Ο Jeffrey Lionel Dahmer (1960–1994) παραμένει μία από τις πιο ανατριχιαστικές φιγούρες στην ιστορία του εγκλήματος. Γνωστός ως ο «Κανίβαλος του Μιλγουόκι» ή «Τέρας του Μιλγουόκι», αυτός ο Αμερικανός serial killer και σεξουαλικός παραβάτης σκότωσε και διαμέλισε 17 άνδρες και αγόρια μεταξύ του 1978 και του 1991.
Η ιστορία του Dahmer δεν αφορά απλώς φόνους, αλλά περιλαμβάνει νεκροφιλία, κανιβαλισμό και τη μόνιμη διατήρηση μερών του σώματος (κυρίως σκελετικών τμημάτων).
Το προφίλ του δολοφόνου: Ψυχική κατάσταση και κίνητρα
Παρόλο που διαγνώστηκε με οριακή διαταραχή προσωπικότητας (borderline), σχιζοτυπική διαταραχή και ψυχωσική διαταραχή, ο Dahmer κρίθηκε νομικά σώφρων κατά τη δίκη του.
- Η διαταραχή: Οι φαντασιώσεις του για εξουσία και τον πλήρη έλεγχο ενός υποτακτικού άνδρα συνδέονταν στενά με τη διατομή (dissection), μια εμμονή που ξεκίνησε από την παιδική του ηλικία με τη συλλογή και διατήρηση νεκρών ζώων.
Η φρικτή φιλοδοξία: Ο ίδιος εξήγησε το κίνητρό του για τη διατήρηση των σκελετών και τη φωτογράφηση των θυμάτων του:
- Ο πειραματισμός: Οι τελευταίοι του φόνοι περιλάμβαναν πειράματα στον εγκέφαλο των θυμάτων (τρυπώντας το κρανίο και εγχέοντας υδροχλωρικό οξύ) με την ελπίδα να προκαλέσει μια μόνιμη, ανυπάκουη, υποτακτική κατάσταση.
Το χρονικό του τρόμου: Από το Οχάιο στο Μιλγουόκι
Η πρώτη δολοφονία (1978)
- Θύμα: Steven Mark Hicks (18 ετών), ένας νεαρός ωτοστόπας που έπεισε να επισκεφθεί το σπίτι του στο Οχάιο, τρεις εβδομάδες μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο.
- Τρόπος: Τον χτύπησε με έναν αλτήρα (dumbbell), τον στραγγάλισε, τον διαμέλισε και στη συνέχεια διέλυσε τα σαρκώδη μέρη με οξύ, συνέθλιψε τα οστά και τα σκόρπισε στο δάσος.
Η εποχή της γιαγιάς και η έξαρση
Μεταξύ 1982 και 1988, ο Dahmer έζησε με την γιαγιά του στο West Allis, Wisconsin. Παρά την καλή σχέση τους, η κατάχρηση αλκοόλ και η συνήθεια να φέρνει άνδρες στο σπίτι (συχνά ναρκώνοντάς τους) οδήγησαν την γιαγιά του να του ζητήσει να φύγει.
- Steven Tuomi (1987): Η δολοφονία που ο Dahmer είπε ότι ήταν το σημείο καμπής. Δήλωσε ότι ξύπνησε χωρίς να θυμάται να τον σκότωσε, βρίσκοντας το στήθος του θύματος «συνθλιμμένο». Ήταν η πρώτη φορά που διατήρησε το κρανίο (βράζοντάς το σε χλωρίνη), αν και αργότερα το κατέστρεψε.
- Άλλες πράξεις: Άρχισε να χρησιμοποιεί υπνωτικά χάπια για να ναρκώνει τα θύματά του και πλέον τα αναζητούσε ενεργά σε γκέι μπαρ και λουτρά.
Τα διαμερίσματα Oxford (1990–1991)
Το 1990, ο Dahmer μετακόμισε στο διαμέρισμα 213, 924 North 25th Street στο Μιλγουόκι. Εκεί, η φρίκη έφτασε στο αποκορύφωμα, καθώς διέπραξε τις περισσότερες από τις δολοφονίες του:
- Κανιβαλισμός & διατήρηση: Άρχισε να καταναλώνει ορισμένα μέρη των θυμάτων του (όπως καρδιά, συκώτι, δικέφαλους) και να διατηρεί τα κεφάλια και τα γεννητικά τους όργανα.
- Φωτογραφίες Polaroid: Χρησιμοποιούσε φωτογραφίες Polaroid για να απαθανατίσει τα θύματα σε διάφορα στάδια (από την πόζα μέχρι τον διαμελισμό), φωτογραφίες που αργότερα χρησιμοποιήθηκαν ως αποδεικτικά στοιχεία.
Η σύλληψη και ο θάνατος
- Η ανακάλυψη (22 Ιουλίου 1991): Ο Tracy Edwards, ένα υποψήφιο θύμα, κατάφερε να δραπετεύσει από το διαμέρισμα του Dahmer και ειδοποίησε την αστυνομία. Οι αστυνομικοί βρήκαν στο διαμέρισμα ανατριχιαστικά στοιχεία (Polaroid, ανθρώπινα μέλη, κρανία) και συνέλαβαν τον Dahmer.
- Η καταδίκη: Κρίθηκε ένοχος για 15 δολοφονίες στο Wisconsin και μία στο Ohio, λαμβάνοντας 16 φορές ισόβια κάθειρξη (συνολικά 941 χρόνια φυλάκισης).
- Το τέλος: Στις 28 Νοεμβρίου 1994, ο Jeffrey Dahmer δολοφονήθηκε στη φυλακή από έναν συγκρατούμενό του, τον Christopher Scarver, ο οποίος τον χτύπησε μέχρι θανάτου.