Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη με σκοτεινές σελίδες και φρικιαστικά γεγονότα, όμως η πολιορκία της Σουιγιάνγκ (Suiyang) κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Τανγκ στην Κίνα ξεπερνά κάθε φαντασία. Το γεγονός αυτό, που έλαβε χώρα γύρω στο 757 μ.Χ., θεωρείται μία από τις πιο ακραίες περιπτώσεις ανθρωποφαγίας στην παγκόσμια ιστορία, με εκτιμήσεις να αναφέρουν ότι έως και 50.000 άνθρωποι καταναλώθηκαν από τους ίδιους τους υπερασπιστές της πόλης. Όλα ξεκίνησαν με την εξέγερση του Αν Λουσάν, ενός στρατιωτικού διοικητή που επιχείρησε να ανατρέψει τον αυτοκράτορα και να εγκαθιδρύσει τη δική του δυναστεία, βυθίζοντας την Κίνα σε έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο που κόστισε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους.
Η πόλη της Σουιγιάνγκ κατείχε στρατηγική θέση ζωτικής σημασίας, καθώς αποτελούσε το «κλειδί» για τον έλεγχο των πόρων της περιοχής του ποταμού Γιανγκτσέ. Αν η πόλη έπεφτε στα χέρια των επαναστατών, η δυναστεία των Τανγκ θα έχανε την πρόσβαση σε τρόφιμα και εφόδια, γεγονός που θα σήμαινε το τέλος της. Οι υπερασπιστές, υπό την ηγεσία του ευφυούς τακτικιστή Ζανγκ Σουν, ορκίστηκαν να κρατήσουν την πόλη μέχρι τέλους, παρά το γεγονός ότι ο στρατός τους αριθμούσε λιγότερους από 10.000 άνδρες απέναντι σε μια δύναμη 130.000 επαναστατών. Παρά τις αρχικές στρατιωτικές επιτυχίες και τα ευφυή τεχνάσματα του Ζανγκ Σουν, όπως η χρήση «ψεύτικων» βελών από αγριόχορτα για να αποκαλυφθεί η θέση του αντίπαλου στρατηγού, η κατάσταση σύντομα έγινε απελπιστική.
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης πολιορκίας, τα αποθέματα τροφίμων εξαντλήθηκαν πλήρως λόγω κακοδιαχείρισης από την κεντρική διοίκηση, η οποία είχε διατάξει τη μοιρασιά των σιτηρών με γειτονικές πόλεις. Μέχρι τον Αύγουστο του 757, ο λιμός είχε χτυπήσει αλύπητα τη Σουιγιάνγκ. Οι στρατιώτες άρχισαν να τρώνε άλογα, έντομα, ρίζες, ακόμη και το χαρτί από τα τείχη. Όταν όλα αυτά τελείωσαν, ο Ζανγκ Σουν προχώρησε σε μια πράξη που θα έμενε στην ιστορία για τη φρίκη της: σκότωσε την παλλακίδα του μπροστά στους πεινασμένους στρατιώτες του και τους διέταξε να την φάνε, θέλοντας να τους δείξει ότι η πίστη στην πατρίδα υπερέχει κάθε προσωπικής απώλειας. Αυτό αποτέλεσε την αρχή για μια συστηματική ιεραρχία ανθρωποφαγίας μέσα στην πόλη.
Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, η κατανάλωση ανθρώπινης σάρκας έγινε η μόνη λύση επιβίωσης, ακολουθώντας μια σκληρή σειρά προτεραιότητας: πρώτα οι γυναίκες, μετά οι ηλικιωμένοι και τα παιδιά, και τελευταίοι οι άνδρες που δεν μπορούσαν πλέον να πολεμήσουν. Όταν η πόλη τελικά έπεσε τον Νοέμβριο του 757, είχαν απομείνει ζωντανοί μόνο 400 στρατιώτες, ενώ ολόκληρος ο άμαχος πληθυσμός είχε εξολοθρευτεί για να τραφεί ο στρατός. Η αυτοθυσία τους –αν και με τόσο αποτρόπαιο τρόπο– καθυστέρησε τους επαναστάτες αρκετά ώστε να μπορέσουν οι δυνάμεις των Τανγκ να ανασυγκροτηθούν και τελικά να σώσουν τη δυναστεία. Η πολιορκία της Σουιγιάνγκ παραμένει ένα ανατριχιαστικό παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί όταν η στρατιωτική τιμή συγκρούεται με την απόλυτη ανθρώπινη απόγνωση.