Η ανακάλυψη του τάφου του Φαραώ Τουταγχαμών αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά αρχαιολογικά γεγονότα του 20ού αιώνα, φέρνοντας στο φως χιλιάδες αντικείμενα και καθιστώντας τον ξεχασμένο Φαραώ μία από τις διασημότερες προσωπικότητες της αρχαίας Αιγύπτου. Ο Τουταγχαμών, ο οποίος γεννήθηκε περίπου το 1341 π.Χ., ανέβηκε στον θρόνο σε ηλικία μόλις εννέα ετών και βασίλεψε για λιγότερο από δέκα χρόνια. Ο ξαφνικός θάνατός του, περίπου το 1323 π.Χ., πιθανόν λόγω επιπλοκών από τραυματισμό στο πόδι και ελονοσία, σήμαινε ότι ο προοριζόμενος για εκείνον τάφος δεν είχε ολοκληρωθεί. Έτσι, ενταφιάστηκε σε έναν μικρότερο και πιο απλό τάφο, ο οποίος έμεινε κρυμμένος για χιλιετίες.
Η ανακάλυψη έγινε στις 4 Νοεμβρίου του 1922 από τον Βρετανό αρχαιολόγο Howard Carter, μετά από χρόνια επίμονων ερευνών στην Κοιλάδα των Βασιλέων, οι οποίες χρηματοδοτήθηκαν από τον Λόρδο Carnarvon. Ο Carter, ο οποίος ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει τις ανασκαφές λόγω απογοήτευσης, ανακάλυψε μια σφραγισμένη σκάλα που οδηγούσε στον τάφο, ο οποίος αποδείχθηκε ο καλύτερα διατηρημένος βασιλικός τάφος που είχε βρεθεί ποτέ στην Αίγυπτο. Ο Carter υπέγραψε ένα αποκλειστικό συμβόλαιο με τους Times του Λονδίνου για τη δημοσίευση όλων των επίσημων πληροφοριών και ενημερώσεων σχετικά με την ανασκαφή. Αυτό το γεγονός αποτέλεσε την αφορμή για τη δημιουργία ενός μεγάλου μύθου.
Ο θάνατος του Λόρδου Carnarvon στις 5 Απριλίου του 1923 σε ξενοδοχείο του Καΐρου, μόλις πέντε μήνες μετά την ανακάλυψη, πυροδότησε τη φήμη για την «Κατάρα του Τουταγχαμών». Επειδή όλες οι άλλες εφημερίδες, πέραν των Times, δεν είχαν πρόσβαση σε επίσημα στοιχεία, άρχισαν να δημοσιεύουν ψευδείς ιστορίες γεμάτες παραφυσικά φαινόμενα, πνεύματα και προειδοποιήσεις για επικείμενη εκδίκηση του Φαραώ, εκμεταλλευόμενες τη ζήλια και την εχθρότητά τους προς τον Carter και τον Carnarvon. Ο θάνατος του Λόρδου προβλήθηκε ως το πρώτο θύμα της κατάρας, με εφημερίδες να γράφουν για blackout στο Κάιρο και για τον σκύλο του Λόρδου στην Αγγλία που πέθανε ταυτόχρονα.
Στην πραγματικότητα, ο Λόρδος Carnarvon πέθανε από μόλυνση και πνευμονία, πιθανώς από το τσίμπημα κουνουπιού στο μάγουλό του, και όχι από κάποια υπερφυσική αιτία. Οι περισσότεροι από τους φερόμενους ως «θύματα» της κατάρας, όπως η κόρη του Λόρδου, Evelyn Herbert, και ο ίδιος ο Howard Carter, έζησαν για πολλά χρόνια μετά την ανακάλυψη και πέθαναν από φυσικά αίτια. Ο Carter, μάλιστα, έζησε μέχρι το 1939, 17 χρόνια μετά την αποκάλυψη, και απεβίωσε από λέμφωμα Hodgkin. Άλλοι, όπως ο Λόρδος Westbury που υποτίθεται ότι αυτοκτόνησε λόγω της κατάρας, αποδείχθηκε πως δεν είχαν καν επισκεφθεί τον τάφο.
Τελικά, η ιστορία της κατάρας του Τουταγχαμών αποκαλύπτει τη δύναμη των μέσων μαζικής ενημέρωσης να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και να διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις. Ο μύθος βασίστηκε στην ανθρώπινη αγάπη για το μυστήριο, το ανεξήγητο και το δραματικό, με τον Τουταγχαμών να γίνεται το μεγαλύτερο «clickbait» της εποχής, μια ιστορία που οι άνθρωποι προτίμησαν να πιστέψουν αντί για την απλή αλήθεια της κακής τύχης ή της σύμπτωσης. Η μόνη πραγματική «κατάρα» στην υπόθεση, όπως αναφέρεται, είναι η διαχρονική έλλειψη κριτικής σκέψης.