Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο ιαπωνικός στρατός εφάρμοσε ένα από τα πιο φρικιαστικά συστήματα οργανωμένης σεξουαλικής δουλείας στην ιστορία, χρησιμοποιώντας τον ευφημισμό "γυναίκες παρηγοριάς". Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και κορίτσια, κυρίως από την Κορέα, την Κίνα και άλλες κατεχόμενες περιοχές της Νοτιοανατολικής Ασίας, εξαπατήθηκαν ή απήχθησαν βίαια για να στελεχώσουν τους στρατιωτικούς οίκους ανοχής. Οι ιαπωνικές αρχές ισχυρίζονταν ότι το σύστημα αυτό θα μείωνε τους μαζικούς βιασμούς αμάχων και τη διασπορά αφροδίσιων νοσημάτων, όμως στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια συστηματική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που στόχευε στην ανύψωση του ηθικού των στρατιωτών.
Η ζωή σε αυτούς τους "σταθμούς παρηγοριάς" ήταν ένας ατελείωτος εφιάλτης. Οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν ως αναλώσιμα αντικείμενα, συχνά αναφερόμενες με υποτιμητικούς όρους, και εξαναγκάζονταν να εξυπηρετούν δεκάδες στρατιώτες καθημερινά κάτω από άθλιες συνθήκες. Παρά τους τακτικούς ιατρικούς ελέγχους, η κακοποίηση ήταν συνεχής, οδηγώντας πολλές από αυτές σε στειρότητα, σοβαρά ψυχολογικά τραύματα ή ακόμα και στον θάνατο. Όταν ο πόλεμος άρχισε να χάνεται για την Ιαπωνία, πολλές από αυτές τις γυναίκες εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους, εκτελέστηκαν ή εξαναγκάστηκαν σε αυτοκτονία μαζί με τους υποχωρούντες στρατιώτες.
Μετά το τέλος του πολέμου, οι επιζήσασες βρέθηκαν αντιμέτωπες με το στίγμα και τη σιωπή. Για δεκαετίες, η ιαπωνική κυβέρνηση αρνούνταν την ύπαρξη αυτού του συστήματος, υποστηρίζοντας ότι οι γυναίκες εργάζονταν εθελοντικά. Χρειάστηκε να φτάσουμε στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για να αρχίσουν οι ηλικιωμένες πλέον γυναίκες να μοιράζονται δημόσια τις ιστορίες τους, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή. Αν και υπήρξαν κάποιες επίσημες συγγνώμες και αποζημιώσεις, το ζήτημα παραμένει μια ανοιχτή πληγή στις σχέσεις της Ιαπωνίας με τις γειτονικές της χώρες, καθώς πολλοί πολιτικοί προσπαθούν ακόμη και σήμερα να υποβαθμίσουν ή να διαγράψουν αυτή τη μαύρη σελίδα της ιστορίας από τα σχολικά βιβλία.
Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης είναι καθοριστική για την απόδοση δικαιοσύνης στα θύματα. Ο όρος "γυναίκες παρηγοριάς" παραμένει προβληματικός, καθώς δεν περιγράφει τη φρίκη της αιχμαλωσίας και του βιασμού που υπέστησαν ανήλικα κορίτσια και νέες γυναίκες. Η ιστορία τους αποτελεί μια σκληρή υπενθύμιση των εγκλημάτων πολέμου και της ανάγκης για προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε περιόδους συγκρούσεων. Μέσα από τις μαρτυρίες τους, το παγκόσμιο κοινό καλείται να αναγνωρίσει την αλήθεια και να διασφαλίσει ότι τέτοιες θηριωδίες δεν θα επαναληφθούν ποτέ στο μέλλον.