Η Σφαγή του Νανκίνγκ, γνωστή και ως ο «Βιασμός του Νανκίνγκ», αποτελεί ένα από τα πιο φρικιαστικά κεφάλαια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της σύγχρονης ιστορίας. Όλα ξεκίνησαν τον Δεκέμβριο του 1937, όταν τα ιαπωνικά στρατεύματα κατέλαβαν την τότε πρωτεύουσα της Κίνας, το Νανκίνγκ. Η ιαπωνική εισβολή στην Κίνα είχε ήδη σημαδευτεί από σφοδρές μάχες, αλλά αυτό που ακολούθησε την πτώση της πόλης ξεπέρασε κάθε ανθρώπινη φαντασία σε κτηνωδία. Για έξι εβδομάδες, οι Ιάπωνες στρατιώτες επιδόθηκαν σε ένα όργιο βίας, δολοφονιών, βασανιστηρίων και μαζικών βιασμών, εφαρμόζοντας την πολιτική των «Τριών Όλων»: Σκότωσε όλα, Κάψε όλα, Λεηλάτησε όλα.
Οι λεπτομέρειες των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν είναι συγκλονιστικές. Ιάπωνες αξιωματικοί διοργάνωναν διαγωνισμούς για το ποιος θα αποκεφάλιζε τους περισσότερους Κινέζους με το σπαθί του σαμουράι σε συγκεκριμένο χρόνο. Στρατιώτες και πολίτες, ανάμεσά τους ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά, συγκεντρώνονταν σε διάφορα σημεία της πόλης και εκτελούνταν μαζικά με πολυβόλα ή λογχισμούς. Υπάρχουν αναφορές για απίστευτα βασανιστήρια με τη χρήση βελονών, σταυρώσεις σε δέντρα και τηλεφωνικούς στύλους, καθώς και περιπτώσεις όπου άνθρωποι περιλούζονταν με βενζίνη και πυρπολούνταν ζωντανοί. Οι μαζικοί βιασμοί ήταν καθημερινό φαινόμενο, με θύματα από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένες γυναίκες, πολλές από τις οποίες δολοφονούνταν αμέσως μετά την κακοποίηση.
Παρά τη γενικευμένη φρίκη, υπήρξαν και ορισμένες ηρωικές πράξεις που έσωσαν χιλιάδες ζωές. Ο John Rabe, ένας Γερμανός επιχειρηματίας και μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, παρέμεινε στην πόλη και ίδρυσε μια «Διεθνή Ζώνη Ασφαλείας». Εκμεταλλευόμενος την τότε προσέγγιση της Γερμανίας με την Ιαπωνία, κατάφερε να εμποδίσει τους Ιάπωνες στρατιώτες να εισβάλουν σε συγκεκριμένες περιοχές, προστατεύοντας περίπου 200.000 Κινέζους αμάχους. Μετά τον πόλεμο, η προσφορά του αναγνωρίστηκε από την πόλη του Νανκίνγκ, όπου σήμερα υπάρχει μουσείο και τάφος προς τιμήν του, ως υπενθύμιση ότι η ανθρωπιά μπορεί να βρεθεί ακόμα και στις πιο απρόσμενες πλευρές κατά τη διάρκεια του απόλυτου σκότους.
Η ιστορία της σφαγής ήρθε ξανά στο παγκόσμιο προσκήνιο τη δεκαετία του 1990 χάρη στο βιβλίο της ιστορικού Iris Chang, «The Rape of Nanking». Η Chang αφιέρωσε τη ζωή της στην έρευνα και την καταγραφή των μαρτυριών των επιζώντων, φέρνοντας στο φως λεπτομέρειες που πολλοί επιθυμούσαν να ξεχαστούν. Αν και ο αριθμός των θυμάτων παραμένει θέμα συζήτησης μεταξύ των ιστορικών, με τις εκτιμήσεις να κυμαίνονται από 100.000 έως 300.000 νεκρούς, η ουσία της τραγωδίας παραμένει αναλλοίωτη. Η Σφαγή του Νανκίνγκ αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση των ακροτήτων που μπορεί να διαπράξει ο άνθρωπος και της σημασίας του να διατηρείται ζωντανή η ιστορική μνήμη για την αποφυγή παρόμοιων θηριωδιών στο μέλλον.