Η δυναστεία των Τυδώρ, μία από τις πιο ισχυρές και διάσημες περιόδους της αγγλικής ιστορίας, σημαδεύτηκε από μια ακατανόητη για την εποχή αδυναμία διατήρησης της διαδοχής μέσω των αρρένων κληρονόμων. Παρά τον πλούτο, τη δύναμη και τα δρακόντεια μέτρα προστασίας, όπως αυτά που εφαρμόζονταν στο Παλάτι Έλθαμ (Eltham Palace) —μια πολυτελή «καραντίνα» απομονωμένη από τις ασθένειες του Λονδίνου— ο θάνατος έβρισκε πάντα τρόπο να περάσει τις πύλες. Η ιστορία ξεκινά με την απεγνωσμένη προσπάθεια του Ερρίκου Ζ' και αργότερα του Ερρίκου Η' να εξασφαλίσουν έναν διάδοχο, μια προσπάθεια που οδήγησε σε αλλεπάλληλες απώλειες βρεφών και εφήβων, διαμορφώνοντας τη μοίρα ενός ολόκληρου έθνους.
Ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια αφορά την Αικατερίνη της Αραγονίας, την πρώτη σύζυγο του Ερρίκου Η'. Η Αικατερίνη βίωσε έξι επιβεβαιωμένες εγκυμοσύνες, από τις οποίες μόνο η Πριγκίπισσα Μαρία κατάφερε να επιβιώσει μέχρι την ενηλικίωση. Οι υπόλοιπες κατέληξαν σε θνησιγένειες ή σε βρέφη που έζησαν μόλις λίγες ημέρες, όπως ο Πρίγκιπας Ερρίκος που πέθανε σε ηλικία μόλις 52 ημερών. Σύμφωνα με σύγχρονες ιατρικές θεωρίες, η αιτία πίσω από αυτές τις απώλειες ενδέχεται να μην ήταν μόνο οι κακές συνθήκες υγιεινής της εποχής, αλλά και γενετικοί παράγοντες, όπως η ασυμβατότητα της ομάδας αίματος Kell, η οποία προκαλεί το ανοσοποιητικό σύστημα της μητέρας να επιτίθεται στο έμβρυο.
Η «κατάρα» των Τυδώρ όμως δεν περιοριζόταν στην βρεφική ηλικία, καθώς εμφάνιζε ένα ανατριχιαστικό μοτίβο στους εφήβους της δυναστείας. Τρεις πρίγκιπες, ο Άρθουρ (αδερφός του Ερρίκου Η'), ο Χένρι Φιτζρόι (νόθος γιος του Ερρίκου) και ο Εδουάρδος ΣΤ' (νόμιμος διάδοχος), πέθαναν όλοι μεταξύ 15 και 17 ετών από αναπνευστική ανεπάρκεια. Οι περιγραφές των συμπτωμάτων τους, με επίμονο βήχα και κατάρρευση των πνευμόνων, υποδηλώνουν είτε καλπάζουσα φυματίωση είτε κάποια κληρονομική πάθηση όπως η κυστική ίνωση. Ο Εδουάρδος ΣΤ' ειδικά, πέθανε σε ηλικία 15 ετών μετά από μήνες αργού στραγγαλισμού από την ίδια του την ασθένεια, αφήνοντας το θρόνο σε μια κρίση διαδοχής.
Το Παλάτι Έλθαμ, με την τεράστια τάφρο και τους αυστηρούς κανόνες για την είσοδο υπηρετών και ζώων, συμβόλιζε την ψευδαίσθηση ελέγχου που είχαν οι Τυδώρ απέναντι στο αόρατο. Ενώ προσπαθούσαν να κρατήσουν μακριά την πανούκλα και τον «ιδρώτα» (sweating sickness), δεν μπορούσαν να προστατευτούν από τους εσωτερικούς εχθρούς: τα βακτήρια, τους ιούς και τα γενετικά ελαττώματα. Η αποτυχία της ανδρικής διαδοχής οδήγησε τελικά στην άνοδο της Ελισάβετ Α', της «Παρθένου Βασίλισσας», η οποία έκλεισε τον κύκλο της δυναστείας, αποδεικνύοντας ότι το μέλλον της Αγγλίας δεν θα γραφόταν από τους γιους που χάθηκαν, αλλά από την επιμονή εκείνων που επέζησαν.