Στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρεε, έχοντας υποστεί μια συντριπτική ήττα. Οι νικητές, κυρίως η Βρετανία και η Γαλλία, άρχισαν να διαμοιράζουν τα εδάφη της, αφήνοντας στους Τούρκους μια περιορισμένη έκταση στην κεντρική Ανατολία. Μέσα από αυτό το χάος αναδύθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ, ο άνθρωπος που αργότερα θα ονομαζόταν Ατατούρκ, ο «πατέρας των Τούρκων». Η φιλοδοξία του δεν περιοριζόταν στην εκδίωξη των ξένων δυνάμεων, αλλά εκτεινόταν στον πλήρη μετασχηματισμό της κοινωνίας, της διακυβέρνησης και της εθνικής ταυτότητας. Η επανάσταση που ξεκίνησε δεν είχε προηγούμενο, καθώς στόχευε να ξεριζώσει τις οθωμανικές παραδόσεις αιώνων και να στρέψει τη χώρα οριστικά προς τη Δύση.
Ο Ατατούρκ πίστευε ακράδαντα ότι για να επιβιώσει η Τουρκία ως σύγχρονο έθνος, έπρεπε να υιοθετήσει τις αξίες του κοσμικού κράτους και του ορθολογισμού. Με μια σειρά από ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις μεταξύ 1924 και 1934, κατάργησε το Χαλιφάτο, διαχωρίζοντας τη θρησκεία από το κράτος. Οι θρησκευτικοί νόμοι της Σαρία αντικαταστάθηκαν από σύγχρονα ευρωπαϊκά νομικά συστήματα, ενώ η εκπαίδευση πέρασε υπό τον έλεγχο του κράτους. Για τον Ατατούρκ, η θρησκεία έπρεπε να περιοριστεί στην ιδιωτική σφαίρα, ώστε να μην αποτελεί πλέον εμπόδιο στην πρόοδο. Η επιμονή του στη «συγχρονικότητα» ήταν τέτοια που έφτασε να απαγορεύσει το παραδοσιακό φέσι και να επιβάλει τη δυτική ενδυμασία, θεωρώντας ότι ακόμα και η εξωτερική εμφάνιση έπρεπε να αντικατοπτρίζει τον εκσυγχρονισμό.
Μία από τις πιο βαθιές αλλαγές που επέβαλε ήταν η γλωσσική μεταρρύθμιση. Μέσα σε λίγους μήνες, το αραβικό αλφάβητο αντικαταστάθηκε από το λατινικό, μια κίνηση που αν και απομόνωσε τους Τούρκους από το πολιτιστικό τους παρελθόν, λειτούργησε ως εργαλείο για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και την ταχύτερη σύνδεση με τον δυτικό κόσμο. Παράλληλα, ο Ατατούρκ προώθησε την ισότητα των φύλων, δίνοντας στις γυναίκες το δικαίωμα της ψήφου και της ίσης συμμετοχής στην κοινωνική ζωή, πολύ πριν από πολλές δυτικές χώρες. Η νέα τουρκική ταυτότητα που δημιούργησε βασιζόταν στον αστικό εθνικισμό, όπου κάθε πολίτης της Δημοκρατίας θεωρούνταν Τούρκος, ανεξαρτήτως καταγωγής, με το σύνθημα «ευτυχισμένος όποιος λέει ότι είναι Τούρκος» να κυριαρχεί.
Ωστόσο, αυτή η πολιτιστική επανάσταση δεν ήταν χωρίς κόστος ή αντιδράσεις. Ο αυταρχικός τρόπος με τον οποίο επιβλήθηκαν οι μεταρρυθμίσεις οδήγησε σε εξεγέρσεις, όπως αυτές των Κούρδων, οι οποίες κατεστάλησαν βίαια. Παρά τις επικρίσεις για τις δικτατορικές του μεθόδους, ο Ατατούρκ κατάφερε μέσα σε 15 χρόνια να μετατρέψει μια κατεστραμμένη, αγροτική κοινωνία σε ένα αναπτυσσόμενο εθνικό κράτος με βιομηχανική βάση και αυξανόμενο ποσοστό αλφαβητισμού. Η κληρονομιά του παραμένει το θεμέλιο της σύγχρονης Τουρκίας, αποτελώντας ένα μοναδικό παράδειγμα ριζικής κοινωνικής μηχανικής που άλλαξε τον ρου της ιστορίας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής.