Όταν επιχειρείς να αποδομήσεις έναν ήρωα, τα ναρκωτικά αποτελούν συνήθως τον πιο εύκολο δρόμο. Στην περίπτωση του Ντιέγκο Μαραντόνα, όμως, οι κανόνες λειτούργησαν διαφορετικά. Παρόλο που η καριέρα του σημαδεύτηκε από την κοκαΐνη και τις σχέσεις του με τον υπόκοσμο, ο μύθος του δεν ξεθώριασε· αντίθετα, γιγαντώθηκε. Ο Ντιέγκο δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής, αλλά ο «Σπάρτακος των γηπέδων», ο άνθρωπος που ενσάρκωσε την εκδίκηση του φτωχού ιταλικού Νότου απέναντι στον πλούσιο και αλαζονικό Βορρά. Ωστόσο, πίσω από τους τίτλους και τη λατρεία, κρύβεται μια ιστορία προδοσίας που πολλοί αρνήθηκαν να πιστέψουν.
Η περίοδος του Μαραντόνα στη Νάπολι είναι εκείνη που δημιούργησε την αθάνατη εικόνα του. Το 1987, όταν η ομάδα κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα, η πόλη έζησε μια πραγματική κοσμογονία. Οι κάτοικοι ένιωθαν πλούσιοι και υπερήφανοι χάρη στον "Pibe de Oro", ο οποίος λατρευόταν σαν επίγειος Θεός. Όμως, την ίδια ώρα που οι Ναπολιτάνοι βάφτιζαν τα παιδιά τους «Ντιέγκο», η σισιλιάνικη Μαφία μετρούσε τεράστιες οικονομικές απώλειες λόγω του παράνομου στοιχήματος. Πώς όμως κατάφερε ο Μαραντόνα να επιβιώσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον χωρίς να υποκύψει στις πιέσεις; Η απάντηση κρύβεται στην Καμόρα.
Η Ασπίδα της Καμόρα και η Σχέση με τον Κάρμινε Τζουλιάνο
Στη Νάπολι εκείνης της εποχής, τίποτα δεν κινούνταν χωρίς την έγκριση της Καμόρα. Ο Μαραντόνα, που είχε ήδη έρθει σε επαφή με τις ουσίες από την περίοδο που αγωνιζόταν στην Μπαρτσελόνα, βρήκε στην πανίσχυρη φαμίλια του Κάρμινε Τζουλιάνο την απόλυτη προστασία. Η σχέση τους δεν ήταν απλώς τυπική· ήταν μια αμοιβαία συναλλαγή. Η Καμόρα εξασφάλιζε στον Ντιέγκο ένα εξωφρενικό lifestyle γεμάτο πάρτι και ναρκωτικά, προστατεύοντάς τον από την εφορία και τους δημοσιογράφους, ενώ εκείνος προσέφερε στην οργάνωση την πιο λαμπερή βιτρίνα που θα μπορούσε να φανταστεί.
Υπάρχουν σοβαρές μαρτυρίες, όπως αυτή του πρώην μαφιόζου Πιέτρο Πουλιέζε, που υποστηρίζουν ότι ο Μαραντόνα έφτασε στο σημείο να μεταφέρει ναρκωτικά στις αποσκευές του κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα τολμούσε να ελέγξει τον «Θεό». Ο μάνατζέρ του, Γκιγιέρμο Κόπολα, φέρεται να ήταν ο συνδετικός κρίκος με τα κολομβιανά καρτέλ. Αυτή η σκοτεινή πλευρά της ζωής του Ντιέγκο άρχισε να επηρεάζει την ομάδα τη σεζόν 1987-88, όταν η Νάπολι έχασε ένα πρωτάθλημα που θεωρούνταν «κλειδωμένο».
Το «Στημένο» Πρωτάθλημα του 1988 και οι Εκβιασμοί
Η κατάρρευση της Νάπολι τις τελευταίες αγωνιστικές εκείνης της σεζόν παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του ιταλικού ποδοσφαίρου. Ενώ η ομάδα ήταν το απόλυτο φαβορί, ξαφνικά παρουσίασε μια ανεξήγητη κάμψη, επιτρέποντας στη Μίλαν του Αρίγκο Σάκι να πάρει τον τίτλο. Χρόνια μετά, οι καταγγελίες ανέφεραν ότι η ίδια η Καμόρα είχε «στήσει» την απώλεια του πρωταθλήματος, καθώς είχε ποντάρει τεράστια ποσά στην αποτυχία της Νάπολι, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι όλοι οι οπαδοί στοιχημάτιζαν υπέρ της ομάδας τους.
Για να διασφαλιστεί η σιωπή των παικτών, επιστρατεύτηκαν μέθοδοι της Μαφίας. Ληστείες σε σπίτια ποδοσφαιριστών, σπασμένα αυτοκίνητα και απειλητικά μηνύματα έγιναν καθημερινότητα. Η πιο τραγική περίπτωση ήταν εκείνη του Σαλβατόρε Μπάνι, του οποίου ο τάφος του νεκρού τρίχρονου γιου του συλήθηκε ως προειδοποίηση για να κρατήσει το στόμα του κλειστό. Ο Μαραντόνα, αν και αρχικά αντιστάθηκε, φαίνεται πως τελικά συμβιβάστηκε με τους κανόνες της οργάνωσης που τον διαφέντευε, επιβεβαιώνοντας ότι στον κόσμο του υποκόσμου, οι μπίζνες είναι πάνω από τους ήρωες.
Ένας Θεός με Ανθρώπινα Κουσούρια
Στις κατηγορίες αυτές, ο Ντιέγκο απάντησε ότι όλα ήταν σκευωρίες της ιταλικής δικαιοσύνης. Στη συνείδηση των Ναπολιτάνων, ο Μαραντόνα παρέμεινε ο αιώνιος προστάτης τους, ενώ το φταίξιμο για την απώλεια του τίτλου ρίχτηκε σε άλλους παίκτες που χαρακτηρίστηκαν «προδότες». Η αλήθεια παραμένει θολή, πνιγμένη στην ομίχλη των ναρκωτικών και των μυστικών συμφωνιών της Νάπολης.
Ο Ντιέγκο Μαραντόνα υπήρξε ένας Θεός παλαιάς κοπής, ένας διπρόσωπος Ιανός που συνδύαζε το μεγαλείο με την πτώση. Όπως ακριβώς σκόραρε με το «χέρι του Θεού» καταστρατηγώντας το fair play, έτσι ίσως λειτούργησε και με τους «παρτενοπέι»: τους χάρισε το θαύμα ενός τίτλου και μετά τους πρόδωσε υπακούοντας στον αμείλικτο νόμο της Καμόρα. Για τους πιστούς του, όμως, αυτό δεν έχει σημασία, καθώς ο Θεός τους δεν ήταν ποτέ άγιος.