Η νύχτα στην Αθήνα κρύβει ιστορίες που δεν θυμίζουν σε τίποτα την πόλη του φωτός και των μνημείων. Είναι ένας κόσμος με δικούς του νόμους, όπου η εξουσία μετριέται με τον φόβο και τον σεβασμό. Την Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018, η ιστορία του ελληνικού εγκλήματος άλλαξε οριστικά σελίδα στη Λεωφόρο Αθηνών στο Χαϊδάρι. Το θύμα δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος της παρανομίας, αλλά ο Βασίλης Στεφανάκος, ο άνθρωπος που για δεκαετίες οι αρχές και ο τύπος αποκαλούσαν "νονό των νονών". Η εκτέλεσή του σχεδιάστηκε με χειρουργική ακρίβεια, χρησιμοποιώντας μια κλεμμένη μηχανή και μια θήκη κιθάρας που αντί για μουσική, έκρυβε τον θάνατο.
Ο Βασίλης Στεφανάκος δεν ήταν ο κλασικός μπράβος της νύχτας. Καταγόμενος από τη Μάνη, κουβαλούσε έναν παλιό κώδικα τιμής, αλλά κατά τη διάρκεια των χρόνων του στη φυλακή μεταμορφώθηκε σε μια ιδιότυπη προσωπικότητα. Διάβαζε Νίτσε και Φουκό, μιλούσε με πολιτικούς όρους και δήλωνε αριστερός, καταφέρνοντας να γεφυρώσει τον κόσμο του ποινικού εγκλήματος με αυτόν της εγχώριας τρομοκρατίας. Όταν αποφυλακίστηκε το 2016, προσπάθησε να δείξει ένα πρόσωπο νόμιμου επιχειρηματία, ανοίγοντας ζαχαροπλαστείο και εταιρεία υγραερίου, κυκλοφορώντας άνετος στη γειτονιά του. Ωστόσο, στη νύχτα το παρελθόν δεν πεθαίνει ποτέ και οι ανοιχτοί λογαριασμοί περίμεναν την κατάλληλη στιγμή.
Η αντίστροφη μέτρηση για τον Στεφανάκο φαίνεται πως ξεκίνησε μήνες πριν, με τη δολοφονία του Βασίλη Γρίβα στα Γλυκά Νερά, γεγονός που έδειξε ότι οι παλιοί κανόνες είχαν καταργηθεί. Παρά τα μέτρα ασφαλείας, τη θωρακισμένη BMW και τους σωματοφύλακες, οι εκτελεστές βρήκαν τη "χίλιο πτέρνα" του. Γνώριζαν ότι το σύστημα ασφαλείας του αυτοκινήτου χρειαζόταν περίπου 30 δευτερόλεπτα για να καταστήσει το όχημα απόρθητο αφού έκλεινε η πόρτα. Αυτό το μικρό χρονικό παράθυρο ήταν αρκετό για τους δράστες, που πλησίασαν με μια λευκή μοτοσικλέτα και άνοιξαν την πόρτα του συνοδηγού πριν προλάβει να κλειδώσει.
Ο εκτελεστής άδειασε σχεδόν όλη τη γεμιστήρα ενός Καλάσνικοφ, ρίχνοντας 29 σφαίρες μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Το σώμα του Στεφανάκου γαζώθηκε κυριολεκτικά, ενώ οι δράστες εξαφανίστηκαν σαν φαντάσματα μέσα στην κίνηση της λεωφόρου. Το όπλο βρέθηκε δέκα μέρες αργότερα από δύτες στον βυθό της Βουλιαγμένης, αλλά το νερό είχε σβήσει κάθε ίχνος DNA. Η δολοφονία του Στεφανάκου δεν έφερε την ειρήνη, αλλά πυροδότησε έναν νέο κύκλο αίματος και μια μάχη για τον θρόνο της νύχτας, με τη λίστα των νεκρών να μεγαλώνει συνεχώς τα επόμενα χρόνια, θυμίζοντας ότι στον κόσμο αυτό, η ιστορία γράφεται πάντα με κόκκινο μελάνι.