Η οικογένεια Κέννεντι, παρόλο που είναι παγκοσμίως γνωστή κυρίως μέσω του Προέδρου Τζον Φ. Κέννεντι, ήταν ήδη μια εξέχουσα δύναμη στην αμερικανική κοινωνία, ζώντας μια ζωή που θύμιζε βασιλική οικογένεια. Ωστόσο, πίσω από τη λάμψη και τις πολιτικές φιλοδοξίες, κρυβόταν ένα σκοτεινό μυστικό που θα μπορούσε να είχε καταστρέψει την εικόνα και την καριέρα τους: η τραγική ιστορία της Ρόζμαρι Κέννεντι, της μεγαλύτερης κόρης του Τζο Σίνιορ και της Ρόουζ. Η Ρόζμαρι, που γεννήθηκε το 1918, έμελλε να γίνει το θύμα μιας απελπισμένης προσπάθειας να ελεγχθεί το «απρόβλεπτο» της συμπεριφοράς της, μια προσπάθεια που οδήγησε σε μία από τις πιο φρικτές ιατρικές παρεμβάσεις στην ιστορία της οικογένειας.
Η τραγωδία ξεκίνησε από τη στιγμή της γέννησής της, όταν ο καθυστερημένος ιατρός ανάγκασε τη νοσοκόμα να κρατήσει το μωρό στη θέση του μέσα στο κανάλι γέννησης. Αυτή η ενέργεια είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη οξυγόνου στον εγκέφαλο της Ρόζμαρι, προκαλώντας της μόνιμη νοητική αναπηρία. Αν και η Ρόζμαρι έμοιαζε εξωτερικά με τους υπόλοιπους Κέννεντι, οι γονείς της γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι ήταν διαφορετική. Καθώς δεν μπορούσε να συμβαδίσει με τα αδέρφια της, βίωνε συχνά κρίσεις. Τη δεκαετία του 1920, το στίγμα της ψυχικής ασθένειας ήταν τεράστιο και η Ρόουζ, φοβούμενη τις κοινωνικές συνέπειες, απέσυρε τη Ρόζμαρι από το σχολείο και προσέλαβε ιδιωτικό δάσκαλο, προσπαθώντας εναγωνίως να αποκρύψει την κατάστασή της από το κοινό.
Όταν ο πατέρας της, Τζο Κέννεντι, διορίστηκε Πρέσβης στην Αγγλία το 1938, η Ρόζμαρι μετακόμισε μαζί με την οικογένεια στο Λονδίνο. Εκεί, για πρώτη φορά, βρήκε μια αίσθηση κανονικότητας. Την τοποθέτησαν σε ένα καθολικό σχολείο υπό την εποπτεία καλογριών, οι οποίες με υπομονή και χρόνο την εκπαίδευσαν ως βοηθό δασκάλου. Η Ρόζμαρι άρχισε να ανθίζει και έκανε φιλότιμες προσπάθειες να κάνει τους γονείς της περήφανους. Ωστόσο, αυτή η θετική εξέλιξη σταμάτησε απότομα με την εισβολή των Γερμανών στο Παρίσι το 1940, όταν η οικογένεια αναγκάστηκε να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εκεί, η κατάσταση της Ρόζμαρι επιδεινώθηκε. Σε ηλικία 22 ετών, έγινε ευερέθιστη, δύσκολη και σύμφωνα με μαρτυρίες, έβγαινε κρυφά τη νύχτα σε μπαρ για να συναντά άνδρες. Ο Τζο Κέννεντι, ο οποίος προετοίμαζε τους γιους του για πολιτική καριέρα, ανησύχησε βαθύτατα ότι η συμπεριφορά της κόρης του θα μπορούσε να δημιουργήσει σκάνδαλο και να καταστρέψει τις φιλοδοξίες όλης της οικογένειας.
Απελπισμένος, ο Τζο Κέννεντι στράφηκε στην πιο αμφιλεγόμενη ιατρική μέθοδο της εποχής, τη λοβοτομή, την οποία προωθούσαν οι Δρ. Γουόλτερ Φρίμαν και Δρ. Τζέιμς Γουάτς ως θεραπεία για διανοητικά και σωματικά προβλήματα. Παρά τις προειδοποιήσεις για τις καταστροφικές επιπτώσεις της επέμβασης, ο πατέρας της Ρόζμαρι αποφάσισε να προχωρήσει το 1941, χωρίς να ρωτήσει ή να ενημερώσει την ίδια. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η Ρόζμαρι, ηλικίας 23 ετών, ήταν ξύπνια και μιλούσε ενεργά με τους γιατρούς. Δύο τρύπες ανοίχθηκαν στο κρανίο της και με μεταλλικές σπάτουλες έκοψαν τη σύνδεση μεταξύ του προμετωπιαίου φλοιού και του υπόλοιπου εγκεφάλου. Το ιατρικό προσωπικό γνώριζε ότι η επέμβαση είχε ολοκληρωθεί όταν η Ρόζμαρι σταμάτησε να τους μιλά. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό: όχι μόνο απέτυχε η λοβοτομή να «θεραπεύσει» τη Ρόζμαρι, αλλά την άφησε ανίκανη να μιλήσει ή να περπατήσει σωστά, σε μια κατάσταση πολύ χειρότερη από την αρχική.
Μετά την αποτυχία, η Ρόζμαρι Κέννεντι μεταφέρθηκε σε ίδρυμα, όπου έζησε αποκλεισμένη για το υπόλοιπο της ζωής της. Η οικογένειά της, κυριευμένη από ντροπή και ενοχή, δεν την επισκέφθηκε για περίπου 20 χρόνια. Μόνο αφού ο Τζο Κέννεντι υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, η Ρόουζ πήγε να ξαναδεί την κόρη της, η οποία επιτέθηκε στη μητέρα της σε μια πανικόβλητη αντίδραση. Αυτή η στιγμή επανασύνδεσης ώθησε τελικά την οικογένεια να αναγνωρίσει το λάθος της και να στραφεί στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία. Ο Τζον Φ. Κέννεντι χρησιμοποίησε την προεδρία του για να υπογράψει νομοθεσία που ήταν ο πρόδρομος του Νόμου για τους Αμερικανούς με Αναπηρίες, ενώ η αδερφή της Ρόζμαρι, Γιούνις, ίδρυσε τα Special Olympics το 1962. Η Ρόζμαρι έζησε τις υπόλοιπες μέρες της σε μονάδα φροντίδας στο Ουισκόνσιν, μέχρι τον θάνατό της το 2005, σε ηλικία 86 ετών. Η τραγική της ιστορία, ένα από τα πιο σκοτεινά μυστικά της αμερικανικής πολιτικής δυναστείας, κατέληξε να συμβάλλει, άθελά της, στη βελτίωση της ζωής χιλιάδων άλλων ανθρώπων με αναπηρίες.