Ο Χάρι Χουντίνι παραμένει μέχρι σήμερα το πιο αναγνωρίσιμο όνομα στην ιστορία της μαγείας και της αποδρασιολογίας, ένας άνθρωπος που μετέτρεψε την επιβίωση από ακραίους κινδύνους σε μια παγκόσμια μορφή τέχνης. Γεννημένος στην Ουγγαρία το 1874 ως Έρικ Βάις, ξεκίνησε την καριέρα του στην Αμερική με μέτρια επιτυχία στα ταχυδακτυλουργικά με τράπουλα. Συνειδητοποιώντας γρήγορα ότι η μετριότητα δεν του ταίριαζε, στράφηκε στις αποδράσεις από χειροπέδες και δεσμά, υιοθετώντας το καλλιτεχνικό όνομα Χουντίνι προς τιμήν του ειδώλου του, του Γάλλου μάγου Ρομπέρ-Χουντέν. Η μεγάλη του αναγνώριση ήρθε στο Λονδίνο, όταν κατάφερε να αποδράσει από χειροπέδες που ένας σιδηρουργός ισχυριζόταν ότι ήταν αδύνατο να ανοίξουν, μια επιτυχία που τον εκτόξευσε στην κορυφή της παγκόσμιας δημοσιότητας.
Η καριέρα του Χουντίνι ήταν μια συνεχής αναζήτηση για το επόμενο, πιο επικίνδυνο θέαμα που θα άφηνε το κοινό άναυδο. Από το να πηδάει δεμένος με αλυσίδες σε παγωμένα ποτάμια μέχρι την περίφημη απόδραση από το δοχείο γάλακτος γεμάτο νερό, ο Χουντίνι χρησιμοποιούσε έναν συνδυασμό απίστευτης σωματικής δύναμης, τεχνικών ελέγχου της αναπνοής και ευφυών μηχανισμών. Παρά την ψευδαίσθηση του κινδύνου που καλλιεργούσε, οι επιδόσεις του απαιτούσαν κορυφαία φυσική κατάσταση. Ο ίδιος ήταν πρότυπο υγείας, δεν κάπνιζε, δεν έπινε και εξασκούσε το σώμα του καθημερινά, μαθαίνοντας ακόμα και να λύνει κόμπους με τα πόδια του ή να κρατά την ανάσα του για τέσσερα λεπτά κάτω από το νερό ενώ ξεκλείδωνε μηχανισμούς.
Πέρα από τις εντυπωσιακές του ικανότητες, ο Χουντίνι ήταν ένας πρωτοπόρος του μάρκετινγκ και της αυτοπροβολής, κατανοώντας τη δύναμη της μυθολογίας του πριν ακόμα εφευρεθεί ο όρος "celebrity". Χρησιμοποιούσε τον τύπο με αριστοτεχνικό τρόπο, πραγματοποιώντας εντυπωσιακές αποδράσεις από ζουρλομανδύες ακριβώς έξω από τα παράθυρα των δημοσιογραφικών γραφείων για να εξασφαλίσει τα πρωτοσέλιδα. Ταυτόχρονα, αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ύστερης ζωής του στην απομυθοποίηση των πνευματιστών και των μέντιουμ, αποδεικνύοντας ότι οι "παραφυσικές" επιδείξεις τους ήταν απλώς ταχυδακτυλουργικά κόλπα σχεδιασμένα να εκμεταλλεύονται το πένθος των ανθρώπων.
Ο θάνατος του Χουντίνι, όπως και η ζωή του, καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου και τραγικής ειρωνείας. Αν και η επίσημη αιτία ήταν η ρήξη σκωληκοειδίτιδας, η ιστορία που κυριάρχησε ήταν αυτή ενός περιστατικού στο καμαρίνι του. Ένας φοιτητής τον ρώτησε αν όντως άντεχε χτυπήματα στο στομάχι και, πριν ο Χουντίνι προλάβει να σφίξει τους μύες του, τον χτύπησε επανειλημμένα με δύναμη. Παρά τον αφόρητο πόνο και τον υψηλό πυρετό, ο Χουντίνι συνέχισε να δίνει παραστάσεις για μέρες, αρνούμενος να ζητήσει ιατρική βοήθεια μέχρι που ήταν πολύ αργά. Πέθανε την ημέρα του Χάλογουιν το 1926, αφήνοντας πίσω του έναν θρύλο που παραμένει ζωντανός μέσα από ετήσιες πνευματιστικές συγκεντρώσεις που επιχειρούν να τον "φέρουν πίσω", σύμφωνα με μια συμφωνία που είχε κάνει με τη σύζυγό του, Μπες.