Με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος, η Γερμανία βρισκόταν σε απόλυτη ερείπωση. Ενώ η επίσημη ιστορία συχνά εστιάζει στην απελευθέρωση, η πραγματικότητα της συμμαχικής κατοχής περιλαμβάνει αμφιλεγόμενα σχέδια και πράξεις που άγγιξαν τα όρια της εκδίκησης. Οι συμμαχικές δυνάμεις, έχοντας βιώσει τη φρίκη των ναζιστικών εγκλημάτων, εφάρμοσαν πολιτικές που στόχευαν στην πλήρη αποδυνάμωση της Γερμανίας, όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και οικονομικά, οδηγώντας σε τεράστιο ανθρώπινο πόνο τον άμαχο πληθυσμό.
Ένα από τα πιο ακραία σχέδια ήταν το Σχέδιο Μόργκενταου του 1944, το οποίο πρότεινε τη μετατροπή της Γερμανίας από βιομηχανική δύναμη σε μια καθαρά αγροτική χώρα. Το σχέδιο προέβλεπε την αποσυναρμολόγηση όλων των εργοστασίων, το κλείσιμο των ορυχείων και τον πλήρη αποδεκατισμό της γερμανικής οικονομίας ώστε να μην μπορέσει ποτέ ξανά να διεξάγει πόλεμο. Αν και το σχέδιο απορρίφθηκε επίσημα λόγω των καταστροφικών συνεπειών που θα είχε (όπως ο λιμός εκατομμυρίων ανθρώπων), πολλές από τις ιδέες του επηρέασαν την αρχική αυστηρή πολιτική κατοχής των Συμμάχων, η οποία περιλάμβανε αυστηρούς περιορισμούς στην παραγωγή τροφίμων και βιομηχανικών αγαθών.
Οι συνθήκες διαβίωσης για τους Γερμανούς αμάχους και τους αιχμαλώτους πολέμου ήταν τραγικές κατά τους πρώτους μήνες της ειρήνης. Η πείνα θέριζε τον πληθυσμό, καθώς οι συμμαχικές μερίδες φαγητού ήταν συχνά κάτω από το όριο επιβίωσης, ενώ οι στρατιώτες των κατοχικών δυνάμεων ενεπλάκησαν σε περιστατικά λεηλασιών και κακοποιήσεων. Παράλληλα, εκατομμύρια Γερμανοί αιχμάλωτοι χρησιμοποιήθηκαν ως καταναγκαστικά έργα για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης, σε συνθήκες που συχνά οδήγησαν σε ασθένειες και θάνατο, ενώ η μεγαλύτερη εθνοκάθαρση στην ευρωπαϊκή ιστορία έλαβε χώρα με την εκδίωξη 12 εκατομμυρίων εθνοτικών Γερμανών από την Ανατολική Ευρώπη.
Η στροφή στην πολιτική των Συμμάχων ήρθε μόνο με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου. Η ανάγκη της Δύσης και της Σοβιετικής Ένωσης να κερδίσουν τη Γερμανία ως σύμμαχο οδήγησε στην εγκατάλειψη των τιμωρητικών μέτρων και στην έναρξη προγραμμάτων ανοικοδόμησης, όπως το Σχέδιο Μάρσαλ. Αυτή η αλλαγή έσωσε τη χώρα από την ολοκληρωτική κατάρρευση, αλλά δεν σβήνει το γεγονός ότι για ένα διάστημα μετά τον πόλεμο, η επιθυμία για τιμωρία υπερίσχυσε της ανθρωπιστικής βοήθειας, αφήνοντας μια ανοιχτή πληγή στη συλλογική μνήμη για το πού σταματά η δικαιοσύνη και πού αρχίζει η εκδίκηση.