Η Κάσος, ένα μικρό αλλά δυναμικό νησί στο νοτιοανατολικό Αιγαίο, αποτελούσε στις αρχές του 19ου αιώνα μια ακμάζουσα ναυτική κοινότητα. Με έναν στόλο που κυριαρχούσε στις θαλάσσιες μεταφορές από την Κρήτη έως τη Μαύρη Θάλασσα, οι Κασιώτες ναυτικοί είχαν εξελιχθεί σε δεινούς εμπόρους αλλά και ικανούς πολεμιστές. Με την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης το 1821, το νησί τάχθηκε αμέσως στον αγώνα, προσφέροντας τα πλοία του για τον ανεφοδιασμό της Κρήτης και την παρενόχληση του οθωμανικού στόλου. Αυτή η έντονη δραστηριότητα κατέστησε την Κάσο έναν από τους πιο ενοχλητικούς στόχους για την Υψηλή Πύλη, καθιστώντας την εξουδετέρωσή της στρατιωτική αναγκαιότητα για τους Οθωμανούς.
Η τραγωδία ξεκίνησε τον Μάιο του 1824, όταν ο πανίσχυρος αιγυπτιακός στόλος υπό την ηγεσία του Χουσεΐν Μπέη και του Ισμαήλ Γιβραλτάρ εμφανίστηκε ανοιχτά του νησιού. Παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις των Κασιωτών προς την επαναστατική κυβέρνηση για βοήθεια, το νησί αφέθηκε ουσιαστικά μόνο του, καθώς η ηγεσία στην Ύδρα ήταν απασχολημένη με τις εμφύλιες συρράξεις στην Πελοπόννησο. Οι κάτοικοι, μαζί με Κρήτες αγωνιστές που είχαν καταφύγει εκεί, οργάνωσαν την άμυνά τους στις απόκρημνες ακτές, μετατρέποντας το νησί σε ένα φυσικό οχυρό που για μέρες απωθούσε τις απόπειρες απόβασης.
Η μοίρα της Κάσου σφραγίστηκε από την προδοσία ενός ντόπιου που ζούσε στη Ρόδο, ο οποίος υπέδειξε στους Αιγυπτίους τα αφύλακτα περάσματα και τα αδύναμα σημεία της άμυνας. Μέσω ενός σχεδίου παραπλάνησης, ο εχθρός κατάφερε να αποβιβάσει 2.000 στρατιώτες στα νώτα των αμυνομένων τη νύχτα της 29ης Μαΐου. Παρά την ηρωική αντίσταση, όπως αυτή του πλοιάρχου Μάρκου Ιωάννου (Διακομάρκου) που πολέμησε μέχρι θανάτου, οι δυνάμεις του Χουσεΐν επικράτησαν. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια ανείπωτη φρίκη: γενική σφαγή, λεηλασίες και ο αιχμαλωτισμός χιλιάδων γυναικόπαιδων που κατέληξαν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.
Ο απολογισμός ήταν τραγικός, με πάνω από 2.000 νεκρούς και τον πλήρη αφανισμό του κασιώτικου στόλου. Η ναυτική δύναμη του νησιού καταστράφηκε ολοσχερώς, καθώς 26 πλοία αιχμαλωτίστηκαν και τα υπόλοιπα κάηκαν. Η αναγνώριση της θυσίας της Κάσου από το ελληνικό κράτος καθυστέρησε για δεκαετίες, με τις πρώτες αποζημιώσεις να δίνονται μόλις τη δεκαετία του 1870. Ωστόσο, η σφαγή της Κάσου παραμένει ένα από τα πιο συγκλονιστικά κεφάλαια του Αγώνα, θυμίζοντας το βαρύ τίμημα που πλήρωσαν τα νησιά του Αιγαίου για την ελευθερία, αλλά και τις καταστροφικές συνέπειες της εσωτερικής διχόνοιας κατά τη διάρκεια της Επανάστασης.