Η πρακτική των δακτυλίων στον λαιμό, που συναντάται κυρίως στις γυναίκες της φυλής Καγιάν στη Μιανμάρ, αποτελεί μία από τις πιο αναγνωρίσιμες αλλά και παρεξηγημένες σωματικές τροποποιήσεις παγκοσμίως. Η διαδικασία ξεκινά ήδη από την παιδική ηλικία, συνήθως μεταξύ πέντε και εννέα ετών, όταν τα οστά είναι ακόμη εύπλαστα. Με την πάροδο του χρόνου, προστίθενται όλο και περισσότεροι ορειχάλκινοι δακτύλιοι, δημιουργώντας την οπτική ψευδαίσθηση ενός υπερβολικά μακριού λαιμού. Στην πραγματικότητα, το βάρος των δακτυλίων, που μπορεί να φτάσει μέχρι και τα πέντε κιλά, πιέζει την κλείδα και τις πλευρές προς τα κάτω, παραμορφώνοντας τον σκελετό και προκαλώντας μόνιμες βλάβες στη μυϊκή τόνωση και το δέρμα.
Οι θεωρίες για την προέλευση αυτού του εθίμου ποικίλλουν, με κάποιες να αναφέρουν την προστασία από επιθέσεις τίγρεων και άλλες να εστιάζουν στην αισθητική ή τη θρησκευτική λατρεία προς μια μυθική δράκαινα-πρόγονο. Ωστόσο, στην πάροδο των αιώνων, οι δακτύλιοι έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας των Καγιάν, διαφοροποιώντας τους από άλλες εθνοτικές ομάδες. Παρόμοιες πρακτικές έχουν παρατηρηθεί και στη Νότια Αφρική στη φυλή Εντεμπέλε, όπου οι δακτύλιοι συμβολίζουν τη δέσμευση της γυναίκας προς τον σύζυγό της και τον πλούτο της οικογένειας, αν και εκεί η χρήση τους δεν είναι συνήθως μόνιμη.
Πίσω από την εξωτική εικόνα κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα εκμετάλλευσης και πολιτικής καταπίεσης. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας στη Μιανμάρ, οι Καγιάν διώχθηκαν και πολλοί κατέφυγαν στην Ταϊλάνδη ως πρόσφυγες. Εκεί όμως, αντί για προστασία, βρέθηκαν παγιδευμένοι σε "τεχνητά" χωριά που λειτουργούν ως τουριστικά αξιοθέατα. Οι αρχές της Ταϊλάνδης συχνά τους αρνούνται την ιθαγένεια ή το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση και εργασία, αναγκάζοντας τις γυναίκες να διατηρούν την παράδοση των δακτυλίων μόνο και μόνο για να προσελκύουν τουρίστες και να εξασφαλίζουν ένα πενιχρό εισόδημα για τις οικογένειές τους.
Η κατάσταση αυτή έχει χαρακτηριστεί από διεθνείς οργανισμούς, όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ως "ανθρώπινος ζωολογικός κήπος". Οι γυναίκες Καγιάν βρίσκονται σε ένα τραγικό δίλημμα: να συνεχίσουν μια επίπονη και επιβλαβή για την υγεία τους πρακτική για να επιβιώσουν οικονομικά ή να την εγκαταλείψουν, ρισκώντας τον κοινωνικό αποκλεισμό και την απώλεια του μοναδικού τους πόρου ζωής. Παρόλο που οι νεότερες γενιές αρχίζουν σταδιακά να απορρίπτουν τους δακτυλίους, η ιστορία τους παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση του πώς η πολιτιστική κληρονομιά μπορεί να μετατραπεί σε εργαλείο εμπορευματοποίησης και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.