Η ιστορία των ποινών και των εκτελέσεων είναι γεμάτη από μεθόδους που προκαλούν τρόμο, όμως το πριόνισμα ενός ζωντανού ανθρώπου στη μέση ξεχωρίζει ως μία από τις πιο ειδεχθείς πρακτικές που επινοήθηκαν ποτέ. Αυτή η τιμωρία δεν είχε ως στόχο μόνο τον θάνατο, αλλά τον απόλυτο βασανισμό του θύματος, τη μεγιστοποίηση του πόνου και τον παραδειγματισμό των θεατών. Σχεδιασμένη για εγκλήματα όπως η προδοσία ή η απόπειρα δολοφονίας ηγεμόνων, η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε σε διάφορα μέρη του κόσμου, από την αρχαία Περσία και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μέχρι το Μαρόκο και την Ασία, αφήνοντας πίσω της ιστορίες ανείπωτης φρίκης.
Υπήρχαν τρεις κύριες παραλλαγές αυτής της εκτέλεσης, καθεμία με το δικό της επίπεδο αγωνίας. Η πιο φρικιαστική μέθοδος περιλάμβανε το κρέμασμα του καταδικασμένου ανάποδα, ώστε το αίμα να ρέει προς το κεφάλι, διατηρώντας τις αισθήσεις του για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο. Οι δήμιοι ξεκινούσαν το πριόνισμα από τη βουβωνική χώρα και προχωρούσαν αργά προς τα κάτω, με αποτέλεσμα το θύμα να αισθάνεται το σώμα του να διαιρείται ενώ ήταν ακόμη ζωντανό. Μια άλλη, οριακά λιγότερο επώδυνη εκδοχή, ξεκινούσε από το κεφάλι, προκαλώντας ταχύτερη απώλεια των αισθήσεων λόγω του τραύματος στον εγκέφαλο. Η τρίτη μέθοδος ήταν το οριζόντιο πριόνισμα στη μέση, το οποίο ήταν συνήθως ταχύτερο αλλά εξίσου σοκαριστικό για όσους το παρακολουθούσαν.
Ιστορικές αναφορές δείχνουν ότι η πρακτική αυτή δεν γνώριζε σύνορα. Στην αρχαία Περσία, ο γιατρός Κτησίας περιέγραψε τη χρήση της στη βασιλική αυλή, ενώ στη Ρώμη, ο διαβόητος αυτοκράτορας Καλιγούλας λέγεται ότι απολάμβανε να παρακολουθεί τέτοιες εκτελέσεις ακόμη και κατά τη διάρκεια των γευμάτων του. Στο Μαρόκο του 18ου αιώνα, ο Σουλτάνος Μουλάι Ισμαήλ διέταξε το πριόνισμα ενός επαναστάτη κυβερνήτη, ζητώντας μάλιστα τη συμβουλή ενός μαραγκού για το ποιο πριόνι θα ήταν το πιο κατάλληλο. Στην Κίνα, η μέθοδος του «κοψίματος στη μέση» ήταν μια από τις πιο σκληρές ποινές της αυτοκρατορικής εποχής, μέχρι που η βάναυση φύση της οδήγησε έναν αυτοκράτορα στην κατάργησή της, αφού είδε έναν κατάδικο να γράφει τη λέξη «σκληρό» στο έδαφος με το ίδιο του το αίμα πριν ξεψυχήσει.
Με την πάροδο των αιώνων και τη μεταρρύθμιση των νομικών συστημάτων, τέτοιες μέθοδοι άρχισαν να θεωρούνται βάρβαρες και απαράδεκτες για τις σύγχρονες κοινωνίες. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, το πριόνισμα είχε εξαφανιστεί ως επίσημη δικαστική ποινή, παραμένοντας μόνο ως ανάμνηση ενός σκοτεινού παρελθόντος. Η κατάργηση αυτών των βασανιστικών εκτελέσεων σηματοδότησε μια στροφή προς πιο «ανθρώπινες» ή τουλάχιστον ταχύτερες μεθόδους θανάτωσης, αντικατοπτρίζοντας την αλλαγή στην ανθρώπινη ευαισθησία και την απόρριψη του παρατεταμένου σωματικού πόνου ως μέσου απονομής δικαιοσύνης.