Η Γαβριέλα Ουσάκοβα υπήρξε μια εμβληματική μορφή της σύγχρονης αθηναϊκής ιστορίας, αποτελώντας έναν ζωντανό θρύλο που συνδύασε την πορνεία με τη φιλανθρωπία και την εθνική προσφορά. Γεννημένη στη Ρωσία το 1916, ήρθε στην Ελλάδα με τους γονείς της και έλαβε μια εξαιρετική μόρφωση, μαθαίνοντας πέντε γλώσσες και φοιτώντας στο Γαλλικό Ινστιτούτο. Παρά το γεγονός ότι δίδαξε Γαλλικά και είχε τις δυνατότητες για μια διαφορετική καριέρα, η ίδια επέλεξε συνειδητά να γίνει ιερόδουλη, υποστηρίζοντας αργότερα στην αυτοβιογραφία της ότι "έτσι γεννήθηκε". Η ανεξαρτησία της ήταν το σήμα κατατεθέν της, καθώς εργαζόταν πάντα μόνη της, χωρίς προστάτες ή άλλες κοπέλες στον οίκο ανοχής της.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο ρόλος της Γαβριέλας πήρε μια απροσδόκητη τροπή, καθώς κατάφερε να μετατρέψει την επαγγελματική της δραστηριότητα σε μέσο αντίστασης. Ενώ δεχόταν Γερμανούς στρατιώτες και αξιωματικούς, αποσπούσε πολύτιμες πληροφορίες τις οποίες στη συνέχεια μετέφερε στις αντιστασιακές οργανώσεις. Παράλληλα, η φήμη της ως "αγίας" των φτωχών εδραιώθηκε όταν άρχισε να αφήνει τρόφιμα κρυφά στις πόρτες πεινασμένων γειτόνων της. Αυτή η προσφορά της αναγνωρίστηκε επίσημα χρόνια αργότερα, καθιστώντας την τη μοναδική ιερόδουλη στην ελληνική ιστορία που έλαβε τιμητική διάκριση από το Προεδρικό Μέγαρο για τις υπηρεσίες της προς την πατρίδα.
Μετά τον πόλεμο, η Γαβριέλα συνέχισε να εργάζεται για δεκαετίες, αποκτώντας φανατικούς πελάτες που την προτιμούσαν για τη στοργή και την ευγένειά της. Η ζωή της έγινε πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες, ενώ η ίδια κατάφερε να συγκεντρώσει μια τεράστια περιουσία από ακίνητα και καταθέσεις. Ωστόσο, η λάμψη του θρύλου της επισκιάστηκε από ένα φρικτό και ανεξιχνίαστο μέχρι σήμερα έγκλημα. Το 1991, σε ηλικία 75 ετών, η Γαβριέλα βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της στα Εξάρχεια, έχοντας πέσει θύμα ληστείας. Η δολοφονία της προκάλεσε σοκ στην αθηναϊκή κοινωνία, με τον τύπο της εποχής να την αποχαιρετά ως την "πλανεύτρα των Αθηνών" που έφυγε με τον πιο άδικο τρόπο.
Η κληρονομιά που άφησε πίσω της η Γαβριέλα Ουσάκοβα παραμένει ζωντανή μέσα από τις ιστορίες της και το αυτοβιογραφικό της βιβλίο, το οποίο αποκαλύπτει μια γυναίκα με σπάνια προσωπικότητα και αστείρευτο χιούμορ. Από τις πικάντικες ιστορίες με Ιταλούς και Εγγλέζους στρατιώτες μέχρι τις βαθιά ανθρώπινες στιγμές φιλανθρωπίας, η ζωή της υπήρξε μια διαρκής πρόκληση απέναντι στα κοινωνικά στερεότυπα. Σήμερα, η Γαβριέλα μνημονεύεται ως μια προσωπικότητα που έζησε με τους δικούς της όρους, αφήνοντας το δικό της μοναδικό αποτύπωμα στην ιστορία της Αθήνας του 20ού αιώνα.