Η πυρηνική καταστροφή του Κυστίμ το 1957 αποτελεί ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου, παραμένοντας άγνωστη στο ευρύ κοινό μέχρι τη δεκαετία του 1990. Το περιστατικό συνέβη στις εγκαταστάσεις του Μαγιάκ, ενός μυστικού εργοστασίου παραγωγής πλουτωνίου στα Ουράλια Όρη, το οποίο εξυπηρετούσε το σοβιετικό πυρηνικό πρόγραμμα. Λόγω της αποτυχίας του συστήματος ψύξης σε μια δεξαμενή αποθήκευσης ραδιενεργών αποβλήτων, σημειώθηκε μια ισχυρή χημική έκρηξη που εκτίναξε τόνους τοξικών ουσιών στην ατμόσφαιρα. Η έκρηξη ήταν τόσο σφοδρή που το τσιμεντένιο κάλυμμα της δεξαμενής, βάρους 160 τόνων, εκτοξεύτηκε στον αέρα, ενώ το ραδιενεργό νέφος κάλυψε μια περιοχή εκατοντάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Η αντίδραση της σοβιετικής κυβέρνησης ήταν άμεση όσον αφορά τη συγκάλυψη του γεγονότος, αλλά εγκληματικά αργή ως προς την προστασία των πολιτών. Οι τοπικές εφημερίδες απέδωσαν το περίεργο κιτρινοπορτοκαλί χρώμα του ουρανού στο Βόρειο Σέλας, ενώ οι πρώτες εκκενώσεις ξεκίνησαν μόνο μια εβδομάδα αργότερα και συνεχίστηκαν σποραδικά για δεκαετίες. Περίπου 450.000 άνθρωποι εκτέθηκαν σε επικίνδυνα επίπεδα ακτινοβολίας, ενώ οι αρχές χρησιμοποίησαν χιλιάδες πολίτες, ανάμεσά τους και παιδιά, για τις εργασίες καθαρισμού, εκθέτοντάς τους σε θανάσιμο κίνδυνο. Η περιοχή μετατράπηκε σε ένα ζωντανό εργαστήριο για τη μελέτη των μακροχρόνιων επιπτώσεων της ακτινοβολίας στο οικοσύστημα, με τους κατοίκους να αγνοούν την πραγματική αιτία των ασθενειών τους.
Οι συνέπειες στην υγεία του πληθυσμού ήταν τραγικές και πέρασαν από γενιά σε γενιά. Πολλά παιδιά γεννήθηκαν με γενετικές ανωμαλίες, αναπνευστικά προβλήματα και καρκίνο, ενώ τα ποσοστά υπογονιμότητας και αποβολών εκτοξεύτηκαν. Ένας από τους πιο ηχηρούς αγωνιστές για την αποκάλυψη της αλήθειας ήταν ο Γκόσμαν Καμπάροφ, ο οποίος αφιέρωσε τη ζωή του στη συλλογή στοιχείων και τη διεκδίκηση αποζημιώσεων για το χωριό του. Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να τον φιμώσει και να τον χαρακτηρίσει "εχθρό του κράτους", ο Καμπάροφ κατάφερε να φέρει στο φως την εγκληματική αμέλεια και τη μετέπειτα χρήση των κατοίκων ως πειραματόζωων.
Σήμερα, η περιοχή γύρω από το Κυστίμ παραμένει μια ραδιενεργή ζώνη όπου οι άνθρωποι ζουν σε μια ιδιότυπη "οικονομική φυλακή". Πολλοί αναγκάζονται να παραμείνουν στα μολυσμένα χωριά τους επειδή η αποχώρηση θα σήμαινε την απώλεια των πενιχρών επιδομάτων και της ιατρικής φροντίδας που παρέχει το κράτος. Η καταστροφή του Κυστίμ, η οποία κατατάχθηκε αναδρομικά στο επίπεδο 6 της διεθνούς κλίμακας πυρηνικών γεγονότων, παραμένει μια οδυνηρή υπενθύμιση του κόστους της μυστικότητας και της αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή μπροστά στις γεωπολιτικές φιλοδοξίες.