Η ιστορία του Σπόρου αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές και ανατριχιαστικές σελίδες της ρωμαϊκής ιστορίας, αναδεικνύοντας πώς η απόλυτη εξουσία μπορεί να μετατρέψει την απώλεια σε παρανοϊκή εμμονή. Όλα ξεκίνησαν το 65 μ.Χ., όταν ο Αυτοκράτορας Νέρωνας, σε μια στιγμή ανεξέλεγκτης οργής, σκότωσε τη γυναίκα που ισχυριζόταν ότι αγαπούσε περισσότερο από καθετί, την Ποππαία Σαβίνα. Η Ποππαία ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί τους όταν ο Νέρωνας την κλώτσησε θανάσιμα στην κοιλιά κατά τη διάρκεια ενός καυγά. Η συντριβή που ακολούθησε τον θάνατό της δεν ήταν απλό πένθος, αλλά μια ολοκληρωτική ρήξη του αυτοκράτορα με την πραγματικότητα, οδηγώντας τον σε μια απελπισμένη προσπάθεια να «αναστήσει» τη νεκρή σύζυγό του.
Η αναζήτηση του Νέρωνα για κάποιον που θα μπορούσε να αντικαταστήσει την Ποππαία κατέληξε στον Σπόρο, έναν νεαρό απελεύθερο έφηβο που εργαζόταν στο παλάτι. Ο Σπόρος είχε την ατυχία να διαθέτει μια συγκλονιστική φυσική ομοιότητα με τη νεκρή αυτοκράτειρα, ιδιαίτερα στα χαρακτηριστικά του προσώπου και τη δομή των οστών. Για τον Νέρωνα, αυτή η ομοιότητα δεν ήταν σύμπτωση, αλλά μια ευκαιρία να διορθώσει το μοιραίο του λάθος. Χωρίς να υπολογίσει την ανθρώπινη υπόσταση του αγοριού, αποφάσισε να τον μετατρέψει μόνιμα σε γυναίκα, υποβάλλοντάς τον σε μια επικίνδυνη και επώδυνη χειρουργική επέμβαση ευνουχισμού, μια πράξη που εκείνη την εποχή ισοδυναμούσε με συστηματική καταστροφή της ταυτότητας και της ζωής του.
Μετά την ανάρρωση του αγοριού, ο Νέρωνας οργάνωσε έναν πλήρη αυτοκρατορικό γάμο στην Ελλάδα το 67 μ.Χ., δίνοντας στον Σπόρο το όνομα «Σαβίνα» και αναγκάζοντάς τον να φοράει τα κοσμήματα και τα ρούχα της νεκρής Ποππαίας. Η ψυχολογική πίεση που δέχτηκε ο Σπόρος ήταν αδιανόητη, καθώς έπρεπε καθημερινά να υποδύεται μια νεκρή γυναίκα, να μαθαίνει γυναικείους τρόπους συμπεριφοράς και να ανταποκρίνεται στις αναμνήσεις του Νέρωνα σαν να ήταν οι δικές του. Ο αυτοκράτορας τον παρουσίαζε δημόσια ως σύζυγό του, απαιτώντας από ολόκληρη την αυτοκρατορία να συμμετέχει σε αυτή τη γκροτέσκα ψευδαίσθηση, ενώ ο Σπόρος ζούσε ως μια «ζωντανή κούκλα» στερημένη από κάθε ίχνος προσωπικής βούλησης.
Η τραγωδία του Σπόρου δεν τελείωσε με την αυτοκτονία του Νέρωνα το 68 μ.Χ. Αντί να βρει την ελευθερία του, μετατράπηκε σε πολιτικό πιόνι και πέρασε ως «ιδιοκτησία» στα χέρια των επόμενων διεκδικητών του θρόνου, του Νυμφίδιου Σαβίνου, του Όθωνα και τελικά του Βιτέλλιου, οι οποίοι συνέχισαν να τον μεταχειρίζονται με τον ίδιο εξευτελιστικό τρόπο. Το τέλος ήρθε όταν ο Βιτέλλιος επιχείρησε να τον χρησιμοποιήσει σε μια δημόσια παράσταση στο Κολοσσαίο που περιλάμβανε σεξουαλική ταπείνωση. Ο Σπόρος, σε μια τελευταία πράξη αξιοπρέπειας και αντίστασης, επέλεξε να βάλει τέλος στη ζωή του σε ηλικία μόλις 20 ετών, προτιμώντας τον θάνατο από την περαιτέρω εξαθλίωση της ύπαρξής του.