Η Ιαπωνία έχει παγιωμένη τη φήμη της για τα ακραία τηλεοπτικά ριάλιτι και τα παιχνίδια σωματικών και ψυχολογικών προκλήσεων. Στο πλαίσιο αυτής της τηλεοπτικής σκληρότητας, η εκπομπή Susunu! Denpa Shōnen, που προβλήθηκε από το 1998 έως το 2002, έφερε στο προσκήνιο ένα από τα πιο βασανιστικά πειράματα στην ιστορία της τηλεόρασης: το τμήμα «Prize Contest Life» ή «Ζωή με Βραβεία». Το κεντρικό ερώτημα που τέθηκε ήταν πόσο μακριά είναι διατεθειμένος να φτάσει ένας άνθρωπος για τη φήμη και το χρήμα, μια ερώτηση που απάντησε με τον πιο οδυνηρό τρόπο ο κωμικός Νασούμπι (Nasubi), του οποίου το ψευδώνυμο σημαίνει «μελιτζάνα» λόγω του σχήματος του κεφαλιού του.
Ο Νασούμπι, ένας φιλόδοξος κωμικός που αναζητούσε την ευκαιρία του στην εθνική τηλεόραση, κέρδισε μια κλήρωση και οδηγήθηκε αμέσως σε ένα μικρό διαμέρισμα, όπου του ζητήθηκε να βγάλει όλα του τα ρούχα και να τα παραδώσει. Γυμνός και απομονωμένος, ενημερώθηκε για τους όρους της πρόκλησης: θα έπρεπε να ζήσει αποκλειστικά κερδίζοντας αντικείμενα από λαχεία και κληρώσεις περιοδικών, μέχρι η συνολική αξία των βραβείων του να φτάσει το ποσό του ενός εκατομμυρίου γιεν (περίπου 10.000 ευρώ). Το διαμέρισμα ήταν γεμάτο κάμερες, αλλά χωρίς τηλεόραση ή ίντερνετ, προσφέροντας μόνο ένα ραδιόφωνο, έναν καυστήρα αερίου, έναν νεροχύτη και μια τεράστια στοίβα με φορμάκια λαχείων.
Η εμπειρία του Νασούμπι ήταν μια ατελείωτη ψυχολογική δοκιμασία. Χωρίς ρούχα και βασικές ανάγκες, περνούσε τις ημέρες του γράφοντας περίπου 1.400 λαχεία την εβδομάδα με την ελπίδα να κερδίσει φαγητό ή άλλα απαραίτητα. Για τις πρώτες δύο εβδομάδες δεν κέρδισε τίποτα, υπομένοντας αφόρητη πείνα. Όταν κέρδισε τελικά ρύζι, συνειδητοποίησε ότι δεν είχε κατσαρόλα και αναγκάστηκε να το μαγειρέψει με αυτοσχέδιους τρόπους πάνω στον καυστήρα. Ο σαδιστικός τόνος της σειράς τονιζόταν από τα άχρηστα βραβεία που κέρδιζε: ένα ποδήλατο (ενώ δεν μπορούσε να βγει από το διαμέρισμα και δεν είχε ρούχα) ή μια τηλεόραση που δεν λειτουργούσε επειδή δεν υπήρχε σύνδεση με κεραία, προσθέτοντας στην αίσθηση της απελπισίας και της σχεδόν απόλυτης απομόνωσης. Κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας, ο Νασούμπι έγινε όλο και πιο χλωμός και αδύνατος, με την ψυχική του αντοχή να φτάνει στα όρια.
Μετά από 335 μέρες, ο Νασούμπι κατάφερε να φτάσει τον στόχο του ενός εκατομμυρίου γιεν. Οι παραγωγοί τον έβγαλαν από το διαμέρισμα για έναν πανηγυρικό γεύμα, αλλά η αγαλλίασή του ήταν βραχύβια. Το επόμενο πρωί ξύπνησε σε ένα παρόμοιο διαμέρισμα στην Κορέα, όπου του είπαν ότι ξεκινούσε μια νέα πρόκληση: έπρεπε να κερδίσει τα αεροπορικά του εισιτήρια για να επιστρέψει στο Τόκιο μέσω λαχείων, παρατείνοντας το μαρτύριο για τέσσερις ακόμη μήνες. Το «Prize Contest Life» τελείωσε τελικά όταν, σε ένα τρίτο προσωρινό διαμέρισμα, οι τοίχοι κατέρρευσαν, αποκαλύπτοντας ότι βρισκόταν μπροστά σε ζωντανό κοινό, το οποίο άρχισε να τον χειροκροτεί, πιάνοντάς τον για ακόμη μία φορά γυμνό.
Η εκπομπή, που έφτασε τους 17 εκατομμύρια τηλεθεατές στο απόγειό της, υπήρξε θέμα έντονης κριτικής για τη σκληρή ψυχολογική εκμετάλλευση του διαγωνιζόμενου. Παρόλο που παραμένει ασαφές πόσο από το περιεχόμενο ήταν γνήσιο (οι παραγωγοί θα μπορούσαν να είχαν στείλει ψεύτικα βραβεία ή να είχαν εμποδίσει τα πραγματικά), είναι βέβαιο ότι ο Νασούμπι υπέστη 15 συνεχόμενους μήνες απομόνωσης και ψυχολογικού βασανισμού. Τελικά, η φήμη του Νασούμπι έσβησε γρήγορα, αλλά η έκθεσή του του έδωσε μια άνετη καριέρα ως ηθοποιού σε δευτερεύοντες ρόλους και έναν δημόσιο ρόλο στην περιοχή καταγωγής του, τη Φουκουσίμα, όπου έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για την ενημέρωση σχετικά με την πυρηνική καταστροφή. Η ιστορία του Νασούμπι παραμένει ένα ακραίο παράδειγμα του τι είναι διατεθειμένος να υπομείνει ένας άνθρωπος για να αποκτήσει φήμη, θέτοντας το αιώνιο ερώτημα για το κόστος της τηλεοπτικής εκμετάλλευσης.