Όταν ο Όθωνας έφτασε στο Ναύπλιο στις 6 Φεβρουαρίου 1833, οι Έλληνες είδαν στο πρόσωπο του 17χρονου βασιλιά την ελπίδα για το μέλλον. Ωστόσο, η πραγματική εξουσία δεν βρισκόταν στα χέρια του νεαρού μονάρχη, αλλά σε έναν σκληρό και άγνωστο άνδρα που τον συνόδευε: τον Βαυαρό κόμη Ιωσήφ Λουδοβίκο Άρμανσπεργκ. Η περίοδος της Αντιβασιλείας έμελλε να μείνει στην ιστορία ως «Βαυαροκρατία», μια εποχή γεμάτη συγκρούσεις, ίντριγκες και κρυφές ιστορίες.
Ένας ισχυρός άνδρας, μόνος στην εξουσία
Ο Άρμανσπεργκ δεν ήταν τυχαίος. Στη Βαυαρία είχε διατελέσει υπουργός σε νευραλγικά πόστα, φέρνοντας πειθαρχία στα δημόσια οικονομικά. Ήταν ένας άνθρωπος χωρίς φίλους, αλλά με τεράστια εμπειρία στην άσκηση εξουσίας. Ως επικεφαλής της τριμελούς Αντιβασιλείας, κυβέρνησε την Ελλάδα με σιδηρά πυγμή, προκαλώντας την οργή ενός λαού που μόλις είχε αποτινάξει τον τουρκικό ζυγό.
Οι μεγάλες συγκρούσεις: Εκκλησία, Κολοκοτρώνης και μυστικά
Η θητεία του Άρμανσπεργκ σημαδεύτηκε από μια σειρά δραστικών και αμφιλεγόμενων αποφάσεων:
- Αυτοκέφαλη εκκλησία: Χωρίς καμία διαβούλευση, κήρυξε την Εκκλησία της Ελλάδος Αυτοκέφαλη, αποκόπτοντάς την από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Διέλυσε εκατοντάδες μοναστήρια και δήμευσε τα κτήματά τους, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του κλήρου και του λαού.
- Η δίκη του Κολοκοτρώνη: Σε μια κίνηση που συγκλόνισε το πανελλήνιο, η κυβέρνηση παρέπεμψε σε δίκη τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα με την κατηγορία της προδοσίας. Παρά την άρνηση των δικαστών Πολυζωΐδη και Τερτσέτη να υπογράψουν τη θανατική ποινή, ο Άρμανσπεργκ τους καταδίκασε σε ισόβια, δείχνοντας ότι ούτε οι ήρωες του ’21 ήταν στο απυρόβλητο.
- Η ιατρική αναφορά: Η πιο σκοτεινή φήμη που τον συνόδευσε ήταν αυτή για την αναφορά του βασιλικού γιατρού Γιόζεφ Βίτμερ προς τη Βαυαρία, στην οποία υποστήριζε ότι ο Όθωνας ήταν ανίκανος να κυβερνήσει. Πολλοί ψιθύριζαν ότι ο Άρμανσπεργκ βρισκόταν πίσω από αυτή την κίνηση, με μοναδικό σκοπό να διατηρήσει την εξουσία στα χέρια του.
Το τέλος της Βαυαροκρατίας
Ο Άρμανσπεργκ ανέβασε τους φόρους, γέμισε τη διοίκηση με Βαυαρούς και απέκλεισε τους αγωνιστές από την πολιτική ζωή, ενισχύοντας το κλίμα της «Βαυαροκρατίας». Το 1835 έγινε Αρχικαγκελάριος, κυβερνώντας σχεδόν σαν μονάρχης, ιδιαίτερα όταν ο Όθωνας έλειπε στη Βαυαρία για να παντρευτεί την Αμαλία. Όμως, η εξουσία του τελείωσε άδοξα το 1837, όταν ο Όθωνας, επιστρέφοντας, διάβασε τις αναφορές για την υγεία του. Εξοργισμένος, έπαυσε τον Άρμανσπεργκ, ο οποίος γύρισε απομονωμένος στη Βαυαρία.
Η ιστορία του Άρμανσπεργκ είναι η απόδειξη ότι η προσπάθεια επιβολής ξένης εξουσίας στην Ελλάδα, ακόμα και «με χαρτιά και ίντριγκες», ήταν καταδικασμένη να αποτύχει. Ένας λαός που μόλις είχε κερδίσει την ελευθερία του δεν θα δεχόταν ποτέ να τον κυβερνούν ξένοι.