Η περίπτωση του Κώστα Πάσσαρη αποτελεί μία από τις πιο πολυσυζητημένες και σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής εγκληματικής ιστορίας. Ο άνθρωπος που συγκλόνισε το πανελλήνιο με τη δράση του και την αιματηρή απόδραση από το νοσοκομείο Γεννηματάς το 2001, φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια διανύει μια εντελώς διαφορετική πορεία μέσα στις ρουμανικές φυλακές υψίστης ασφαλείας. Οι δηλώσεις του περί μεταμέλειας και η παραδοχή του ότι ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν δεν είχε γεννηθεί, προκαλούν έντονες συζητήσεις σχετικά με τα όρια της ανθρώπινης αλλαγής και τη δύναμη της πίστης.
Στο πέρασμα του χρόνου, ο Πάσσαρης έχει στραφεί με θέρμη προς τη θρησκεία, αναζητώντας πνευματικό καταφύγιο και συγχώρεση για τις πράξεις του παρελθόντος. Μέσα από τις επικοινωνίες του και τις συνεντεύξεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, εκφράζει μια βαθιά επιθυμία να ακολουθήσει τον μοναχισμό, δηλώνοντας έτοιμος να αφιερώσει το υπόλοιπο της ζωής του στην προσευχή και την ταπεινότητα. Αυτή η στροφή 180 μοιρών από τον «αδίστακτο κακοποιό» στον «μετανοημένο πιστό» αντιμετωπίζεται από πολλούς με σκεπτικισμό, ενώ άλλοι τη βλέπουν ως μια ειλικρινή προσπάθεια εξιλέωσης.
Η ζωή του στις φυλακές της Ρουμανίας χαρακτηρίζεται πλέον από την απομόνωση και τη μελέτη θρησκευτικών κειμένων. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος του κακού που προκάλεσε και ότι η μόνη του παρηγοριά είναι η ελπίδα για μια δεύτερη ευκαιρία, όχι απαραίτητα στην ελευθερία, αλλά στην πνευματική του αποκατάσταση. Η εικόνα του σήμερα, με το κομποσκοίνι στο χέρι και τον λόγο του γεμάτο από αναφορές στον Θεό, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον άνθρωπο που κάποτε αποτελούσε τον νούμερο ένα κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια στην Ελλάδα.
Παρά τις δηλώσεις του, οι οικογένειες των θυμάτων παραμένουν συγκλονισμένες και δυσκολεύονται να δεχτούν αυτή τη νέα εκδοχή του. Η δικαιοσύνη συνεχίζει το έργο της, ενώ το ερώτημα αν ένας άνθρωπος με τόσο βαρύ ποινικό μητρώο μπορεί πράγματι να βρει τη λύτρωση μέσα από τον μοναχισμό παραμένει αναπάντητο. Η ιστορία του Κώστα Πάσσαρη παραμένει μια υπενθύμιση των πιο σκοτεινών πτυχών της ανθρώπινης φύσης, αλλά και της αιώνιας αναζήτησης για συγχώρεση.