Τον Ιούλιο του 1989, μια επιχείρηση διάσωσης στο βουνό Ασαχιντάκε του Χοκάιντο στην Ιαπωνία έφερε στο φως ένα από τα πιο αλλόκοτα και ανεξήγητα μυστήρια της χώρας. Ενώ οι αρχές αναζητούσαν δύο χαμένους ορειβάτες, εντόπισαν από αέρος ένα γιγαντιαίο σήμα SOS κατασκευασμένο από 19 κορμούς σημύδας, ο καθένας μήκους περίπου 5 μέτρων. Παρόλο που οι δύο ορειβάτες βρέθηκαν σώοι σε κοντινή απόσταση, η αποκάλυψη που ακολούθησε πάγωσε το αίμα των διασωστών. Οι δύο άνδρες δήλωσαν κατηγορηματικά ότι δεν είχαν φτιάξει εκείνοι το σήμα και δεν γνώριζαν καν την ύπαρξή του. Αυτή η δήλωση άνοιξε τον ασκό του Αιόλου για μια έρευνα που θα οδηγούσε σε μακάβρια ευρήματα και αναπάντητα ερωτήματα που παραμένουν ζωντανά μέχρι σήμερα.
Η αστυνομία, επιστρέφοντας στο σημείο του σήματος SOS, ανακάλυψε ανθρώπινα οστά με σημάδια από δαγκωματιές ζώων, καθώς και ένα σακίδιο που περιείχε προσωπικά αντικείμενα, όπως ένα Walkman της Sony και κασέτες. Το πιο ανατριχιαστικό εύρημα ήταν η ηχογράφηση που βρέθηκε σε μία από τις κασέτες. Σε αυτήν, ακουγόταν η φωνή ενός άνδρα σε κατάσταση απόλυτου πανικού να ουρλιάζει για βοήθεια, αναφέροντας ότι είναι εγκλωβισμένος σε έναν γκρεμό και δεν μπορεί να κινηθεί λόγω της πυκνής βλάστησης. Παρά το γεγονός ότι τα οστά αρχικά αναγνωρίστηκαν ως γυναικεία, η φωνή ανήκε ξεκάθαρα σε άνδρα, δημιουργώντας μια τεράστια σύγχυση σχετικά με την ταυτότητα του θύματος και τον αριθμό των ατόμων που μπορεί να χάθηκαν στο σημείο.
Η έρευνα οδήγησε στην ταυτοποίηση ενός νεαρού άνδρα, του Κέντζι Ιγουαμούρα, ο οποίος είχε εξαφανιστεί στην περιοχή το 1984. Αν και η ταυτότητά του βρέθηκε κοντά στο σημείο, οι γονείς του δεν αναγνώρισαν τη φωνή στην κασέτα ως δική του. Επιπλέον, οι ειδικοί επισήμαναν ότι η κατασκευή ενός τόσο μεγάλου σήματος από έναν μόνο τραυματισμένο άνθρωπο θα ήταν πρακτικά αδύνατη. Οι κορμοί ήταν εξαιρετικά βαρείς και για τη μεταφορά και την τοποθέτησή τους θα απαιτούνταν τεράστια μυϊκή δύναμη και εργαλεία που δεν βρέθηκαν ποτέ στο χώρο. Το ερώτημα παραμένει: πώς ένας εξαντλημένος ορειβάτης κατάφερε να μετακινήσει τόνους ξύλου για να ζητήσει βοήθεια που δεν ήρθε ποτέ;
Το μυστήριο εντείνεται από το γεγονός ότι στην περιοχή υπάρχει ένας βράχος-παγίδα, ο οποίος συχνά μπερδεύει τους ορειβάτες και τους οδηγεί σε μια επικίνδυνη διαδρομή μακριά από το κύριο μονοπάτι. Πολλοί πιστεύουν ότι ο Ιγουαμούρα δεν ήταν μόνος του ή ότι στο ίδιο σημείο κατέληξαν διαφορετικοί άνθρωποι σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, χωρίς ο ένας να γνωρίζει για την παρουσία του άλλου. Παρά το γεγονός ότι οι ιαπωνικές αρχές έκλεισαν την υπόθεση θεωρώντας ότι το θύμα ήταν ο Ιγουαμούρα, οι ασυνέπειες στην ιατροδικαστική έκθεση και η άγνωστη φωνή στην κασέτα καθιστούν το σήμα SOS του Ασαχιντάκε έναν από τους πιο σκοτεινούς και ανεξήγητους αστικούς θρύλους της σύγχρονης Ιαπωνίας.