Ο Λέων Τρότσκι υπήρξε μία από τις πιο επιδραστικές και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της Ρωσικής Επανάστασης, ένας άνθρωπος που από το δεξί χέρι του Λένιν κατέληξε να δολοφονηθεί στην εξορία από πράκτορα του Στάλιν. Γεννημένος ως Λεβ Μπρόνσταϊν σε μια εβραϊκή μεσοαστική οικογένεια, γοητεύτηκε από νωρίς από τη μαρξιστική λογοτεχνία και υιοθέτησε το ψευδώνυμο Τρότσκι κατά τη διάρκεια της απόδρασής του από τη Σιβηρία. Παρόλο που αρχικά διαφωνούσε με την ελιτίστικη προσέγγιση των Μπολσεβίκων του Λένιν, προτιμώντας μια πιο δημοκρατική δομή για τον έλεγχο της παραγωγής από τους εργάτες, τελικά προσχώρησε σε αυτούς το 1917, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στην επικράτηση της επανάστασης.
Ως ιδρυτής και ηγέτης του Κόκκινου Στρατού, ο Τρότσκι επέδειξε εξαιρετικές οργανωτικές ικανότητες και στρατιωτική ευφυΐα, οδηγώντας τις δυνάμεις του στη νίκη κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου. Ωστόσο, η θητεία του δεν ήταν απαλλαγμένη από σκοτεινές στιγμές, όπως η βίαιη καταστολή της εξέγερσης της Κροστάνδης το 1921. Εκεί, ο Τρότσκι δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει σκληρές μεθόδους, ακόμα και απειλές κατά οικογενειών των επαναστατών, αποδεικνύοντας ότι στην πορεία του προς την εξουσία είχε αποδεχθεί αντιδημοκρατικές πρακτικές τις οποίες παλαιότερα καταδίκαζε. Παρά το κύρος του, η αλαζονεία του και η αδυναμία του να ελιχθεί πολιτικά εντός του κόμματος τον άφησαν ευάλωτο απέναντι στον Ιωσήφ Στάλιν.
Μετά τον θάνατο του Λένιν, ο Στάλιν κατάφερε να απομονώσει πλήρως τον Τρότσκι, εκμεταλλευόμενος τον έλεγχο του κομματικού μηχανισμού. Ο Τρότσκι εξορίστηκε από τη Σοβιετική Ένωση το 1928 και, αφού περιπλανήθηκε σε διάφορες χώρες, κατέληξε στο Μεξικό, όπου συνέχισε να ασκεί δριμεία κριτική στον σταλινισμό και να προειδοποιεί για την άνοδο του ναζισμού. Η ζωή του στην εξορία ήταν γεμάτη κινδύνους, καθώς οι σταλινικοί πράκτορες τον καταδίωκαν συνεχώς. Το τέλος ήρθε τελικά στις 20 Αυγούστου 1940, όταν ο Ραμόν Μερκαντέρ, ένας πράκτορας της NKVD που είχε καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του περιβάλλοντός του, του επιτέθηκε με μια ορειβατική αξίνα μέσα στο ίδιο του το γραφείο.
Ο θάνατος του Τρότσκι σφράγισε το τέλος μιας εποχής για το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Παρέμεινε μέχρι το τέλος ένας διανοούμενος και ένας ρήτορας που μπορούσε να εμπνεύσει τα πλήθη, αλλά η ιστορική του διαδρομή αφήνει πάντα το ερώτημα του πώς θα ήταν η Σοβιετική Ένωση αν είχε καταφέρει να επικρατήσει εκείνος αντί του Στάλιν. Η κληρονομιά του είναι ένας συνδυασμός επαναστατικού ιδεαλισμού και αδίστακτης πρακτικής, καθιστώντας τον μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και τραγικές φιγούρες της σύγχρονης ιστορίας, η οποία πλήρωσε με τη ζωή της την αποτυχία να αναχαιτίσει την άνοδο του ολοκληρωτισμού που ο ίδιος βοήθησε, εν μέρει, να οικοδομηθεί.