Είναι γνωστό ως η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία του 20ού αιώνα. Όταν ο Τιτανικός βυθίστηκε τον Απρίλιο του 1912, οι επιζήσαντες προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της καταστροφής. Ενώ πολλοί μοιράζονταν τις ιστορίες τους με δημοσιογράφους, μια 22χρονη ηθοποιός, η Dorothy Gibson, έκανε κάτι εντελώς διαφορετικό: γύρισε μια ταινία!
Μόλις ένα μήνα μετά το ναυάγιο, η Gibson πρωταγωνίστησε στο «Saved from the Titanic», την πρώτη δραματοποιημένη ταινία για την τραγωδία. Ωστόσο, η βιασύνη να εκμεταλλευτεί το δημόσιο ενδιαφέρον είχε ένα τραγικό κόστος: Η Gibson αναγκάστηκε να αναβιώσει το τραύμα της – και μάλιστα φορώντας τα ίδια ρούχα του ναυαγίου!
Ποια ήταν η Dorothy Gibson, πώς πείστηκε να γυρίσει την ταινία και γιατί το μοναδικό αρνητικό του φιλμ χάθηκε για πάντα;
Η Miss Dorothy και η βιασύνη για δόξα (και χρήμα)
Η Dorothy Gibson ήταν μια ανερχόμενη ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου. Τον Μάρτιο του 1912 επιβιβάστηκε στον Τιτανικό στην Cherbourg ως επιβάτης πρώτης θέσης για να επιστρέψει εσπευσμένα στις ΗΠΑ.
- Το ναυάγιο: Στις 14 Απριλίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, η Gibson άκουσε έναν «μακρύ, θλιβερό, ανατριχιαστικό τριγμό» – τον ήχο της πρόσκρουσης. Επιβιβάστηκε στην Σωσίβια Λέμβο 7, η οποία κατέβηκε στη θάλασσα μισοάδεια.
- Η πρόταση: Με την άφιξή της στη Νέα Υόρκη, ο πλούσιος σύντροφός της, Jules Brulatour, της έκανε δύο προτάσεις: γάμο και, κυρίως, να γυρίσει ταινία για την εμπειρία της, εκμεταλλευόμενη τον παγκόσμιο θόρυβο.
Η Éclair Film Company έσπευσε να αξιοποιήσει το ανήσυχο κοινό. Η Gibson έγραψε ένα σενάριο 10 λεπτών, όπου υποδυόταν μια φανταστική εκδοχή του εαυτού της, την «Miss Dorothy», η οποία επιστρέφει ζωντανή, διηγείται την ιστορία της και τελικά λιποθυμά.
Η τραγική αναπαράσταση: Μετατραυματικό στρες στο γύρισμα
Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες από τη διάσωσή της, η Gibson βρισκόταν στα πλατό. Η παραγωγή ήταν εξαιρετικά γρήγορη για τα δεδομένα της εποχής:
- Τα ρούχα του τραύματος: Η Gibson φόρεσε στο γύρισμα το ίδιο λευκό φόρεμα, το πουλόβερ και τα παπούτσια που φορούσε τη μοιραία νύχτα του ναυαγίου.
- Το δεύτερο τραύμα: Σε μια σκηνή, η συναισθηματική της φόρτιση ήταν τόσο έντονη που τα γυρίσματα έπρεπε να διακοπούν. Ήταν εμφανές ότι η αναπαράσταση της καταστροφής, με την ίδια ενδυμασία, της προκαλούσε μετατραυματικό στρες (PTSD).
Παρόλα αυτά, η ταινία ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε μόλις 30 ημέρες μετά την τραγωδία.
Το «Saved From the Titanic» γνώρισε μεγάλη επιτυχία, προσφέροντας στο κοινό μια εξανθρωπισμένη (και ρομαντική) εκδοχή της ιστορίας, σε αντίθεση με τα άψυχα, ψεύτικα, συχνά, δημοσιογραφικά φιλμ της εποχής.
Το φινάλε: Η φωτιά που έκαψε τον θρύλο
Αν και η Gibson δήλωσε ότι σκοπός της ήταν «να αποτίσει φόρο τιμής» σε όσους χάθηκαν, η εμπειρία του γυρίσματος την οδήγησε να απομακρυνθεί από τον κινηματογράφο. Η ταραγμένη ζωή της συνεχίστηκε με σκάνδαλα (ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα όπου κατέθεσε επικαλούμενη την «νευρικότητα» από τον Τιτανικό) και έναν επεισοδιακό γάμο. Πέθανε το 1946.
Ομοίως, τραγική ήταν και η μοίρα της ταινίας:
- Η καταστροφή: Το 1914, μόλις δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το μοναδικό αρνητικό του φιλμ καταστράφηκε ολοσχερώς από φωτιά στις εγκαταστάσεις της Éclair στο Fort Lee.
Ως αποτέλεσμα, το «Saved from the Titanic» δεν προβλήθηκε ποτέ ξανά μετά την αρχική του κυκλοφορία. Σήμερα, παραμένει ένα χαμένο κομμάτι της ιστορίας, μια ανατριχιαστική υπενθύμιση του πρώιμου, ανελέητου Χόλιγουντ και του προσωπικού κόστους που πλήρωσε μια επιζήσασα για την τέχνη της.