Το όνομα της Μαρίας Αθανασοπούλου δεν κοσμεί κεντρικές λεωφόρους, ούτε διδάσκεται στις σχολικές αίθουσες, παρά το γεγονός ότι η δράση της υπήρξε καθοριστική κατά την Ελληνική Επανάσταση. Γεννημένη στο Γαλαξίδι, ένα από τα ισχυρότερα ναυτικά κέντρα της εποχής, μεγάλωσε μέσα στα ιστιοφόρα και έμαθε από νωρίς τα μυστικά της ναυσιπλοΐας. Η καταγωγή της από ναυτική οικογένεια της Πελοποννήσου τη διαμόρφωσε σε μια γυναίκα που δεν περιορίστηκε στον ρόλο της παρατήρησης, αλλά συμμετείχε ενεργά στις προκλήσεις της θάλασσας πολύ πριν το 1821, αντιμετωπίζοντας ακόμα και πειρατικές επιθέσεις που λυμαίνονταν το Αιγαίο.
Όταν ξέσπασε ο αγώνας για την ανεξαρτησία, η Μαρία Αθανασοπούλου, γνωστή πλέον ως η «Γαλαξιδιώτισσα», βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων στον Κορινθιακό κόλπο. Η εμπειρία της στη θάλασσα αποδείχθηκε πολύτιμη, καθώς τα ελληνικά πλοία προσπαθούσαν να ελέγξουν τις κινήσεις του οθωμανικού στόλου κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Η δράση της όμως δεν σταμάτησε στο κατάστρωμα. Όταν οι ανάγκες του αγώνα το απαίτησαν, εγκατέλειψε τα πλοία και ακολούθησε τα επαναστατικά σώματα στη στεριά της Ρούμελης, συμμετέχοντας σε μάχες σώμα με σώμα, αποδεικνύοντας ότι η γενναιότητα δεν έχει φύλο.
Η ηρωική της πορεία έμελλε να έχει ένα τραγικό και σκληρό τέλος τον Ιούλιο του 1821. Κατά τη διάρκεια μιας επικίνδυνης αποστολής κοντά στην Άμπλιανη της Στερεάς Ελλάδας, η Μαρία συνελήφθη από τις οθωμανικές δυνάμεις. Η αντιμετώπιση που δέχθηκε δεν είχε ίχνος επιείκειας, καθώς οι Οθωμανοί την υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, επιδιώκοντας τον παραδειγματισμό των υπόλοιπων γυναικών που τολμούσαν να πάρουν τα όπλα. Η εκτέλεσή της υπήρξε αποτρόπαια, καθώς την έκλεισαν σε μια αποθήκη μαζί με άλλες γυναίκες και τις παρέδωσαν στις φλόγες, μετατρέποντας τον θάνατό τους σε μια δημόσια πράξη τρόμου.
Η ιστορία της Μαρίας Αθανασοπούλου διασώθηκε οριακά μέσα από ελάχιστες αναφορές, παραμένοντας μια από τις σιωπηλές απώλειες του αγώνα που χάθηκαν στη λήθη της ιστορίας. Χωρίς μνημεία ή επίσημες καταγραφές, η Γαλαξιδιώτισσα αντιπροσωπεύει όλες εκείνες τις ανώνυμες γυναίκες που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία, χωρίς να ζητήσουν αναγνώριση. Η ανάδειξη της ιστορίας της αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής σε μια γυναίκα που πολέμησε με ίση ορμή σε στεριά και θάλασσα, σφραγίζοντας με το αίμα της την πορεία προς την ανεξαρτησία.