Η ιστορία της σύγχρονης Ιαπωνίας συχνά παρουσιάζεται ως ένα θαύμα ταχείας εκβιομηχάνισης και τεχνολογικής προόδου. Μετά το άνοιγμα της χώρας στη Δύση στα μέσα του 19ου αιώνα, οι Ιάπωνες υιοθέτησαν με ενθουσιασμό όχι μόνο τη δυτική τεχνολογία αλλά και τις κυρίαρχες επιστημονικές και φιλοσοφικές θεωρίες της εποχής. Ανάμεσα σε αυτές ήταν η ευγονική, μια ψευδοεπιστημονική θεωρία που βασίστηκε στην παρερμηνεία της δαρβινικής επιβίωσης του ισχυρότερου και στόχευε στη «βελτίωση» του ανθρώπινου είδους μέσω του ελέγχου της αναπαραγωγής. Στην Ιαπωνία, η ευγονική βρήκε γόνιμο έδαφος, καθώς συνδυάστηκε με την εθνικιστική ιδεολογία και την πεποίθηση περί της ανωτερότητας της ιαπωνικής φυλής.
Κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, οι ιδέες της ευγονικής εξαπλώθηκαν στην ιαπωνική ελίτ, την κυβέρνηση και τον στρατό. Η χώρα, έχοντας νικήσει την Κίνα και τη Ρωσία, άρχισε να βλέπει τον εαυτό της ως την κυρίαρχη δύναμη στην Ασία. Οι ευγονιστές υποστήριζαν ότι για να διατηρηθεί η ισχύς του έθνους, έπρεπε να ενθαρρυνθεί η αναπαραγωγή των «υγιών» μελών της κοινωνίας και να περιοριστεί ή να εξαλειφθεί εκείνη των «αδύναμων» ή «λιγότερο ικανών». Αυτό οδήγησε σε εκστρατείες δημόσιας εκπαίδευσης που προωθούσαν τον γάμο μεταξύ των ανώτερων τάξεων, ενώ ταυτόχρονα στοχοποιούσαν τους εργάτες, τους αμόρφωτους και τις μειονότητες, όπως τους Κορεάτες που ζούσαν στην Ιαπωνία.
Η κατάσταση κορυφώθηκε το 1940 με την ψήφιση του Εθνικού Ευγονικού Νόμου, ο οποίος επέτρεπε στο κράτος να αποστειρώνει βίαια άτομα με σωματικές ή πνευματικές αναπηρίες, καθώς και όσους έπασχαν από γενετικές παθήσεις. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν κανένα νομικό μέσο προστασίας, ενώ το κράτος πρόσφερε κίνητρα στις «υγιείς» οικογένειες για να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ιδεολογία αυτή επεκτάθηκε και στις κατεχόμενες περιοχές, ιδιαίτερα στην Κίνα, όπου οδήγησε σε φρικιαστικά πειράματα και μαζικές εκτελέσεις, με τους Ιάπωνες να θεωρούν τους Κινέζους ως μια «εκφυλισμένη» φυλή.
Το πιο σοκαριστικό στοιχείο αυτής της ιστορίας είναι ότι οι ευγονικοί νόμοι δεν καταργήθηκαν με το τέλος του πολέμου. Παρόλο που η Ιαπωνία βρισκόταν υπό αμερικανική κατοχή και στη συνέχεια επέστρεψε στη δημοκρατία, η νομοθεσία περί ευγονικής παρέμεινε σε ισχύ και μάλιστα ενισχύθηκε το 1948. Μέχρι και το 1996, όταν τελικά καταργήθηκαν οι τελευταίοι σχετικοί νόμοι, υπολογίζεται ότι περίπου 17.000 άνθρωποι αποστειρώθηκαν χωρίς τη συγκατάθεσή τους. Η κληρονομιά αυτού του προγράμματος παραμένει μια ανοιχτή πληγή για τα θύματα, υπενθυμίζοντας τους κινδύνους που προκύπτουν όταν η επιστήμη χρησιμοποιείται ως εργαλείο κρατικής καταπίεσης και κοινωνικού αποκλεισμού.