Στην Αθήνα των τελών της δεκαετίας του '70, μια μυστηριώδης φιγούρα άρχισε να κινείται αθόρυβα στις πολυκατοικίες, αφήνοντας πίσω της ένα μοναδικό και αναγνωρίσιμο ίχνος: το αποτύπωμα ενός αυτιού πάνω στις πόρτες. Έτσι γεννήθηκε ο θρύλος του Αυτιά, του διαβόητου διαρρήκτη που επί σχεδόν μια δεκαετία έγινε ο φόβος των νοικοκυραίων και ο μόνιμος πονοκέφαλος της αστυνομίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Γεράσιμος Περδικάρης, ένας άνθρωπος που, παρά την εγκληματική του δράση, διατηρούσε έναν ιδιαίτερο κώδικα τιμής, γεγονός που τον έκανε να ξεχωρίζει από τους συνηθισμένους κακοποιούς. Δεν χρησιμοποίησε ποτέ βία ή όπλο, ήταν ευγενικός, καλοντυμένος και με ήρεμο λόγο, με αποτέλεσμα κανείς να μην υποπτεύεται ότι αυτός ο φαινομενικά καλοσυνάτος κύριος ήταν ο πιο δραστήριος διαρρήκτης της εποχής, με εκτιμώμενες πράξεις που ξεπερνούν τις 500.
Η διπλή ζωή και η μοναδική μέθοδος δράσης
Ο Περδικάρης δεν ήταν εκ γενετής εγκληματίας. Στα νιάτα του υπήρξε υπόδειγμα εργαζόμενου, δούλεψε ως ναυτικός, σερβιτόρος, και ήταν οικογενειάρχης και πατέρας δύο παιδιών. Η μοιραία αλλαγή στην πορεία του συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, όταν μια γνωριμία τον εισήγαγε στον κόσμο της διάρρηξης. Έτσι ξεκίνησε η διπλή του ζωή: την ημέρα εργαζόμενος οικογενειάρχης, τη νύχτα - ή μάλλον το μεσημέρι - διαρρήκτης. Η πρώτη του διάρρηξη έγινε το 1975, ξεκινώντας μια καριέρα στην παρανομία που διήρκεσε μέχρι το 1983.
Η μέθοδός του ήταν συγκεκριμένη και άκρως αποτελεσματική. Πριν από κάθε εισβολή, ο Περδικάρης κολλούσε το αυτί του στην πόρτα για να βεβαιωθεί ότι δεν υπήρχε κανείς μέσα – μια συνήθεια που του χάρισε το παρατσούκλι του. Μετά, χτυπούσε επίμονα το κουδούνι. Εάν επικρατούσε απόλυτη σιωπή, προχωρούσε. Προτιμούσε τις ώρες μεταξύ 10 το πρωί και 1 το μεσημέρι, όταν οι κάτοικοι απουσίαζαν στις δουλειές τους. Η εμφάνισή του ήταν το καλύτερο καμουφλάζ: κοστούμι, γραβάτα, γυαλισμένα παπούτσια και πούρο, παραπέμποντας περισσότερο σε επιχειρηματία. Χρησιμοποιούσε μόνο δύο μικρούς λοστούς για να σπάσει τις κλειδαριές σε δευτερόλεπτα, χωρίς ποτέ να κάνει λάθος ή θόρυβο.
Ο κώδικας τιμής και η χλιδάτη ζωή
Ακόμη και όταν βρισκόταν πρόσωπο με πρόσωπο με κάποιον ένοικο, ο Αυτιάς είχε έτοιμο σχέδιο: προσποιούνταν ότι χτύπησε λάθος πόρτα, ζητούσε ένα ανύπαρκτο όνομα και ζητούσε ευγενικά συγγνώμη για την ενόχληση, αποχωρώντας αθόρυβα. Οι ιστορίες γύρω από τη δράση του υπογράμμιζαν την ανθρωπιά του. Σε ένα σπίτι, βλέποντας ένα μωρό να κοιμάται, αποχώρησε χωρίς να πάρει τίποτα, αφήνοντας μάλιστα το πορτοφόλι του με 25.000 δραχμές. Σε άλλο περιστατικό, ηρέμησε μια νεαρή έγκυο γυναίκα που τον αντίκρισε, προσποιούμενος ότι ήταν υδραυλικός.
Με τα τεράστια κέρδη από τις διαρρήξεις, ο Περδικάρης έζησε μια χλιδάτη ζωή, αποκτώντας πολυτελή αυτοκίνητα, μια βίλα στην Κινέτα και διασκεδάζοντας στα νυχτερινά μαγαζιά της Τρούμπας. Για λόγους ασφαλείας, υιοθέτησε τη θρασύτατη διπλή ταυτότητα του «Γιώργου Σταματελόπουλου», αστυνόμου της δίωξης ναρκωτικών. Αυτό το απίστευτο θράσος τον βοήθησε να κινείται ανενόχλητος, φτάνοντας ακόμα και στο σημείο να συλλάβει ο ίδιος δύο ταραξίες σε καμπαρέ, ενισχύοντας την κάλυψή του.
Το τέλος του εγκληματία και η μεταστροφή
Η αυτοκρατορία του Αυτιά έληξε στις αρχές του 1983, όταν ο συνεργός του έπεσε σε παγίδα της αστυνομίας, προσπαθώντας να πουλήσει ένα κλεμμένο περίστροφο, και αποκάλυψε το όνομά του. Ο Περδικάρης κατέφυγε αμέσως στον τόπο καταγωγής του, στην Κεφαλονιά, όπου άρχισε να λυγίζει κάτω από το βάρος των τύψεων. Σε μια στιγμή βαθιάς μεταμέλειας, παρουσιάστηκε αυτοβούλως στην αστυνομία και παραδόθηκε χωρίς αντίσταση, δηλώνοντας: «Μόλις παραδόθηκα, ο Αυτιάς πέθανε μέσα μου».
Παρέδωσε στο κράτος τη βίλα του και 45 εκατομμύρια δραχμές, ζητώντας να επιστραφούν στα θύματα. Ο Περδικάρης καταδικάστηκε σε κάθειρξη 17 ετών. Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του υπήρξε υπόδειγμα κρατουμένου, εργαζόμενος στα αγροτικά συνεργεία των φυλακών. Αφέθηκε ελεύθερος μετά από περίπου 14 χρόνια και έκτοτε αφιέρωσε τη ζωή του στη θρησκεία. Ο άλλοτε διαβόητος διαρρήκτης έγινε Ευαγγελικός ιεροκήρυκας και αφιέρωσε τον χρόνο του σε ομιλίες και δράσεις πρόληψης για νέους, προσπαθώντας να τους αποτρέψει από τα δικά του λάθη, κλείνοντας έτσι τον κύκλο του εγκλήματος με την αναζήτηση της λύτρωσης. Η ιστορία του Γεράσιμου Περδικάρη είναι ένας σύγχρονος ελληνικός θρύλος που αποδεικνύει ότι ακόμη και ο πιο διαβόητος εγκληματίας μπορεί να βρει τον δρόμο της μετάνοιας.