Ο Νέρων, ο τελευταίος αυτοκράτορας της ιουλιο-κλαυδιανής δυναστείας, παραμένει μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας. Ανέβηκε στον θρόνο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 54 μ.Χ., σε ηλικία μόλις 16 ετών, μετά τον θάνατο του θείου και θετού πατέρα του, Κλαύδιου. Η άνοδός του ήταν αποτέλεσμα των έντονων μηχανορραφιών της μητέρας του, Αγριππίνας της Νεότερης, η οποία στόχευε να κυβερνά μέσω του γιου της. Τα πρώτα πέντε χρόνια της βασιλείας του θεωρήθηκαν αργότερα από τον αυτοκράτορα Τραϊανό ως μια «χρυσή εποχή», καθώς ο Νέρων εφάρμοσε μεταρρυθμίσεις που περιόρισαν τη διαφθορά, μείωσαν τους φόρους και ενίσχυσαν τα δικαιώματα των σκλάβων, κερδίζοντας την αγάπη των λαϊκών στρωμάτων.
Ωστόσο, η σχέση του με τη μητέρα του σύντομα επιδεινώθηκε, καθώς ο νεαρός αυτοκράτορας επιζητούσε την ανεξαρτησία του. Η σύγκρουση κατέληξε στη δολοφονία της Αγριππίνας το 59 μ.Χ., μια πράξη που σηματοδότησε τη στροφή του Νέρωνα προς την απολυταρχία και την παράνοια. Παράλληλα, η επιθυμία του να ασχοληθεί με τις τέχνες, την ποίηση και το θέατρο θεωρήθηκε εξευτελιστική από τη ρωμαϊκή ελίτ, η οποία έβλεπε τον αυτοκράτορα να υποβιβάζει το αξίωμά του εμφανιζόμενος στη σκηνή ως κοινός καλλιτέχνης. Οι προσωπικές του τραγωδίες, όπως η δολοφονία της συζύγου του Οκταβίας και ο θάνατος της Ποππαίας Σαβίνας, αμαύρωσαν περαιτέρω τη φήμη του.
Το 64 μ.Χ., η Μεγάλη Φωτιά της Ρώμης αποτέλεσε το σημείο καμπής για τη βασιλεία του. Αν και οι ιστορικές πηγές καταρρίπτουν τον μύθο ότι ο Νέρων «έπαιζε λύρα ενώ η Ρώμη καιγόταν», οι φήμες ότι ο ίδιος έβαλε τη φωτιά για να χτίσει το πολυτελές παλάτι του, το Domus Aurea, τον ανάγκασαν να βρει αποδιοπομπαίους τράγους. Επέλεξε τους Χριστιανούς, εξαπολύοντας βάναυσους διωγμούς που έμειναν στην ιστορία για τη σκληρότητά τους. Αυτή η περίοδος οδήγησε στη δημιουργία του μύθου του Νέρωνα ως «Αντίχριστου» στη χριστιανική παράδοση, παρόλο που ο ίδιος παρέμενε δημοφιλής σε πολλές ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας.
Η πτώση του Νέρωνα ήρθε το 68 μ.Χ., όταν η αυξανόμενη δυσαρέσκεια του στρατού και της Συγκλήτου οδήγησε σε εξεγέρσεις. Εγκαταλειμμένος από όλους και έχοντας κηρυχθεί εχθρός της Ρώμης, ο Νέρων κατέφυγε σε μια βίλα έξω από την πόλη, όπου αυτοκτόνησε με τη βοήθεια ενός απελεύθερου. Οι τελευταίες του λέξεις, «τι καλλιτέχνης πεθαίνει μαζί μου», συνοψίζουν την τραγική και υπερφίαλη φύση ενός ηγεμόνα που εγκλωβίστηκε ανάμεσα στο καθήκον της εξουσίας και το πάθος για την τέχνη. Με τον θάνατό του έληξε μια ολόκληρη εποχή, βυθίζοντας τη Ρώμη σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο για τη διαδοχή.