Το έγκλημα που συγκλόνισε το πανελλήνιο τον Ιούλιο του 1989 έμεινε στην ιστορία ως η υπόθεση των «σατανικών εραστών» του Ολύμπου. Η Ευθυμία Σερδάρη-Παλημάρκου, μητέρα δύο παιδιών, έπεσε θύμα μιας αποτρόπαιης συνωμοσίας που εξύφαναν ο σύζυγός της, Δημήτρης Παλημάρκος, και η ερωμένη του. Το σχέδιο, που προετοιμαζόταν επί μήνες, είχε ως στόχο την οριστική απομάκρυνση της ανεπιθύμητης συζύγου, οδηγώντας την στο χείλος ενός γκρεμού σε ένα σημείο του Ολύμπου που το παράνομο ζευγάρι χρησιμοποιούσε ως κρησφύγετο για τις συναντήσεις του.
Η παγίδα στήθηκε με πρόσχημα μια αγοραπωλησία βυζαντινών εικόνων, καθώς ο Παλημάρκος δραστηριοποιούνταν στον χώρο αυτό. Έπεισε τη σύζυγό του να μεταβεί στην Ημαθία και στη συνέχεια, με το δέλεαρ ενός κρυμμένου χρυσού αγαλματιδίου στη χαράδρα του Ενιπέα, την οδήγησε στο σημείο του φόνου. Εκεί, οι δύο εραστές αφαίρεσαν τη βέρα της για να δυσχεράνουν την ταυτοποίησή της και την έσπρωξαν στο κενό από ύψος 1.300 μέτρων. Μετά την πράξη τους, ο σύζυγος προσπάθησε να δημιουργήσει ένα σενάριο εγκατάλειψης, παραδίδοντας τη βέρα στην πεθερά του και ισχυριζόμενος ότι η γυναίκα του έφυγε με έναν φίλο της.
Η ανακάλυψη του πτώματος δώδεκα ημέρες αργότερα από ορειβάτες οδήγησε στη σύλληψη του ζευγαριού. Κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και της αναπαράστασης, οι δύο κατηγορούμενοι επιχείρησαν να επιρρίψουν την ευθύνη ο ένας στον άλλον. Ενώ αρχικά τα κίνητρα θεωρήθηκαν ερωτικά, η ερωμένη υποστήριξε αργότερα ότι ο Παλημάρκος δολοφόνησε τη γυναίκα του για να μην αποκαλυφθούν οι παράνομες δραστηριότητές του σε υποθέσεις αρχαιοκαπηλίας. Ο σύζυγος καταδικάστηκε τελικά σε ισόβια κάθειρξη, ενώ η ερωμένη του ακολούθησε μια μακροχρόνια δικαστική περιπέτεια με αλλεπάλληλες δίκες και αθωώσεις λόγω αμφιβολιών.
Η υπόθεση αυτή άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στην τοπική κοινωνία και τη συλλογική μνήμη. Σήμερα, λίγα μέτρα από το χείλος του γκρεμού στη χαράδρα του Ενιπέα, ένα μαρμάρινο εικονοστάσι με το όνομα της Ευθυμίας Σερδάρη στέκει ως σιωπηλός μάρτυρας της τραγωδίας. Η ιστορία των εραστών του Ολύμπου παραμένει μια σκοτεινή υπενθύμιση του πώς το πάθος και η απληστία μπορούν να οδηγήσουν στην απόλυτη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, μέσα σε ένα τοπίο απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς που βάφτηκε με αίμα.