Η Τρεμπλίνκα παραμένει ένα από τα πιο σκοτεινά σύμβολα της ναζιστικής θηριωδίας, αποτελώντας το δεύτερο πιο θανατηφόρο στρατόπεδο εξόντωσης μετά το Άουσβιτς. Σε αντίθεση με άλλα στρατόπεδα που λειτουργούσαν και ως κέντρα καταναγκαστικής εργασίας με εργοστάσια, η Τρεμπλίνκα ιδρύθηκε με έναν και μοναδικό σκοπό: την άμεση και μαζική δολοφονία ανθρώπων. Από τον Ιούλιο του 1942 έως τον Οκτώβριο του 1943, υπολογίζεται ότι περίπου 6.000 άνθρωποι έχαναν τη ζωή τους καθημερινά μέσα σε αυτό το κέντρο θανάτου, το οποίο είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε να μην αφήνει επιζώντες που θα μπορούσαν να μαρτυρήσουν τη φρίκη.
Η λειτουργία του στρατοπέδου βασιζόταν σε μια καλά οργανωμένη απάτη που αποσκοπούσε στον εφησυχασμό των θυμάτων μέχρι την τελευταία στιγμή. Τα τρένα έφταναν γεμάτα με άνδρες, γυναίκες και παιδιά που πίστευαν ότι μεταφέρονται για επανεγκατάσταση. Κατά την άφιξή τους, τους ανάγκαζαν να παραδώσουν όλα τα υπάρχοντά τους και στη συνέχεια τους οδηγούσαν σε θαλάμους αερίων που ήταν μεταμφιεσμένοι σε κοινόχρηστα λουτρά. Η ταχύτητα της διαδικασίας ήταν τέτοια που μέσα σε λίγες ώρες από την αποβίβαση, οι άνθρωποι αυτοί δεν υπήρχαν πια, ενώ τα σώματά τους καίγονταν σε υπαίθριους λάκκους ή θάβονταν μαζικά για να εξαφανιστούν τα ίχνη του εγκλήματος.
Η διοικητική δομή του στρατοπέδου ήταν ιεραρχική και αυστηρή, με Γερμανούς αξιωματικούς των SS να επιβλέπουν Ουκρανούς βοηθούς και κρατούμενους που εξαναγκάζονταν να συμμετέχουν στη λειτουργία της μηχανής θανάτου. Οι συνθήκες για όσους κρατούνταν προσωρινά για εργασία ήταν απάνθρωπες, με έλλειψη θέρμανσης, ελάχιστη τροφή και συνεχή έκθεση σε ασθένειες όπως ο τύφος και η δυσεντερία. Η παραγωγικότητα του στρατοπέδου μετριόταν με μακάβρια ακρίβεια σε τόνους χαλικιού και κυβικά μέτρα χώματος, ενώ η θνησιμότητα ήταν τόσο υψηλή που το προσωπικό των κρατουμένων ανανεωνόταν συνεχώς λόγω των ασταμάτητων εκτελέσεων και των κακουχιών.
Μετά τον πόλεμο, οι δίκες των εγκληματιών που στελέχωσαν την Τρεμπλίνκα έφεραν στο φως την πλήρη έκταση των εγκλημάτων τους, βασισμένες σε αρχεία των SS και μαρτυρίες των ελάχιστων επιζώντων. Η τεκμηρίωση που προέκυψε από αυτές τις διαδικασίες αποτέλεσε θεμέλιο λίθο για το σύγχρονο διεθνές ποινικό δίκαιο, καθιερώνοντας την αρχή ότι η ατομική ευθύνη παραμένει ακέραιη ακόμη και υπό καθεστώς στρατιωτικών εντολών. Η Τρεμπλίνκα δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός, αλλά μια διαρκής υπενθύμιση της ικανότητας του ανθρώπου για απόλυτη απανθρωπιά όταν αυτή οργανώνεται με βιομηχανική μεθοδικότητα.