή η θρησκευτική και η πολιτική ζωή συνιστούν διακριτές εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου. Υπάρχει, βέβαια, σαφής αναφορά στο Σύνταγμα σχετικά με την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, στοιχείο που δηλώνει πως η Πολιτεία σέβεται και προστατεύει το δικαίωμα των πολιτών στη θρησκευτική πίστη, αλλά δεν υπάρχει άλλη πιο ουσιαστική σύνδεση ανάμεσα στη θρησκεία και την πολιτική.

2Να αιτιολογηθεί η αντιφατική στάση της Βουλής σε δύο διαφορετικά σημεία της συνεδρίας: «εμενς πιθορυβήσασα» (§50) και «συχίαν εχε» (§55).

Η αρχική αντίδραση των βουλευτών, όταν άκουσαν την απολογία του Θηραμένη ήταν θετική, εφόσον ήταν προφανές πως ο μετριοπαθής αυτός πολιτικός δεν είχε κάνει τίποτε το μεμπτό πέρα από το να αντιταχθεί στην ακραία συμπεριφορά του Κριτία. Η αντίδραση αυτή, ωστόσο, επήλθε όταν οι βουλευτές δεν είχαν ακόμη δει τους ένοπλους άνδρες του Κριτία κι όταν δεν είχε ακόμη γίνει αντιληπτό το πόσο αποφασισμένος ήταν εκείνος να επιβάλει τη θέλησή του. Έτσι, η ακόλουθη αδράνεια των βουλευτών απέναντι στην ξεκάθαρη αδικία που βίωνε ο Θηραμένης, δεν ήταν αποτέλεσμα αδιαφορίας ή εμπάθειας, είχε προκύψει λόγω του φόβου που είχε προκληθεί στους βουλευτές από την απειλή που είχε διατυπώσει ο Κριτίας, όταν τους ενημέρωνε πως οι ένοπλοι άνδρες που βρίσκονταν πλέον ολόγυρά τους δεν επρόκειτο να επιτρέψουν την αθώωση του Θηραμένη.


Ξενοφώντος Ελληνικά «Βιβλίο 2. Κεφάλαιο 3. §50-56» [Συντακτική ανάλυση]

[50] ς δ’ επν τατα παύσατο,
Δευτερεύουσα χρονική
παύσατο: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο. το λόγου: Εννοείται ως αντικείμενο του ρήματος. επν: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τατα: Αντικείμενο της μετοχής (σύστοιχο).

κα  βουλ δήλη γένετο εμενς πιθορυβήσασα,
Δευτερεύουσα χρονική
γένετο: Ρήμα.  βουλ: Υποκείμενο ρήματος. δήλη: Κατηγορούμενο του υποκειμένου. πιθορυβήσασα: Κατηγορηματική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. εμενς: Επιρρηματικός προσδιορισμός του τρόπου.

γνος  Κριτίας κα τοτο ο βιωτν γησάμενος, προσελθν κα διαλεχθείς τι τος τριάκοντα ξλθε,
Κύρια πρόταση
ξλθε: Ρήμα.  Κριτίας: Υποκείμενο ρήματος. γνος: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. γησάμενος: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τοτο: Αντικείμενο της μετοχής. ο βιωτν: Κατηγορούμενο του αντικειμένου. προσελθν: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. διαλεχθείς: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τι: Άμεσο αντικείμενο μετοχής (διαλεχθείς). τος τριάκοντα: Έμμεσο αντικείμενο μετοχής.

τι ναφεύξοιτο,
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση, ως αντικείμενο της μετοχής γνούς. Η πρόταση λειτουργεί ως απόδοση της υποθετικής που ακολουθεί, σχηματίζοντας εξαρτημένο υποθετικό λόγο του πραγματικού.
ναφεύξοιτο: Ρήμα. Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

ε πιτρέψοι τ βουλ διαψηφίζεσθαι περ ατο,
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
πιτρέψοι: Ρήμα.  Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. διαψηφίζεσθαι: Άμεσο αντικείμενο ρήματος, τελικό απαρέμφατο, με εννοούμενο υποκείμενο τήν βουλήν. τ βουλ: Έμμεσο αντικείμενο ρήματος. περ ατο: Εμπρόθετος προσδιορισμός της αναφοράς.

κα πιστναι κέλευσε τος τ γχειρίδια χοντας φανερς τ βουλ π τος δρυφάκτοις.
Κύρια πρόταση
κέλευσε: Ρήμα.  Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. τούς χοντας: Άμεσο αντικείμενο του ρήματος, επιθετική μετοχή. πιστναι: Έμμεσο αντικείμενο ρήματος, τελικό απαρέμφατο. Ως υποκείμενο του απαρεμφάτου τίθεται η επιθετική μετοχή (ετεροπροσωπία). τ γχειρίδια: Αντικείμενο της επιθετικής μετοχής. τ βουλ: Αντικείμενο του απαρεμφάτου. φανερς: Επιρρηματικός προσδιορισμός του τρόπου. π τος δρυφάκτοις: Εμπρόθετος προσδιορισμός της στάσης σε τόπο (ειδικότερα, του πλησίον). 

[51] Πάλιν δ εσελθν επεν·
Κύρια πρόταση
επεν: Ρήμα.  Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. εσελθν: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. Πάλιν: Επιρρηματικός προσδιορισμός του χρόνου.

«γώ,  βουλή, νομίζω προστάτου ργον εναι
Κύρια πρόταση
νομίζω: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο. ργον εναι: Ειδικό απαρέμφατο, ως αντικείμενο του ρήματος (απρόσωπη έκφραση). προστάτου: Γενική κτητική στο ργον.  βουλή: Κλητική προσφώνηση. τοιούτου: Εννοείται ως επιθετικός προσδιορισμός στο προστάτου. 

οου δε,
Δευτερεύουσα αναφορική προσδιοριστική στο εννοούμενο τοιούτου.
δε: Ρήμα. εναι: Τελικό απαρέμφατο ως υποκείμενο του απρόσωπου ρήματος (εννοείται). τόν προστάτην: Εννοείται ως υποκείμενο του απαρεμφάτου. οου: Κατηγορούμενο του εννοούμενου υποκειμένου του απαρεμφάτου. Τίθεται σε γενική αντί σε αιτιατική λόγω έλξης από τη γενική προστάτου τοιούτου της κύριας.

[Έλξη του αναφορικού: Σε έλξη υπόκειται, πρώτον, συνήθως εκείνη η αναφορική αντωνυμία που υπό κανονικές συνθήκες θα εκφερόταν σε αιτιατική. Η πτώση αυτή παρουσιάζεται ως η πιο ευάλωτη στην έλξη επειδή είναι, σε σύγκριση με τις άλλες, η πιο γενική ως προς τη σημασία της και εκφράζει την πιο αόριστη σχέση. Με την έλξη η αιτιατική μετατρέπεται σε μια από τις πλάγιες πτώσεις, δηλαδή σε γενική ή δοτική, ποτέ όμως σε ονομαστική.
Για να συμβεί η έλξη πρέπει, δεύτερον, η κύρια πρόταση να απαιτεί ως συμπλήρωμά της την εξαρτημένη αναφορική πρόταση, η σχέση μεταξύ των δύο να είναι δηλαδή πολύ στενή και εσωτερική, έτσι ώστε να τείνουν να σχηματίσουν μία ενιαία έννοια∙ κατά κανόνα η εξαρτημένη αναφορική πρόταση που υπόκειται σε έλξη έχει τον χαρακτήρα επιθετικού προσδιορισμού, ο οποίος «ενσωματώνεται», κατά κάποιον τρόπο, στην έννοια του ουσιαστικού που προσδιορίζει.]

ς ν ρν τος φίλους ξαπατωμένους μ πιτρέπ.
Δευτερεύουσα αναφορική υποθετική πρόταση
μ πιτρέπ: Ρήμα. ς: Υποκείμενο ρήματος. ρν: Χρονικοϋποθετική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τούς φίλους: Αντικείμενο της μετοχής ρν. ξαπατωμένους: Κατηγορηματική μετοχή, συνημμένη στο αντικείμενο (τούς φίλους) της μετοχής ρν. 

Κα γ ον τοτο ποιήσω.
Κύρια πρόταση
ποιήσω: Ρήμα. γ: Υποκείμενο. τοτο: Αντικείμενο ρήματος (σύστοιχο).

Κα γρ οδε ο φεστηκότες ο φασιν μν πιτρέψειν,
Κύρια πρόταση
φασιν: Ρήμα. οδε: Υποκείμενο. ο φεστηκότες: Επιθετική μετοχή, ως παράθεση στο υποκείμενο. οκ πιτρέψειν: Αντικείμενο ρήματος, ειδικό απαρέμφατο. οδε: Υποκείμενο του απαρεμφάτου (ταυτοπροσωπία). μν: Αντικείμενο απαρεμφάτου.

ε νήσομεν νδρα τν φανερς τν λιγαρχίαν λυμαινόμενον.
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
νήσομεν: Ρήμα. μες: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. νδρα: Αντικείμενο ρήματος. τν λυμαινόμενον: Επιθετική μετοχή, ως επιθετικός προσδιορισμός στο νδρα. τν λιγαρχίαν: Αντικείμενο μετοχής. φανερς: Επιρρηματικός προσδιορισμός του τρόπου.

στι δ ν τος καινος νόμοις τν μν ν τος τρισχιλίοις ντων μηδένα ποθνσκειν νευ τς μετέρας ψήφου,τν δ’ ξω το καταλόγου κυρίους εναι τος τριάκοντα θανατον.
Κύρια πρόταση
στι: Ρήμα (απρόσωπο). ποθνσκειν / εναι: Υποκείμενα ρήματος, τελικά απαρέμφατα. μηδένα: Υποκείμενο του ποθνσκειν. τν ντων: Επιθετική μετοχή, ως γενική διαιρετική στο μηδένα. ν τος τρισχιλίοις: Εμπρόθετος προσδιορισμός του μεταξύ. νευ τς ψήφου: Εμπρόθετος προσδιορισμός της στέρησης. μετέρας: Επιθετικός προσδιορισμός στο ψήφου. ν τος νόμοις: Εμπρόθετος της στάσης σε τόπο (μεταφορικά). καινος: Επιθετικός προσδιορισμός στο νόμοις. τος τριάκοντα: Υποκείμενο του απαρεμφάτου εναι. κυρίους: Κατηγορούμενο στο τος τριάκοντα. τν ξω: Γενική αντικειμενική στο κυρίους. το καταλόγου: Γενική της αφετηρίας λόγω του επιρρήματος ξω. θανατον: Απαρέμφατο του σκοπού.

γ ον, Θηραμένην τουτον ξαλείφω κ το καταλόγου, συνδοκον πασιν μν.
Κύρια πρόταση
ξαλείφω: Ρήμα. γ: Υποκείμενο. Θηραμένην: Αντικείμενο. τουτον: Επιθετικός προσδιορισμός στο Θηραμένην. κ το καταλόγου: Εμπρόθετος προσδιορισμός της απομάκρυνσης. συνδοκον: Τροπική μετοχή, αιτιατική απόλυτη. μν: Δοτική προσωπική στη μετοχή. πασιν: Κατηγορηματικός προσδιορισμός στο μν.

φη,
Κύρια πρόταση (παρενθετική)
φη: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο.

Κα τοτον, μες θανατομεν».
Κύρια πρόταση
θανατομεν: Ρήμα. μες: Υποκείμενο. τοτον: Αντικείμενο.

φη,
Κύρια πρόταση (παρενθετική)
φη: Ρήμα. Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο.

[52] κούσας τατα  Θηραμένης νεπήδησεν π τν στίαν
Κύρια πρόταση
νεπήδησεν: Θηραμένης.  Θηραμένης: Υποκείμενο. π τν στίαν: Εμπρόθετος προσδιορισμός της κίνησης σε τόπο. κούσας: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. τατα: Αντικείμενο μετοχής (σύστοιχο).

κα επεν·
Κύρια πρόταση
επεν: Ρήμα.  Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

«γ δ’,  νδρες, κετεύω τ πάντων ννομώτατα, μ π Κριτί εναι ξαλείφειν μήτε μ μήτε μν λλ’ κατ τοτον κα μν κα μο τν κρίσιν εναι.
Κύρια πρόταση
κετεύω: Ρήμα. γ: Υποκείμενο. μς: Εννοείται ως αντικείμενο του ρήματος. τ ννομώτατα: Σύστοιχο αντικείμενο ρήματος. πάντων: Γενική διαιρετική.  νδρες: Κλητική προσφώνηση. μ εναι: Τελικό απαρέμφατο (απρόσωπο), ως επεξήγηση στο τ ννομώτατα. ξαλείφειν / εναι: Τελικά απαρέμφατα ως υποκείμενα στο απρόσωπο μ εναι. π Κριτί: Εμπρόθετος προσδιορισμός της εξάρτησης. Κριτίαν: Εννοείται ως υποκείμενο στο ξαλείφειν. μ: Αντικείμενο του απαρεμφάτου. μν: Γενική διαιρετική. τν κρίσιν: Υποκείμενο του απαρεμφάτου εναι. μν κα μο: Δοτικές προσωπικές ηθικές. κατ τοτον: Εμπρόθετος της συμφωνίας.

φη,
Κύρια παρενθετική
φη: Ρήμα.  Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

ν ν βούληται,
Δευτερεύουσα αναφορική πρόταση, ως αντικείμενο στο ξαλείφειν της κύριας
βούληται: Ρήμα.  Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο. ν: Αντικείμενο ρήματος.

νπερ νόμον οτοι γραψαν περ τν ν τ καταλόγ,
Δευτερεύουσα αναφορική πρόταση, προσδιοριστική στο κατ τοτον της κύριας
γραψαν: Ρήμα. οτοι: Υποκείμενο. νόμον: Αντικείμενο. περ τν (ντων): Εμπρόθετος της αναφοράς. ν τ καταλόγ: Εμπρόθετος προσδιορισμός της στάσης σε τόπο.

[53] Κα τοτο μέν, μ τος θεος οκ γνο,
Κύρια πρόταση
οκ γνο: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). τοτο: Αντικείμενο. μ τος θεος: Εμπρόθετος προσδιορισμός του όρκου.

φη,
Κύρια παρενθετική
φη: Ρήμα.  Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

τι οδέν μοι ρκέσει δε  βωμός,
Δευτερεύουσα ειδική ως επεξήγηση στο τοτο
ρκέσει: Ρήμα.  βωμός: Υποκείμενο. δε: Επιθετικός προσδιορισμός στο  βωμός. μοι: Αντικείμενο ρήματος. οδέν: αιτιατική του ποσού.

λλ βούλομαι κα τοτο πιδεξαι,
Κύρια πρόταση
βούλομαι: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). πιδεξαι: Αντικείμενο ρήματος τελικό απαρέμφατο. γώ: Εννοείται ως υποκείμενο (ταυτοπροσωπία). τοτο: Αντικείμενο απαρεμφάτου.

τι οτοι ο μόνον εσ περ νθρώπους δικώτατοι, λλ κα περ θεος σεβέστατοι.
Δευτερεύουσα ειδική ως επεξήγηση στο τοτο
εσ: Ρήμα. οτοι: Υποκείμενο ρήματος. δικώτατοι / σεβέστατοι: Κατηγορούμενα του υποκειμένου. περ νθρώπους: Εμπρόθετος προσδιορισμός της αναφοράς. περ θεος: Εμπρόθετος προσδιορισμός της αναφοράς. μόνον: Επιρρηματικός προσδιορισμός του ποσού.

μν μέντοι,  νδρες καλο κγαθοί, θαυμάζω,
Κύρια πρόταση
θαυμάζω: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). μν: Αντικείμενο ρήματος.  νδρες: Κλητική προσφώνηση. καλο κγαθοί: Επιθετικός προσδιορισμός στο νδρες.

φη,
Κύρια παρενθετική
φη: Ρήμα.  Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

ε μ βοηθήσετε μν ατος, κα τατα γιγνώσκοντες
Δευτερεύουσα πλάγια ερωτηματική
μ βοηθήσετε: Ρήμα. μες: Υποκείμενο (εννοείται). μν ατος: Αντικείμενο. κα τατα: Επιρρηματική έκφραση που δηλώνει προσδίδει έμφαση στη μετοχή. γιγνώσκοντες: Εναντιωματική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος.

τι οδν τ μν νομα εεξαλειπτότερον  τ μν κάστου».
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση ως αντικείμενο της μετοχής γιγνώσκοντες
στί: Ρήμα (εννοείται). τ νομα: Υποκείμενο. εεξαλειπτότερον: Κατηγορούμενο. μν: Επιθετικός προσδιορισμός στο νομα.  τ (νομα): β΄ όρος σύγκρισης και υποκείμενο ρήματος. μν: Γενική διαιρετική. κάστου: Γενική κτητική.

[54] κ δ τούτου κέλευσε μν  τν τριάκοντα κρυξ τος νδεκα π τν Θηραμένην·
Κύρια πρόταση
κέλευσε: Ρήμα.  κρυξ: Υποκείμενο. τος νδεκα: Αντικείμενο. τν τριάκοντα: Γενική κτητική. π τν Θηραμένην: Εμπρόθετος της εχθρικής κίνησης. κ τούτου: Εμπρόθετος του χρόνου.

κενοι δ εσελθόντες σν τος πηρέταις, γουμένου ατν Σατύρου το θρασυτάτου τε κα ναιδεστάτου, επε μν  Κριτίας·
Κύρια πρόταση
επε: Ρήμα.  Κριτίας: Υποκείμενο. εσελθόντες: Ονομαστική απόλυτη χρονική μετοχή. κενοι: Υποκείμενο της μετοχής εσελθόντες. σν τος πηρέταις: Εμπρόθετος προσδιορισμός της συνοδείας. γουμένου: Γενική απόλυτη τροπική μετοχή. Σατύρου: Υποκείμενο της μετοχής. ατν: Αντικείμενο της μετοχής γουμένου. το θρασυτάτου τε κα ναιδεστάτου: Επιθετικοί προσδιορισμοί στο Σατύρου.

«Παραδίδομεν μν, Θηραμένην τουτον κατακεκριμένον κατ τν νόμον.
Κύρια πρόταση
Παραδίδομεν: Ρήμα. μες: Εννοείται ως υποκείμενο του ρήματος. Θηραμένην: Άμεσο αντικείμενο ρήματος. μν: Έμμεσο αντικείμενο ρήματος. τουτον: Επιθετικός προσδιορισμός στο Θηραμένην. κατακεκριμένον: Επιθετική μετοχή στο Θηραμένην. κατ τν νόμον: Εμπρόθετος της συμφωνίας.

φη,
Κύρια πρόταση (παρενθετική)
φη: Ρήμα.  Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο.

[55] μες δ λαβόντες κα παγαγόντες ο νδεκα τ κ τούτων πράττετε».
Κύρια πρόταση
πράττετε: Ρήμα. μες: Υποκείμενο. ο νδεκα: Παράθεση στο υποκείμενο. τ κ τούτων: Αντικείμενο.  λαβόντες κα παγαγόντες: Χρονικές μετοχές, συνημμένες στο υποκείμενο του ρήματος. ατόν: Εννοείται ως αντικείμενο των μετοχών.  

ο δε
Δευτερεύουσα αναφορική πρόταση
δε: Ρήμα. παγάγειν: Τελικό απαρέμφατο, εννοείται ως υποκείμενο του απρόσωπου ρήματος. ατόν: Εννοείται ως αντικείμενο του απαρεμφάτου. ο: Επιρρηματικός προσδιορισμός της στάσης σε τόπο.

ς δ τατα επεν,
Χρονική πρόταση
επεν: Ρήμα.  Κριτίας: Εννοείται ως υποκείμενο. τατα: Σύστοιχο αντικείμενο.

ελκε μν π το βωμο  Σάτυρος,
Κύρια πρόταση
ελκε: Ρήμα.  Σάτυρος: Υποκείμενο. ατόν: Εννοείται ως αντικείμενο. π το βωμο: Εμπρόθετος προσδιορισμός της απομάκρυνσης.

ελκον δ ο πηρέται.
Κύρια πρόταση
ελκον: Ρήμα. ο πηρέται: Υποκείμενο. ατόν: Εννοείται ως αντικείμενο.

 δ Θηραμένης κα θεος πεκαλετο κα νθρώπους καθορν τ γιγνόμενα.
Κύρια πρόταση
πεκαλετο: Ρήμα.  Θηραμένης: Υποκείμενο. θεος / νθρώπους: Αντικείμενα ρήματος. καθορν: Απαρέμφατο του σκοπού. θεος / νθρώπους: Υποκείμενα του απαρεμφάτου. τ γιγνόμενα: Επιθετική μετοχή ως αντικείμενο του απαρεμφάτου.

σπερ εκς
Δευτερεύουσα αναφορική παραβολική που δηλώνει τρόπο
εκς  ν: Απρόσωπη έκφραση. πικαλεσθαι: Τελικό απαρέμφατο, εννοείται ως υποκείμενο της απρόσωπης έκφρασης.

 δ βουλ συχίαν εχεν, ρσα κα τος π τος δρυφάκτοις μοίους Σατύρ κα τ μπροσθεν το βουλευτηρίου πλρες τν φρουρν, κα οκ γνοοντες
Κύρια πρόταση
εχεν: Ρήμα.  βουλ: Υποκείμενο. συχίαν: Αντικείμενο. ρσα - οκ γνοοντες: Αιτιολογικές μετοχές, συνημμένες στο υποκείμενο. τος π τος δρυφάκτοις: Αντικείμενο της μετοχής ρσα. ντας: Εννοούμενη κατηγορηματική μετοχή, συνημμένη στο αντικείμενο της μετοχής ρσα. μοίους: Κατηγορούμενο. Σατύρ: Δοτική αντικειμενική. τ μπροσθεν: Αντικείμενο της μετοχής ρσα. πλρες: Κατηγορούμενο στο τ μπροσθεν, μέσω της εννοούμενης κατηγορηματικής μετοχής ν. το βουλευτηρίου: Γενική της αφετηρίας ή του χωρισμού. τν φρουρν: Γενική αντικειμενική στο πλρες.

τι γχειρίδια χοντες παρσαν.
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση ως αντικείμενο στη μετοχή οκ γνοοντες
παρσαν: Ρήμα. οτοι: Εννοείται ως υποκείμενο. χοντες: Τροπική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο. γχειρίδια: Αντικείμενο της μετοχής.

[56] Ο δ’ πήγαγον τν νδρα δι τς γορς μάλα μεγάλ τ φων δηλοντα
Κύρια πρόταση
πήγαγον: Ρήμα. Ο δε: Υποκείμενο. τν νδρα: Αντικείμενο. δι τς γορς: Εμπρόθετος της κίνησης μέσα από τόπο. δηλοντα: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο αντικείμενο του ρήματος. τ φων: Δοτική του τρόπου στη μετοχή. μεγάλ: Κατηγορηματικός προσδιορισμός στο τ φων. μάλα: Επιρρηματικός του ποσού.

οα πασχε.
Δευτερεύουσα πλάγια ερωτηματική ως αντικείμενο στη μετοχή δηλοντα
πασχε: Ρήμα. οτος: Εννοείται ως υποκείμενο. οα: Σύστοιχο αντικείμενο.

Λέγεται δ’ ν ῥῆμα κα τοτο ατο.
Κύρια πρόταση
Λέγεται: Ρήμα. ῥῆμα: Υποκείμενο. ν: Επιθετικός προσδιορισμός στο ῥῆμα. τοτο: Επιθετικός προσδιορισμός στο υποκείμενο. ατο: Γενική υποκειμενική.

ς επεν  Σάτυρος
Δευτερεύουσα χρονική πρόταση
επεν: Ρήμα.  Σάτυρος: Υποκείμενο.

τι ομώξοιτο,
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση, ως αντικείμενο στο επεν
ομώξοιτο: Ρήμα.  Θηραμένης / οτος: Εννοείται ως υποκείμενο.

ε μ σιωπήσειεν,
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
μ σιωπήσειεν: Ρήμα.  Θηραμένης / οτος: Εννοείται ως υποκείμενο.
[Με απόδοση τη δευτερεύουσα ειδική πρόταση που προηγείται, δημιουργεί πλάγιο υποθετικό λόγο που δηλώνει το προσδοκώμενο.]

πήρετο·
Κύρια πρόταση
πήρετο: Ρήμα.  Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

«ν δ σιωπ,
Δευτερεύουσα υποθετική πρόταση
σιωπ: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται).
[Με απόδοση το ρήμα μέλλοντα της πρότασης που ακολουθεί, σχηματίζει υποθετικό λόγο του προσδοκώμενου.]

οκ ρ’, ομώξομαι
Ευθεία ερωτηματική πρόταση
ομώξομαι: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται).

φη,
Κύρια παρενθετική
φη: Ρήμα.  Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο.

κα πεί γε ποθνσκειν ναγκαζόμενος τ κώνειον πιε,
Δευτερεύουσα χρονική πρόταση
πιε: Ρήμα.  Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο. τ κώνειον: Αντικείμενο. ναγκαζόμενος: Αιτιολογική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του ρήματος. ποθνσκειν: Τελικό απαρέμφατο, ως αντικείμενο της μετοχής.  Θηραμένης: Εννοείται ως υποκείμενο και του απαρεμφάτου (ταυτοπροσωπία).

τ λειπόμενον φασαν ποκοτταβίσαντα επεν ατόν·
Κύρια πρόταση
φασαν: Ρήμα. τινές: Εννοείται ως υποκείμενο. επεν: Αντικείμενο ρήματος ειδικό απαρέμφατο. ατόν: Υποκείμενο απαρεμφάτου (ετεροπροσωπία). ποκοτταβίσαντα: Χρονική μετοχή, συνημμένη στο υποκείμενο του απαρεμφάτου. τ λειπόμενον: Επιθετική μετοχή, ως αντικείμενο της χρονικής μετοχής (ποκοτταβίσαντα).

«Κριτί τοτ’ στω τ καλ».
Κύρια πρόταση (επιθυμίας)
στω: Ρήμα. τοτο: Υποκείμενο ρήματος. Κριτί: Δοτική προσωπική χαριστική. τ καλ: Επιθετικός προσδιορισμός στο Κριτί.

Κα τοτο μν οκ γνο,
Κύρια πρόταση
οκ γνο: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). τοτο: Αντικείμενο.

τι τατα ποφθέγματα οκ ξιόλογα,
Δευτερεύουσα ειδική πρόταση ως επεξήγηση στο τοτο
στί: Εννοείται ως ρήμα. τατα: Υποκείμενο (αττική σύνταξη). ποφθέγματα: Κατηγορούμενο. οκ ξιόλογα: Επιθετικός προσδιορισμός στο ποφθέγματα.   

κενο δ κρίνω το νδρς γαστόν, τ το θανάτου παρεστηκότος μήτε τ φρόνιμον μήτε τ παιγνιδες πολιπεν κ τς ψυχς.
Κύρια πρόταση
κρίνω: Ρήμα. γώ: Υποκείμενο (εννοείται). κενο: Αντικείμενο ρήματος. γαστόν: Κατηγορούμενο του αντικειμένου. το νδρς: Γενική κτητική. τό μή πολιπεν: Έναρθρο απαρέμφατο ως επεξήγηση στο κενο. τ φρόνιμον / τ παιγνιδες: Υποκείμενα του απαρεμφάτου. κ τς ψυχς: Εμπρόθετος της απομάκρυνσης. παρεστηκότος: Γενική απόλυτη χρονική (ή εναντιωματική) μετοχή. το θανάτου: Υποκείμενο μετοχής.



Δημοσίευση σχολίου

ΤΡΟΠΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΑΡΧΕΙΟ ΑΝΑΡΤΗΣΕΩΝ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ

TRANSLATE THIS SITE

 
Copyright © 2022 ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Powered byBlogger