Η αρχαία Ελλάδα είναι παγκοσμίως γνωστή για τη φιλοσοφία, τις τέχνες και τη δημοκρατία, όμως πίσω από το πέπλο του πολιτισμού κρυβόταν μια σκληρή πραγματικότητα όσον αφορά την επιβολή του νόμου. Οι αρχαίες πόλεις-κράτη, παρά την κοινή τους γλώσσα, λειτουργούσαν ως ανεξάρτητες οντότητες με δικούς τους κανόνες και τιμωρίες. Ενώ η Αθήνα φημιζόταν για μια σχετική επιείκεια, η Σπάρτη ήταν πολύ πιο αυστηρή, αποδεικνύοντας ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονταν οι προδότες και οι εγκληματίες διέφερε ριζικά από περιοχή σε περιοχή.
Μια από τις πιο ανατριχιαστικές ιστορίες που διασώζονται αφορά τον Χάλκινο Ταύρο του Φάλαρι στον Ακράγαντα της Σικελίας. Σύμφωνα με την παράδοση, ο γλύπτης Περίλαος κατασκεύασε έναν κούφιο χάλκινο ταύρο μέσα στον οποίο τοποθετούσαν τον κατάδικο. Ανάβοντας φωτιά από κάτω, το θύμα ψηνόταν ζωντανό, ενώ ένας μηχανισμός στο κεφάλι του ταύρου μετέτρεπε τις κραυγές πόνου σε ήχους που έμοιαζαν με το μουγκρητό του ζώου. Αν και πολλοί ιστορικοί θεωρούν την ιστορία αυτή ως μια διδακτική αλληγορία για την ειρωνεία της τύχης, η αναφορά της και μόνο υπογραμμίζει τη σκοτεινή φαντασία της εποχής γύρω από την τιμωρία.
Στη δημοκρατική Αθήνα, το δικαστικό σύστημα ήταν πιο οργανωμένο, με ενόρκους που αποφάσιζαν μέσω μυστικής ψηφοφορίας. Μια συνηθισμένη ποινή ήταν η εξορία, η οποία θεωρούνταν πράξη ελέους, καθώς επέτρεπε στον κατάδικο να ζήσει, έστω και μακριά από την πατρίδα του. Ωστόσο, υπήρχε και ο οστρακισμός, μια διαδικασία που δεν αφορούσε απαραίτητα εγκλήματα, αλλά χρησιμοποιούνταν για να απομακρυνθούν πολίτες που αποκτούσαν υπερβολική δύναμη και θεωρούνταν απειλή για το πολίτευμα. Ο Θεμιστοκλής, ο ήρωας της Σαλαμίνας, υπήρξε ένα από τα πιο διάσημα θύματα αυτής της πρακτικής, αποδεικνύοντας ότι ακόμα και οι πιο επιφανείς άνδρες δεν ήταν ασφαλείς.
Για τα πιο σοβαρά αδικήματα, οι ποινές ήταν θανάσιμες και ποικίλες. Οι κατάδικοι μπορούσαν να ριφθούν στο Βάραθρο, έναν γκρεμό ή βαθύ λάκκο, ή να υποστούν τον «τυμπανισμό», μια πρώιμη μορφή σταύρωσης πάνω σε ξύλο. Ο λιθοβολισμός, ο απαγχονισμός και ο στραγγαλισμός ήταν επίσης μέθοδοι που χρησιμοποιούνταν για να απαλλαγεί η κοινωνία από ανεπιθύμητα μέλη. Η πιο εμβληματική εκτέλεση στην ιστορία παραμένει αυτή του Σωκράτη, ο οποίος καταδικάστηκε να πιει το κώνειο, ένα ισχυρό δηλητήριο που προκαλούσε παράλυση και τελικά τον θάνατο. Παρά τη φήμη τους για «εξευγενισμένες» μεθόδους σε σύγκριση με τους Ρωμαίους, οι Αρχαίοι Έλληνες διέθεταν ένα οπλοστάσιο σκληρών τιμωριών για να διατηρούν την κοινωνική σταθερότητα και την τάξη.