Η φυλακή S21, γνωστή και ως Security Prison 21, αποτελεί ένα από τα πιο ανατριχιαστικά σύμβολα της θηριωδίας των Κόκκινων Χμερ στην Καμπότζη. Στεγασμένη σε ένα πρώην σχολείο στην Πνομ Πενχ, η τοποθεσία αυτή μετατράπηκε από έναν χώρο μάθησης σε ένα εργοστάσιο θανάτου, όπου υπολογίζεται ότι περίπου 17.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Η S21 ήταν μια μυστική εγκατάσταση, γνωστή μόνο στην ηγεσία του καθεστώτος, και χαρακτηριζόταν από ένα σχεδόν απόλυτο ποσοστό θνησιμότητας. Όσοι δεν υπέκυπταν στα βασανιστήρια εντός των τειχών της, οδηγούνταν στα διαβόητα «Πεδία των Σφαγών» (Killing Fields) για να εκτελεστούν.
Η καθημερινότητα των κρατουμένων στην S21 ήταν ένας διαρκής εφιάλτης. Τα παλιά σχολικά κτίρια μετατράπηκαν σε κελιά-κλουβιά, όπου οι κρατούμενοι ήταν αλυσοδεμένοι και ζούσαν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. Οι κανόνες της φυλακής ήταν εξαιρετικά αυστηροί: οι κρατούμενοι έπρεπε να απαντούν αμέσως σε κάθε ερώτηση, απαγορευόταν να κλαίνε ή να φωνάζουν κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, και κάθε παραβίαση τιμωρούνταν με μαστιγώσεις ή ηλεκτροσόκ. Το φαγητό ήταν ελάχιστο, συνήθως μια κουταλιά αραιού χυλού ρυζιού την ημέρα, αναγκάζοντας πολλούς να τρέφονται με έντομα για να επιβιώσουν.
Ο κύριος στόχος της S21 ήταν η απόσπαση ομολογιών για υποτιθέμενη κατασκοπεία υπέρ της CIA ή της KGB. Το καθεστώς του Πολ Ποτ, βυθισμένο στην παράνοια, πίστευε ότι κάθε αποτυχία του αγροτικού του πλάνου οφειλόταν σε εσωτερικούς εχθρούς. Οι φύλακες, πολλοί από τους οποίους ήταν έφηβοι στρατιώτες ηλικίας 15 έως 18 ετών, χρησιμοποιούσαν φρικτές μεθόδους βασανισμού, όπως το ξερίζωμα νυχιών και τα ηλεκτροσόκ στα αυτιά, για να αναγκάσουν τους κρατούμενους να «ομολογήσουν» φανταστικά εγκλήματα και να κατονομάσουν δεκάδες φίλους και συγγενείς ως συνωμότες. Αυτή η διαδικασία δημιουργούσε έναν ατέρμονο κύκλο συλλήψεων και θανάτου.
Διοικητής της φυλακής ήταν ο Κανγκ Κεκ Ιέου, γνωστός ως «Brother Duch», ένας πρώην δάσκαλος μαθηματικών που επέβλεπε με σχολαστικότητα κάθε λεπτομέρεια της λειτουργίας της S21. Ο Duch κρατούσε λεπτομερή αρχεία και φωτογραφίες κάθε κρατουμένου, πολλά από τα οποία διασώθηκαν και εκτίθενται σήμερα στο Μουσείο Γενοκτονίας Tuol Sleng. Μετά την πτώση των Κόκκινων Χμερ το 1979, η φυλακή απελευθερώθηκε από τα βιετναμέζικα στρατεύματα, αποκαλύπτοντας στον κόσμο το μέγεθος των εγκλημάτων. Από τους χιλιάδες που πέρασαν από εκεί, μόνο επτά ενήλικες είναι γνωστό ότι επέζησαν, ανάμεσά τους και ο Chum Mey, του οποίου η μαρτυρία ήταν καθοριστική για τη μετέπειτα δίκη του Duch.
Η ιστορία της S21 παραμένει μια οδυνηρή υπενθύμιση της απώλειας της ανθρωπιάς και της δύναμης του ολοκληρωτισμού. Η μετατροπή ενός σχολείου σε σφαγείο και η χρήση παιδιών ως βασανιστών αναδεικνύουν το βάθος της διαστροφής του καθεστώτος των Κόκκινων Χμερ. Σήμερα, ο χώρος λειτουργεί ως μνημείο και μουσείο, υπενθυμίζοντας στη διεθνή κοινότητα ότι δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε τα θύματα αυτής της θηριωδίας και τη σημασία της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων απέναντι σε κάθε μορφή τυραννίας.