Η αρχαία ελληνική κοινωνία, αν και έθεσε τα θεμέλια του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού στη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και την επιστήμη, διατηρούσε μια στάση απέναντι στην οικειότητα και τη σεξουαλικότητα που ξενίζει τον σύγχρονο άνθρωπο. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν μια πολύ λιγότερο συντηρητική προσέγγιση σε σύγκριση με μεταγενέστερες κοινωνίες, καθώς το σεξ δεν συνοδευόταν από θρησκευτικές ενοχές ή αισθήματα ντροπής. Το γυμνό σώμα υμνήθηκε στην τέχνη, ενώ η σεξουαλική δραστηριότητα θεωρούνταν μια φυσιολογική πτυχή της ανθρώπινης εμπειρίας που δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στους κόλπους του γάμου.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της εποχής ήταν η απουσία του όρου "ομοφυλοφιλία". Οι σχέσεις μεταξύ ανδρών ήταν όχι μόνο αποδεκτές αλλά και κοινωνικά ενθαρρυνόμενες, ειδικά στην Αθήνα. Η σεξουαλικότητα οριζόταν περισσότερο από το δίπολο κυριαρχίας και υποταγής παρά από το φύλο του συντρόφου. Ο κυρίαρχος ρόλος ήταν σύμβολο κοινωνικής ισχύος, ενώ ο παθητικός ρόλος συχνά οδηγούσε σε χλευασμό. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναπτύχθηκε και η παιδεραστία, όπου ένας μεγαλύτερος άνδρας αναλάμβανε το ρόλο του μέντορα για έναν έφηβο, μια σχέση που ο Πλάτωνας στο "Συμπόσιο" περιγράφει ως την πιο καθαρή μορφή αγάπης, καθώς βασιζόταν στη μετάδοση γνώσης και αξιών.
Παρά την απελευθερωμένη τους στάση, υπήρχαν αυστηροί κανόνες και ταμπού. Το ρομαντικό φιλί, για παράδειγμα, θεωρούνταν ανάρμοστο σε δημόσιους χώρους και συχνά συνδεόταν με γυναίκες που προσπαθούσαν να κυριαρχήσουν, κάτι που δεν ήταν επιθυμητό στην πατριαρχική κοινωνία. Οι γυναίκες στην Αθήνα ήταν σε μεγάλο βαθμό περιορισμένες στο σπίτι, ενώ η σεξουαλική εργασία ήταν ένα νόμιμο επάγγελμα με διαβαθμίσεις, από τις σκλάβες των κρατικών πορνείων μέχρι τις μορφωμένες εταίρες, οι οποίες απολάμβαναν μεγαλύτερη ελευθερία και μπορούσαν να ψυχαγωγούν τους άνδρες τόσο με το σώμα όσο και με το πνεύμα τους.
Τέλος, η γλώσσα των αρχαίων Ελλήνων αντικατόπτριζε την πολυπλοκότητα των συναισθημάτων τους, διαθέτοντας διαφορετικές λέξεις για κάθε είδος αγάπης. Από την "Αγάπη" που αφορούσε την ανιδιοτελή, καθολική αγάπη, μέχρι τον "Έρωτα" για το πάθος και τη "Φιλία" για τους δεσμούς μεταξύ φίλων και συγγενών. Η σεξουαλικότητα στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένα μωσαϊκό που συνδύαζε την τέχνη, το χιούμορ –όπως φαίνεται από τις κωμωδίες του Αριστοφάνη– και την κοινωνική ιεραρχία, προσφέροντας μια μοναδική ματιά στο πώς η ανθρώπινη επιθυμία διαμορφώθηκε μέσα από το πρίσμα ενός από τους σημαντικότερους πολιτισμούς της ιστορίας.